Προβολέας

13:11 24/9/2026 - Πηγή: efsyn

Τα σύννεφα ξεκίνησαν δειλά τις εξορμήσεις τους στους καλοκαιρινούς ουρανούς μας. Μια φίλη, τις προάλλες, είπε με ανακούφιση: «Επιτέλους, να φύγει αυτός ο προβολέας από πάνω μας». Καιρός να δώσουμε σημασία όχι μόνο σε αυτά που φώτιζε ο καλοκαιρινός μας προβολέας, λοιπόν, αλλά και στα άλλα, τα μη ορατά με γυμνό μάτι. Τι συνέβη μέσα μας ενώ οι μήνες περνούσαν, ενώ ο ήλιος έκαιγε από πάνω κι έκανε τις σκιές από κάτω πιο μεγάλες;

Απόγευμα Παρασκευής και περιμένω φίλους για φαγητό. Εχω βάλει 7 πιάτα, παρότι ο ένας είπε: «θα δω». Το ξέρω αυτό το «θα δω». Το έχω πει κι εγώ πολλές φορές. Σημαίνει: «Δεν θα έρθω αλλά δεν σ’ το λέω ακόμη». Τον τελευταίο καιρό πληθαίνουν αυτά τα «θα δω» του. Σημαίνουν πως δυσκολεύεται να σηκωθεί από τον καναπέ, πως ντρέπεται μην τυχόν και φανούν τα μέσα του σκοτάδια. Του στέλνω φωτογραφία το πιάτο του: «Εχω σερβίρει. Αν δεν έρθεις τώρα, θα το φας κρύο». Μερικές φιλίες επιβιώνουν χάρη σε τέτοιους εκβιασμούς.

Στο τραπέζι συζητάμε για το πόσο έχει ακριβύνει η ζωή, για παλιές αγάπες και μελλοντικά ταξίδια. Κάποιος βρίζει την κυβέρνηση και κάποιος ζητάει ψωμί την πιο ακατάλληλη στιγμή. Γελάμε. Υστερα, ο φίλος που παραλίγο να μην έρθει αρχίζει να μιλάει, να μας ανοίγεται. Αφήνουμε κάτω τα πιρούνια.

Αυτό μου λείπει, συχνά, στην εποχή μας: ο χρόνος που δίνουμε στον άλλον να βρει τις κατάλληλες λέξεις. Μέχρι να εξηγήσεις τι σου συμβαίνει, έχει εκδοθεί απόφαση και κυκλοφορεί ήδη το σχετικό ανακοινωθέν. Στους αγαπημένους μας, καμιά φορά, φερόμαστε σαν κακοπληρωμένοι παρουσιαστές: «Πες το σύντομα, έχουμε κι άλλα θέματα».

Κι ο έρωτας, με τον ίδιο τρόπο ταλαιπωρείται, ανάμεσα σε ωράρια και μηνύματα που διαβάστηκαν μέσα στο λεωφορείο. Το φθινόπωρο γίνεται πιο αμήχανος. Το καλοκαίρι τον βοηθούσε περισσότερο το σκηνικό. Τώρα, μας συναντάει Τετάρτη μεσημέρι, κουρασμένους, με μια σακούλα από το σούπερ μάρκετ να μας κόβει τα δάχτυλα. Να φιληθούμε προτού αρχίσουμε να τακτοποιούμε τα πράγματα. Να μείνει το γάλα μόνο για λίγο έξω.

Ο χειμώνας ίσως να βρει χαραμάδες στα κουφώματα να μεγαλώσει ορισμένες σιωπές. Καμία αγκαλιά δεν πληρώνει τη θέρμανση. Το γνωρίζουν καλύτερα όσοι κοιμήθηκαν αγκαλιασμένοι επειδή κρύωναν. Η αγάπη, άλλωστε, έχει και δουλειές πεζές: να επιστρέψεις ένα τάπερ, να θυμηθείς την Τρίτη όσα σου είπε ο άλλος το Σάββατο…

Στο τραπέζι έχουν μείνει ψίχουλα. Ο φίλος μας σηκώνεται πρώτος και ζητάει συγγνώμη που μας βάρυνε. Θυμώνω λίγο με τη συγγνώμη του. Του δίνω το φαγητό που περίσσεψε και ψάχνω στο συρτάρι. Βγάζω ένα δεύτερο κλειδί. Γελάει αμήχανα, με ρωτάει τι να το κάνει. «Για όταν λες “θα δω”», του απαντάω. Τον βλέπω να το βάζει στην τσέπη προσεκτικά, χωριστά από τα ψιλά, σαν να φοβάται μήπως το ξοδέψει κατά λάθος.

Πριν φύγει, του δείχνω ποια στροφή πρέπει να πάρει η κλειδαριά, επειδή μαγκώνει όταν πιάνουν τα κρύα. Χαμογέλασε και το μέσα του μάγκωμα σαν να μαλάκωσε λιγάκι. Μερικές φορές, το φθινόπωρο χρειάζεται τέτοιες απλές αφορμές για να μπει πιο γλυκά.

●Πολιτική Επιστήμονας-Τραγουδοποιός

Keywords