Βάπτισμα πυρός πριν νυχτώσει…

Πως να ανοίξεις την πόρτα του σπιτιού-γηπέδου σου αν δεν υπάρχει φως ώστε να περάσουν μέσα οι εκλεκτοί αντίπαλοι, μα και καλεσμένοι σου όταν ο ήλιος θα δύσει και θα πέσει το σκοτάδι; Η απουσία χόρτου δεν ήταν η μοναδική ανεπάρκεια στο «Καραϊσκάκη»… Κι αν αυτή παρακάμφθηκε, η απουσία προβολέων δεν επέτρεπε, σαν αύριο (13/9) το 1959, τη διεξαγωγή του πρώτου παιχνιδιού ελληνικής ομάδας σε ευρωπαϊκή διοργάνωση, σε βραδινή ώρα… Στις 4.30 το απόγευμα, λοιπόν, ακούστηκε το σφύριγμα έναρξης από τον Αυστριακό διαιτητή Φριτς Σάιπελ.

Η Ελλάδα

Η Μίλαν της εποχής ήδη ήταν μύθος και η παρουσία της μαγνήτιζε. Οι «ροσονέρι» την περίοδο 1955/56 είχαν φτάσει στο ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, ενώ έναν χρόνο πριν (1958) στο πέρασμά τους από τον Πειραιά είχαν παίξει στον πρώτο τελικό. Ηττήθηκαν 3-2 στις Βρυξέλλες από τη Ρεάλ Μαδρίτης. Ολα τούτα ήταν κίνητρα παρουσίας στις εξέδρες εκείνο το απόγευμα με το απαλό αεράκι… Ο Ολυμπιακός ήταν διαδοχικά πρωταθλητής Ελλάδας σε πέντε διοργανώσεις: από το 1955 ώς το 1959 και έμοιαζε η πλέον κατάλληλη ομάδα να σταθεί απέναντι στη φημισμένη Μίλαν.

Οι «ερυθρόλευκοι» μπήκαν στο γήπεδο με τις ευχές ακόμα και των ορκισμένων αντιπάλων τους… Πριν φύγουν για το γήπεδο, δέχθηκαν την επίσκεψη αντιπροσωπείας παικτών του Παναθηναϊκού (Λινοξυλάκης, Νεμπίδης, Αγγελόπουλος)! Με ανθοδέσμη στα χέρια ευχήθηκαν «καλή επιτυχία» στους «αιώνιους» αντιπάλους τους, φωτογραφήθηκαν μαζί τους, επιχειρήματα πως η παρθενική εμφάνιση ελληνικής ομάδας στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση της ηπείρου μας ήταν εθνική υπόθεση. Συνέτεινε και η άσχημη τροπή της κλήσης του Ολυμπιακού από την UEFA έναν χρόνο πριν. Η κλήρωση τον είχε φέρει αντίπαλο με την τουρκική Μπεσίκτας. Ο Ολυμπιακός δεν πήγε να παίξει, αρνήθηκε λόγω της πολιτικής έντασης μεταξύ των δύο κρατών. Τα «Σεπτεμβριανά» του 1955, όταν λεηλατήθηκαν από ορδές Τούρκων πολιτών και στρατιωτών οι περιουσίες Ελλήνων και Αρμενίων στην Κωνσταντινούπολη, ήταν ακόμα νωπή μνήμη και συντηρούσε την πολιτική ένταση με την Τουρκία. Η διοίκηση των Πειραιωτών αντιπρότεινε να γίνουν τα δύο παιχνίδια με την Μπεσίκτας στο ουδέτερο Βελιγράδι, αλλά η ευρωπαϊκή αρχή αρνήθηκε.

Ετσι φτάσαμε στην ημερομηνία πριν από 57 χρόνια και το τελικό 2-2 του Φαλήρου είχε όλες τις ιδιότητες επιτυχίας. Οι Ελληνες είχαν αντικρίσει κατάματα τη Μίλαν. Δεν φοβήθηκαν τη φημισμένη αντίπαλο, δεν έχασαν. Καθοριστικός ήταν και ο ρόλος του Ιταλού -άρα γνώστη της Μίλαν- προπονητή του Ολυμπιακού, Μπρούνο Βάλε.

Πρώτο θέμα σε τέσσερις σειρές την επόμενη ημέρα (14/9/1959) από την εφημερίδα «Αθλητική Ηχώ»: «Ο θρυλικός ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΛΑΝ» και ακριβώς από κάτω «ΕΧΑΣΕ ΕΝΑ ΒΕΒΑΙΟΝ ΘΡΙΑΜΒΟ ΥΠΟΧΡΕΩΘΕΙΣ ΣΕ ΙΣΟΠΑΛΙΑ 2-2», όλα με κεφαλαία γράμματα κι επίσης με κεφαλαία μικρότερων διαστάσεων ο υπότιτλος «Ο ΜΑΕΣΤΡΟΣ ΜΠΕΜΠΗΣ ΥΠΗΡΞΕ ΕΦΑΜΙΛΛΟΣ ΤΟΥ ΛΙΝΤΧΟΛΜ».

Εκτός του Σουηδού, η Μίλαν είχε κι άλλους ξένους, παράγωγα έκστασης: τον Ουρουγουανό Αλμπέρτο Σκιαφίνο, τον Βραζιλιάνο Ζοζέ Αλταφίνι, τον Αργεντινό Ερνέστο Γκρίλο. Μύθοι. Στον Ολυμπιακό έπαιζαν μόνο Ελληνες.

Καταλαβαίνετε το παραλήρημα 20.000 θεατών στις εξέδρες ή ακροατών στα ραδιόφωνα, όταν ο Ολυμπιακός προηγήθηκε στο 19′. Κόρνερ του Υφαντή και ο Κώστας Παπάζογλου με σουτ ήταν ο σκόρερ του ιστορικού πρώτου γκολ ελληνικής ομάδας στο Κύπελλο Πρωταθλητριών. Η μπάλα χάθηκε στο 33′: συνδυασμός Λίντχολμ-Ντανόβα, σέντρα του δεύτερου, κεφαλιά του Αλταφίνι και 1-1. Ο Ολυμπιακός δεν έδειξε διατεθειμένος να παραδοθεί. Γκολ που εξυμνήθηκε για την ωραιότητά του από τον Ηλία Υφαντή ήταν το 2-1 στο 44′. Ο υπογράφων θα σας διηγηθεί ό,τι θυμάται απ’ όσα είχε περιγράψει ο ίδιος ο σκόρερ για το πανέμορφο γκολ! Οταν ήμουν 15 ετών και δούλευα για το καλοκαιρινό χαρτζιλίκι σε κατάστημα, δίπλα στο πρακτορείο ΠΡΟΠΟ του Υφαντή στην Αγία Σοφία του Πειραιά: «Μόλις μπήκα στην περιοχή, μου έδωσε μπάλα ο Μπέμπης. Ηρθαν δυο Ιταλοί πάνω μου (σ.σ.: Μαλντίνι, Οκέτα), η μπάλα με εξωτερικό φάλτσο που το δούλευα πολύ πέρασε ανάμεσά τους. Σουτ με φάλτσα, η μπάλα στα δίχτυα». Ο Ηλίας Υφαντής ήταν τεχνίτης με διάσημο δυνατό σουτ αλλά και άτυχος, αφού άφησε πρόωρα το ποδόσφαιρο από αλλεπάλληλους τραυματισμούς.

Το τελικό 2-2 είχε διαμορφώσει και πάλι ο Αλταφίνι στο 76′. Το 3-1 του επαναληπτικού μετά από δέκα ημέρες ήταν αναπόφευκτο. Τέσσερα χρόνια μετά η Μίλαν πανηγύρισε το πρώτο από τα επτά Κύπελλα Πρωταθλητριών της τροπαιοθήκης της.