Με τις φλέβες να πετάγονται

Ένα πρόβλημα σε κίνηση, οριζόντια και κάθετη στην άμυνα ή στην επίθεση. Αυτό ήταν ο Ταϊρίκ Τζόουνς, ο κύριος υπεύθυνος που ο Ολυμπιακός πήρε την πέμπτη συνεχόμενη νίκη του και όγδοη στα εννιά τελευταία παιχνίδια, συνεχίζοντας απτόητος την ανέλιξη του στην κατάταξη. Ένα ματς αντάξιο των προσδοκιών απέναντι στη Μπάρσα, τόσο πυκνό που σου «φαινόταν ότι δεν τελείωνε», όπως είπε αργότερα ο Τάισον Γουόρντ. Διαφορετικά δεκάλεπτα, ανατροπές πάνω στις ανατροπές. Ανάμεσα στα δεκάλεπτα ως το φινάλε, με το παλαβό

Το τακτικό καλωσόρισμα του Μπαρτζώκα στον Πασκουάλ είχε παγίδες στους χειριστές, επιθετικότητα στο φουλ, χέρια παντού. Όταν ο Τζόουνς πήρε τη θέση του Μιλουτίνοφ η βελόνα χτύπησε κόκκινο, δίδυμο μαζί με τον Γουόρντ, δυναμισμός και κλεψίματα, τρεχαλητό και επιθετικά ριμπάουντ, ο σώζων εαυτόν σωθήτων, 27-10. Αυτό, πέρα από κάθε αμφιβολία, είναι το νέο κεφάλι της λερναίας ύδρας, η έξτρα διάσταση στο παιχνίδι του Ολυμπιακού. Ποιος χρειάζεται αποτελεσματικότητα στο σετ όταν έχει 18 πόντους στον αιφνιδιασμό και 8 από επιθετικά ριμπάουντ;

Η Μπάρσα, ως καλή ομάδα και εξαίρετο προπονητή, βρήκε περπατησιά απέναντι στα αδόκιμα σχήματα χωρίς καθαρό πόιντ γκαρντ. Ο Μακίσικ χρειάστηκε χρόνο για να τινάξει τη σκουριά από πάνω του, ο Φουρνιέ θέλησε αλλά δεν έγινε ποτέ δημιουργός, ο Ντόρσεϊ ήταν στα αποδυτήρια αφού γύρισε το πόδι του, ο Πίτερς είχε βρει μπελά με τους αγκώνες του Σενγκέλια. Δύο τρεις χλιαρές άμυνες στον Μπριθουέλα αρκούσαν για να τους κρατήσει στο ματς.

Οι τελευταίες εντυπώσεις είναι πάντα αυτές που μένουν πιο ζωντανές στη μνήμη, εντούτοις η τρίτη περίοδος ήταν αυτή που ο Ολυμπιακός έπαιξε, από την αρχή ως το τέλος, το παιχνίδι της Μπάρσα. Ο Μπαρτζώκας έλεγε στο ημίχρονο πως «σταματήσαμε να πασάρουμε στη δεύτερη περίοδο», το ίδιο όμως συνέβη και αφότου η ομάδα βγήκε από τα αποδυτήρια. Η προίκα του +9 από το ημίχρονο εξανεμίστηκε σε σκάρτα τρία λεπτά, το παιχνίδι στο ανοιχτό γήπεδο εξανεμίστηκε, η έλλειψη των εύκολων πόντων σιγά – σιγά αποστράγγισε την αυτοπεποίθηση, ειδικά από τη στιγμή που τα σουτ από μακριά πήγαιναν μαζεμένα στο σίδερο. Οι φιλοξενούμενοι σταδιακά απομόνωναν τον Ολυμπιακό από το παιχνίδι συνεργασιών και το μετέφεραν στα χέρια του Ντόρσεϊ (αρχικά) και του Φουρνιέ (από το 28΄ και μετά), πράγμα που σημαίνει περισσότερη ντρίμπλα και λιγότερη πάσα. Όχι τυχαία, ο Βεζένκοφ, ο απόλυτος δείκτης της ομαδικής λειτουργίας των ερυθρόλευκων, πήρε μόλις τέσσερις προσπάθειες στο δεύτερο ημίχρονο.

Πως γύρισε λοιπόν το ματς, από τον εκνευρισμό και την ανασφάλεια του 65-66, λίγο μετά το τέταρτο φάουλ του Φουρνιέ στα 8:36 για το τέλος; Πρώτον, γιατί ο Ολυμπιακός ήταν ένα, ίσως δύο επίπεδα πάνω ενεργειακά σε σχέση με την αντίπαλο του. Αυτό δεν είναι λίγο, ούτε δεδομένο: το βάθος μιας ομάδας δεν αξιοποιείται μόνο σε επίπεδο κάλυψης των τραυματιών (Μόρις, Νιλικίνα, Παπανικολάου), αλλά κυρίως στην ικανότητα να διατηρείται το επίπεδο έντασης ψηλά σε όσο μεγαλύτερα διαστήματα γίνεται – και φυσικά στο φινάλε. Η προσωποποίηση αυτής της συνθήκης ήταν προφανώς ο πεινασμένος Ταϊρίκ Τζόουνς, αυτός που έδωσε στον Ολυμπιακό την άνεση να παίζει με τρεις σκόρερ στην πεντάδα και να είναι αποτελεσματικός στην άμυνα. Αλλά δεν ήταν μόνος, όσο ώρες-ώρες ξεχώριζε σαν ένας τύπος που έχει πέσει στη μαρμίτα με τον μαγικό ζωμό όταν ήταν μικρός.

Ο Κόρι Τζόσεφ, βαρύς και εκτός φόρμας έδειξε τι σημαίνει να έχεις σχεδόν μια χιλιάδα ματς NBA στη ζώνη σου. Επιτέθηκε σωστά και τάισε δύο φορές τον Τζόουνς, κέρδισε δύο ταξίδια στη γραμμή και σούταρε τέσσερις βολές, τήρησε τις αποστάσεις και είχε δύο ανενόχλητα τρίποντα. Χωρίς σταθερά πόδια και με το γαλακτικό οξύ να σουλατσάρει στους μυς του έστειλε τα περισσότερα στο σίδερο, ήταν όμως επιδραστικός, το οποίο για τη θέση του πόιντ γκαρντ είναι σημαντικότερο από το θετικός. Ο Εβάν Φουρνιέ ενεργοποίησε το clutch γονίδιο και μεταμόρφωσε μια καθ΄ όλα αρνητική εμφάνιση σε θετική: 3 ασίστ, 4 πόντοι με 2/2 σουτ, 2 ριμπάουντ στα τελευταία 8.5 λεπτά, pas mal.

Από την ισοπαλία του 68-68, 6:41 για το τέλος, η Μπάρσα πέτυχε όλους κι όλους 7 πόντους, τους τελευταίους δύο με 0.7΄΄ στο ρολόι. Την ώρα που στο καταλανικό κινητήρα απέμεναν καυσαέρια, ο Τζόουνς πρόσθετε οκτάνια σε συμπαίκτες και κερκίδα με τις φλέβες να παλεύουν να ξεκολλήσουν από το δέρμα του.

Είναι μια εκπαίδευση όλο αυτό, οι νέοι παίκτες, το τεράστιο ρόστερ, πρώτα για τον προπονητή και προφανώς για την ίδια την ομάδα. Οι δυνατότητες, βγάζει μάτι μέσα στο ’26, είναι συναρπαστικές. Περισσότερες δυνατότητες σημαίνει περισσότεροι τρόποι να κερδίσεις, το είπε και ο Μπαρτζώκας, «μπορούμε να εξυπηρετήσουμε πολλούς τρόπους παιχνιδιού». Μερικές φορές με φινέτσα και τακτική, άλλες με ωμή δύναμη και σωματικό εκφοβισμό, ιδεατά και με τα δύο. Η αξιοποίηση του υλικού είναι το στοίχημα μέχρι την έναρξη των πλέι-οφ, αυτού του «ατελείωτου ρόστερ», όπως είπε ο Τσάβι Πασκουάλ.

Θα χρειαστεί χρόνος, επαναλήψεις μέσα στις σκόρπιες προπονήσεις. Η νοοτροπία, ο θεμέλιος λίθος των πάντων, βγάζει μάτι πως είναι εκεί. Κανείς δεν πήγε πολύ μακριά χωρίς αυτήν.