Θέουτα (παρα)καλεί… Βρυξέλλες

ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ. Ακόμα και ο πρόεδρος και δήμαρχος της Θέουτα, Χουάν Χεσούς Βίβας, απέφυγε να χρησιμοποιήσει επιχειρήματα του ΕΛΚ για «ενθάρρυνση της μετανάστευσης» από τη φιλομεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης Σάντσεθστην Ισπανία. Αν και ο ίδιος έχει εκλεγεί με το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (στην Ισπανία λέγεται PP), ο Βίβας επέλεξε μια πιο προσεκτική γλώσσα, στρέφοντας τα βέλη του στο Μαρόκο  που «εκούσια ή ακούσια» συνέβαλε στις συγκλονιστικές εικόνες που είδαμε στα τέλη Ιουλίου στον ισπανικό θύλακα της Θέουτα.

Ο Χουάν Χεσούς Βίβας, που επισκέφθηκε χθες στις Βρυξέλλες

την Επιτροπή Πολιτικών Ελευθεριών (LIBE) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, αλλά και τους επιτρόπους Μετανάστευσης και Μεσογείου, ζητεί τη βοήθεια της Ε.Ε. τόσο οικονομικά για να αντιμετωπιστεί η ανθρωπιστική κρίση όσο -κυρίως- για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των κατοίκων της Θέουτα, που νιώθουν ανασφαλείς.

Ο πρόεδρος και δήμαρχος της Θέουτα, Χουάν Χεσούς Βίβας, επισκέφθηκε χθες στις Βρυξέλλες την Επιτροπή Πολιτικών Ελευθεριών (LIBE) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου | © European Union 2026

«Είναι η δεύτερη φορά που το Μαρόκο χρησιμοποίησε τον έλεγχο των συνόρων και την πίεση που ασκείται μέσω του μεταναστευτικού για να αμφισβητήσει την εδαφική ακεραιότητα της Θέουτα, της Ισπανίας και της Ευρώπης. Πιστεύουμε ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει ανεκτό. Πιστεύουμε ότι πρέπει να προκαλέσει μια σθεναρή αντίδραση από την Ευρώπη», τόνισε ο Χεσούς Βίβας.

Η μεταναστευτική κρίση στη Θέουτα έχει εξελιχθεί σε μια βαθιά κοινωνική, πολιτική και διπλωματική κρίση για την Ισπανία. Η κατάσταση στον ισπανικό θύλακα της Βόρειας Αφρικής παραμένει έκρυθμη, με τις αρχές να βρίσκονται σε διαρκή επιφυλακή για νέες μεταναστευτικές ροές. Εν όψει και των εκλογών στη χώρα, η πίεση είναι μεγάλη από όλες τις πλευρές. Πολλώ δε μάλλον που ο ίδιος ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός Σάντσεθ «αρνείται» να κατονομάσει ως υπεύθυνο το Μαρόκο – στάση που άλλωστε τηρεί και η Κομισιόν. Για την Κομισιόν, διπλωμάτες έλεγαν στην «Εφ.Συν.» ότι η Ε.Ε. θέλει να κρατήσει θετική στάση απέναντι στο Ραμπάτ προκειμένου να λειτουργήσουν οι επιστροφές και να συνεχιστεί η συνεργασία στο μεταναστευτικό.

Για τον Σάντσεθ, όμως, τα σενάρια είναι πολλά, χωρίς κανένας να μπορεί να επιβεβαιώσει κάποιο από αυτά: από το ότι ο ίδιος δεν θέλει κλιμάκωση στις σχέσεις με το Μαρόκο γιατί τα πράγματα μπορεί να εξελιχθούν πολύ χειρότερα μέχρι ότι οι μαροκινές αρχές -σε συνεργασία με Ισραήλ και ΗΠΑ- έχουν στοιχεία εναντίον του λόγω της παρακολούθησής του με το κατασκοπευτικό λογισμικό Pegasus…

«Εκείνος που πρέπει να εξηγήσει γιατί δεν θέλει να δείξει το Μαρόκο ως υπεύθυνο, με πράξη ή παράλειψη, είναι η κυβέρνηση της Ισπανίας», είπε χθες ο δήμαρχος της Θέουτα. Ωστόσο, η επίθεσή του περιορίστηκε εκεί, κρατώντας απόσταση από τις δηλώσεις του ΕΛΚ των Βρυξελλών ότι η νομιμοποίηση 500.000 μεταναστών από τον Σάντσεθ λειτούργησε ως «pull factor» για τους μετανάστες.

Απαντώντας σε ερώτηση της «Εφ.Συν.», ο δήμαρχος δεν μπόρεσε να δώσει ακριβείς αριθμούς ούτε για τους εισερχόμενους, ούτε για τις επιστροφές, ούτε καν για τους μετανάστες που βρίσκονται αυτή τη στιγμή ακόμη στη Θέουτα. Ο μόνος αριθμός που μπορούσε να δώσει ήταν τα 1.800 ανήλικα…

Τρία αιτήματα καταθέτει στις Βρυξέλλες ο πρόεδρος της Θέουτα: η Ε.Ε. να προστατεύσει τα μοναδικά ευρωπαϊκά εδάφη της στην Αφρική (Θέουτα και Μελίγια), να επιλυθεί η κρίση με άμεσες επιστροφές, το Μαρόκο οφείλει να δεχθεί τους υπηκόους του και η Ε.Ε. να βοηθήσει τη Θέουτα να γυρίσει στην ομαλότητα, με τη βοήθεια της Frontex, της Υπηρεσίας Ασύλου και χρηματοδότησης.

«Θα το ξαναπώ: η εξωτερίκευση της μεταναστευτικής πολιτικής, την οποία υποστηρίζουν και υποστηρίζουν σθεναρά η Ακροδεξιά και η Δεξιά (συμπεριλαμβανομένου του Λαϊκού Κόμματος), είναι αναξιοπρεπής και απάνθρωπη για τους ανθρώπους που βρίσκονται στην εξορία, αλλά μας καθιστά επίσης εξαρτημένους από την καλή θέληση αυταρχικών καθεστώτων τρίτων χωρών», σχολίασε στην «Εφ.Συν.» η Γαλλίδα ευρωβουλεύτρια των Πρασίνων, Μελίσα Καμαρά. «Η απάντηση θα έπρεπε να είναι η αλληλεγγύη με την Ισπανία, όχι η αναστολή της ζώνης Σένγκεν (σ.σ. όπως έκανε η Ιταλία). Η μεταναστευτική πολιτική πρέπει να βασίζεται στη μόνη βιώσιμη προσέγγιση: σε μια προσέγγιση που παρέχει στους ανθρώπους που βρίσκονται στην εξορία αξιοπρεπείς συνθήκες, αντί να βασίζεται σε μια ξενοφοβική και ρατσιστική προσέγγιση», κατέληξε.