Ο Βενιαμίν δοσίλογος της κατοχής

Γράφει ο Δημήτρης  Ιωάννου

Δεν είχε κλείσει ακόμα τα 18 χρόνια της ζωής του και το μίσος είχε φωλιάσει και είχε δηλητηριάσει την ψυχή του!

Οι ερευνητές και ιστορικοί της εποχής που έζησε, τον περιγράφουν και καταγράφουν με στοιχεία, ως έναν από τους σκληρούς και αδίστακτους δοσίλογους και βασανιστές της Κατοχής, πράκτορα της Sicherheitsdienst (SD) και υψηλόβαθμο στέλεχος της Γκεστάπο στην Αθήνα, με ορμητήριο και κολαστήριο το περιβόητο κτίριο της οδού Μερλιν.

Ο

Μετά το τραυματισμό του, στη διάρκεια του βομβαρδισμού του Πειραιά από τη γερμανική Αεροπορία, το 1941, απέκτησε μια μικρή μόνιμη αναπηρία και έπαιρνε αναπηρική σύνταξη.

Στις αρχές του 1943 ο πατέρας του, που υποστήριζε τη ναζιστική ιδεολογία έφυγε για τη Σερβία, όπου συμμετείχε στις γερμανικές επιχειρήσεις κατά των παρτιζάνων ως μέλος ενός παραστρατιωτικού αντικομμουνιστικού σώματος Ρώσων. Την ίδια χρονιά διακόπηκε η αναπηρική σύνταξη που λάμβανε ο Έξαρχος με αποτέλεσμα να βρεθεί, μαζί με τη μητέρα του και τις αδερφές του, αντιμέτωπος με σοβαρά οικονομικά προβλήματα.

Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με τον αντικομμουνισμό και τις φιλοφασιστικές του πεποιθήσεις, που του έχει καλλιεργήσει ο πατέρας του και είχαν ενταθεί κατά τη συμμετοχή του στα Τάγματα Εργασίας, τον οδήγησαν στη συνεργασία με τις κατοχικές δυνάμεις.

Μέσω ενός φίλου του που υπηρετούσε στην Ειδική Ασφάλεια ήρθε σε επαφή με δύο Έλληνες πράκτορες της SD.

«ΦΟΙΤΗΤΗΣ» ΣΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ!

Γίνε μέλος του militaire.gr κάνοντας κλικ ΕΔΩ – Μάθε τι κερδίζεις

Έλαβε κάρτα φοιτητή του Πολυτεχνείου και κυκλοφορούσε στη φοιτητική λέσχη και τη βιβλιοθήκη για να εντοπίζει φοιτητές που συμμετείχαν στην αντίσταση και να τους καταδίδει στους Γερμανούς.

Να πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Οι συνέπειες της συνθηκολόγησης της Ιταλίας τον Σεπτέμβριο του

1943 άλλαξαν τα δεδομένα σύμφωνα με τα οποία δρούσαν οι γερμανικές υπηρεσίες ασφαλείας.

Η πρωτεύουσα πέρασε από την ιταλική στη γερμανική διοίκηση.

Η αλλαγή φρουράς ισχυροποίησε τη θέση των SS έναντι της Βέρμαχτ.

Από το φθινόπωρο του 1943 οι υπηρεσίες των SS  όπως η Υπηρεσία Ασφαλείας (SD), με αντικείμενο τη συλλογή πληροφοριών, και η Υπηρεσία Αστυνομίας Ασφαλείας (Sipo) με αντικείμενο την καταστολή του πολιτικού εγκλήματος εγκαθίδρυσαν ένα πρωτόγνωρο καθεστώς τρομοκρατίας.

Τα ίχνη χιλιάδων ανθρώπων χάθηκαν μετά τη σύλληψη και τη μεταφορά τους στα μπουντρούμια της Γκεστάπο στην οδό Μέρλιν στο Κολωνάκι, στα κελιά του στρατοπέδου συγκέντρωσης των SS στο Χαϊδάρι και σε διάφορα παραρτήματα αυτών των υπηρεσιών διάσπαρτα στην πόλη.

Ο μόλις 18χρονος Γεώργιος Έξαρχος ξεχώριζε ανάμεσα στους 186 Έλληνες των SS που στεγάζονταν, μαζί με τους Γερμανούς συναδέλφους τους, στα γραφεία των οδών Μέρλιν 6 και 12, Κανάρη 8 και Σέκερη 1 και 5 στο Κολωνάκι.

Ίσως το νεαρό της ηλικίας, ο δυναμισμός του, το γεγονός ότι ο πατέρας του είχε ντυθεί με τη στολή της Βέρμαχτ και πολεμούσε τους κομμουνιστές παρτιζάνους του Τίτο στη Σερβία να ήταν κάποια από τα στοιχεία που τον έκαναν να ξεχωρίζει. Ο Έξαρχος συγκέντρωνε πληροφορίες για τη δράση των μελών της ΕΠΟΝ στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Εκμεταλλευόμενος τη στενή φιλική του σχέση με τα παιδιά της οικογένειας Πασιανίδη, που ήταν μέλη της, συμμετείχε σε διάφορες εκδηλώσεις της ΕΠΟΝ, όπως τα περίφημα κατοχικά πάρτι, καταγράφοντας τα ονόματα πολλών νέων.

ΚΑΤΕΔΩΣΕ ΤΟΥΣ ΠΑΙΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥ ΦΙΛΟΥΣ

Τον Απρίλιο του 1944 ο διαβόητος Κουράσης, ήταν μαζί με τον Έξαρχο στην έφοδο που έκαναν οι Έλληνες πράκτορες των SS και άνδρες της Ειδικής Ασφάλειας στις αίθουσες και στα αμφιθέατρα του Πολυτεχνείου, κυνηγώντας και συλλαμβάνοντας σπουδαστές και σπουδάστριες της ΕΠΟΝ.

Λίγες ημέρες μετά, στις 7 Μαΐου, κατά τη διάρκεια ενός μικρού μπλόκου στο Χαλάνδρι, κατέδωσε δέκα άτομα, τα οποία συνέλαβαν οι Γερμανοί.

Με συνοπτικές διαδικασίες οι συλληφθέντες οδηγήθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου και από εκεί στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Γερμανία.

Με αυτό τον τρόπο προστέθηκαν  τέσσερα επιπλέον άτομα στη μακρά λίστα των θυμάτων του.

Οι Γιώργος και Δημήτρης Δημαράς, Δημήτρης Αγγέλου και Γιώργος Κανάκης δεν επέστρεψαν ποτέ από τη Γερμανία.

Ο Έξαρχος κατέδωσε πολλά αγόρια και κορίτσια της ΕΠΟΝ στoυς κατακτητές. Οι Μαρία Μοντεσάντου, Λόλα Βαρβέρη, Νίκος Αρχύτας, Χαζαράκος και Επαμεινώνδας Αμβροσιάδης στάλθηκαν σε γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης από τα οποία επέστρεψε μόνο η Βαρβέρη.

Ο Έξαρχος κατέδωσε και τους παιδικούς του φίλους, τα αδέλφια Πασιανίδη.

Όταν ο Ευγένιος Πασιανίδης μεταφέρθηκε στα κρατητήρια της οδού Μέρλιν, ο ίδιος ο Έξαρχος ανέλαβε τον βασανισμό του, όπως κατέθεσε μάρτυρας στη μεταπολεμική δίκη.

«Εις την ανάκρισιν της βραδυάς είδα τον Έξαρχον που βασάνιζε τον Πασιανίδη κτυπώντας αυτόν με συρματόσχοινο και με τα χέρια.

Τον Πασιανίδη είδα μαυρισμένο από το ξύλο και τα δόντια του σπασμένα και μου είπε ότι ο Έξαρχος τον έκανε έτσι».

Ο Έξαρχος πραγματοποιούσε τις συλλήψεις στη Φοιτητική Λέσχη την ώρα της διανομής του συσσιτίου, συνοδευόμενος από τον πράκτορα των SS Κωνσταντινίδη και Γερμανούς με πολιτικά.

Η ΣΥΛΛΗΨΗ ΟΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΚΑΙ Η ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Στις 12 Οκτωβρίου 1944 τα γερμανικά στρατεύματα αποχώρησαν από την Αθήνα.

Τα περισσότερα μέλη των Ταγμάτων Ασφαλείας τέθηκαν υπό περιορισμό στους στρατώνες στο Γουδί ενώ μέλη φιλοναζιστικών οργανώσεων οχυρώθηκαν σε ξενοδοχεία στο κέντρο της Αθήνας.

Τρεις μέρες αργότερα, κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης διαδήλωσης που είχε οργανώσει το ΕΑΜ, με αίτημα τη τιμωρία των δωσίλογων, άτομα που βρίσκονταν στο ξενοδοχείο «Ερμής» άνοιξαν πυρ κατά των διαδηλωτών.

Ακολούθησαν συμπλοκές ανάμεσα σε ένοπλους του ΕΛΑΣ και μέλη άλλων φιλοναζιστικών οργανώσεων, που βρίσκονταν στα παρακείμενα ξενοδοχεία «Εθνικό» και «Πάνθεον».

Ενισχύστε το militaire.gr ,δείτε γιατί ΕΔΩ

Στη διάρκεια των συγκρούσεων έχασαν τη ζωή τους εφτά άτομα και 82 τραυματίστηκαν, κυρίως διαδηλωτές.

Όταν οι συμπλοκές σταμάτησαν, με παρέμβαση του στρατιωτικού διοικητή της Αθήνας, στρατηγού Σπηλιωτόπουλου, οι ένοπλοι παραδόθηκαν σε Βρετανούς στρατιώτες.

Στο ξενοδοχείο «Ερμής» βρισκόταν και ο Έξαρχος, ο οποίος μετά το τέλος των συγκρούσεων, κατάφερε να διαφύγει και βρήκε καταφύγιο σε σπίτι συγγενή του όπου λίγες μέρες αργότερα συνελήφθη από την Αστυνομία.

Η δίκη του ξεκίνησε στις 8 Μαρτίου 1945 στο Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων στην Αθήνα.

Σύμφωνα με τους μάρτυρες κατηγορίας στη διάρκεια της Κατοχής ο Έξαρχος είχε καταδώσει φοιτητές στις αρχές κατοχής και συμμετείχε σε βασανιστήρια στο Αρχηγείο της Γκεστάπο, στην οδό Μέρλιν. Μάρτυρες κατέθεσαν ότι τον είχαν δει σε μπλόκα να υποδεικνύει στους Γερμανούς ποια άτομα να συλλάβουν. Ο φοιτητής Εμμανουήλ Φθενάκης κατέθεσε ότι ο Έξαρχος τον χτύπησε με γροθιές και το κοντάκι του όπλου στη φοιτητική λέσχη.

Ο έμπορος Χρήστος Δημόπουλος κατέθεσε ότι ο Έξαρχος μαζί με έναν άλλο πράκτορα της SD του ζήτησαν 110 λίρες για να μεσολαβήσουν στους Γερμανούς για την απελευθέρωσή του γιου του που είχε συλληφθεί επειδή είχε βγάλει λόγο σε συμφοιτητές του, στην Ανωτάτη Εμπορική αλλά μολονότι έδωσε τα χρήματα ο γιος του εκτελέστηκε.

Επίσης ο Έξαρχος κάποιο διάστημα στη διάρκεια της Κατοχής είχε βρεθεί ως κρατούμενος στο στρατόπεδο στο Χαϊδάρι δήθεν ως μέλος της Αντίστασης προκειμένου να κατασκοπεύει τους κρατούμενους αντιστασιακούς.

Στην απολογία του ο Έξαρχος, απόλυτα ψύχραιμος και απαθής, υποστήριξε ότι είχε συλληφθεί από Ιταλούς καραμπινιέρους, το 1942, επειδή είχε ρίξει προκηρύξεις στο κέντρο της Αθήνας, με το Σύνδεσμο Αναπήρων αλλά λίγο αργότερα αφέθηκε ελεύθερος και στη συνέχεια κατατάχθηκε στα Τάγματα Ασφαλείας καθώς αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα.

Ισχυρίστηκε ότι έπαιρνε εντολές μόνο από τα Τάγματα Ασφαλείας και ότι οι επαφές του με τη φιλοναζιστική «Οργάνωσις Εθνικών Δυνάμεων Ελλάδος» και την SD ήταν μόνο για να αποδείξει την αντικομμουνιστική του δράση.

Αρνήθηκε ότι ευθυνόταν για το θάνατο του φοιτητή Ευγένιου Πασιανίδη και ισχυρίστηκε ότι η οικογένειά του ήθελε να τον εκδικηθεί, επειδή είχε διακόψει τη σχέση του με την αδερφή του φοιτητή.

Επίσης υποστήριξε ότι μετά τη σύλληψή του από την Αστυνομία, παραδόθηκε στους Άγγλους και μεταφέρθηκε μαζί με δωσίλογους υπουργούς στην Ερυθραία.

Ο συνήγορός του ζήτησε την επιείκεια του δικαστηρίου λόγω του νεαρού της ηλικίας του κατηγορουμένου. Αντίθετα ο εισαγγελέας του δικαστηρίου, Κωνσταντίνος Κόλλιας, ζήτησε τη καταδίκη του σε θάνατο.

Ο αντιβασιλέας Δαμασκηνός απέρριψε την αίτηση χάριτος που υπέβαλε ο συνήγορος του και στις 19 Απριλίου 1945, ο Έξαρχος εκτελέστηκε στο Σκοπευτήριο Καισαριανής.

Οι  δύο συνάδελφοι στα SS, με κοινή δράση, οι οποίοι κατηγορήθηκαν για τις ίδιες πράξεις, είχαν εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση από την ελληνική δικαιοσύνη.

Ο Έξαρχος ήταν «άτυχος» διότι δικάστηκε νωρίς, ουσιαστικά στην πρώτη δίκη του Ειδικού Δικαστηρίου Αθηνών στις 8 Μαρ­τίου 1945.

Τότε που ήταν επιτακτική η ανάγκη ικανοποίησης του κοινού περί δικαίου αισθήματος μέσω της παραδειγματικής τιμωρίας των συνεργατών.

Γίνε μέλος του militaire.gr κάνοντας κλικ ΕΔΩ – Μάθε τι κερδίζεις

Όμως τον Μάιο του 1946, όταν δικάστηκε ο Κουράσης, οι πολιτικές συνθήκες είχαν αλλάξει.

Το αίτημα για την τιμωρία των συνεργατών είχε υποχωρήσει, τουλάχιστον για ένα τμήμα της ελληνικής κοινωνίας, και ο κομμουνιστικός κίνδυνος ήταν ξανά ορατός, καθώς βρισκόμασταν στα πρόθυρα του Εμφυλίου Πολέμου. Αυτός ο ένας χρόνος ήταν αρκετός για να στείλει, για τα ίδια εγκλήματα, τον Έξαρχο στο εκτελεστικό απόσπασμα και τον Κουράση σε μόλις πέντε χρόνια φυλακή.

Πληροφορίες

Γεώργιος Έξαρχος, Η σταδιοδρομία και η νέμεση ενός αμετανόητου δωσίλογου, του Ιάκωβου Χονδροματίδη, ΙΣΤΟΡΙΑ Εικονογραφημένη

Μενέλαος Χαραλαμπιδης «Οι δωσίλογοι»

sarantakos.wordpress.com

The post Ο Βενιαμίν δοσίλογος της κατοχής appeared first on Militaire.gr.