Περι Ακροδεξιάς και άλλων δαιμονίων

Από την περασμένη Κυριακή, που η φασίζουσα, αντιμεταναστευτική και ευρωσκεπτικιστική γερμανική ακροδεξιά σάρωσε στη Σαξονία-Ανχαλτ, έχω κι εγώ βομβαρδιστεί από αναλύσεις ειδικών και μη για τα αίτια της υποτιθέμενης «ψυχρολουσίας», που βέβαια μόνο ψυχρολουσία δεν είναι. Επιτρέψτε μου, λοιπόν, να πω κι εγώ την ταπεινή μου γνώμη, με πολύ χοντρές πινελιές και το θράσος του γραφιά που επαναλαμβάνει στερεότυπα, εμμονικά σχεδόν, τα ίδια επιχειρήματα εδώ και τουλάχιστον δύο δεκαετίες.

Η Γερμανία, ή σωστότερα η ελίτ της Γερμανίας, δεν «ξανάγινε» ξαφνικά φασιστική, ρατσιστική, επεκτατική και μισαλλόδοξη

– ήταν από πριν, και απλά το έκρυβε επιμελώς μετά τη συντριπτική της ήττα στον Β΄ Παγκόσμιο. Γι’ αυτό άλλωστε, με το που βρήκε την ευκαιρία με την κρίση του χρέους που η ίδια προκάλεσε, μέσα από την εγκληματική συμπεριφορά των τραπεζών της, έσπευσε να επιβάλει ξανά την οικονομική και πολιτική κυριαρχία της στους λοιπούς δυστυχείς Ευρωπαίους «εταίρους της». Κοινώς, επιχείρησε να πετύχει με το χρήμα ό,τι δεν πέτυχε με τα πάντσερ – και σε μεγάλο βαθμό το κατάφερε, κατακτώντας και διαγουμίζοντας τα πάντα στην ανατολική και τη νότια Ευρώπη.

Είναι απίστευτο πόσο εύκολα ξεχνάμε το γεγονός ότι σύσσωμη η ελληνική πολιτική ελίτ –περιλαμβανομένου του ΣΥΡΙΖΑ το 2015– συνθηκολόγησε σχεδόν αμαχητί στις παρανοϊκές απαιτήσεις των Σόιμπλε και Μέρκελ και παραχώρησε μπιρ παρά τον δημόσιο πλούτο του λαού μας. Τι σημασία έχει αλήθεια, για εμάς και τα άλλα δυστυχισμένα κράτη-πειραματόζωα των PIIGS, το ότι αυτή η αρπακτική πολιτική εφαρμόστηκε πρωτίστως από κυβερνήσεις «μεγάλου συνασπισμού» Χριστιανοδημοκρατών και Σοσιαλδημοκρατών, δηλαδή «κεντροδεξιών» και «κεντροαριστερών», και όχι από καθαρόαιμους, δηλωμένους φασίστες; Σε τι μας βοήθησε το 2015 το γερμανικό…«Τείχος της Δημοκρατίας» κατά του AfD, όταν τη λεηλασία την έκαναν οι Γερμανοί «Νεοδημοκράτες» ή «Πασόκοι»; Τα ίδια έγραφα και τότε – ελπίζω οι παλιοί αναγνώστες να το θυμούνται.

Ομως, για να είμαστε δίκαιοι, πρέπει να παραδεχτούμε ότι οι Γερμανοί τραπεζίτες και βιομήχανοι και οι ελληνόφωνοι γερμανοτσολιάδες συνεργάτες τους δεν ήρθαν κατευθείαν σε μας, να μας κλέψουν με τα μνημόνια το βιος μας και τα κεκτημένα δικαιώματα δεκαετιών. Οχι, τα πρώτα πειραματόζωα/θύματά τους ήταν βέροι Γερμανοί, Ανατολικογερμανοί συγκεκριμένα, τους οποίους καταλήστεψαν με τις ίδιες ακριβώς μεθόδους μετά την Ενωση, στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Αλλωστε και οι πρωταγωνιστές ήταν οι ίδιοι, με πρώτο όλων τον απάνθρωπο Σόιμπλε – πιστός μαθητής και συνεχιστής του οποίου είναι ο σημερινός «ορντολιμπεραλιστής» ολετήρας, ο Μερτς.

Εργο Σόιμπλε ήταν η διαβόητη επιχείρηση Treuhand, με την οποία ιδιωτικοποιήθηκαν οι ανατολικογερμανικές κρατικές βιομηχανίες και υποδομές για ένα κομμάτι ψωμί, βυθίζοντας ολόκληρες επαρχίες στη φτώχεια και τη μαζική ανεργία. Κι ας χρειάστηκε να περάσουν τριάντα χρόνια για να εκδικηθούν οι «Ossies», οι βίαια φτωχοποιημένοι Ανατολικογερμανοί, και συνολικά όσοι Γερμανοί έμειναν εκτός της μοιρασιάς του ντόπιου και κατόπιν του ευρωπαϊκού πλιάτσικου.

Το καζάνι αυτό της αδικίας και της ανισότητας έβραζε κάτω από την επιφάνεια, μέχρι που ήρθε ο πόλεμος στην Ουκρανία και η αυτοκτονική απόφαση της ελίτ για αποκοπή από το φτηνό ρωσικό πετρέλαιο και αέριο και στροφή προς το πανάκριβο αμερικανικό LNG, που επιτάχυνε την ήδη αισθητή αποβιομηχάνιση. Η γερμανική ηγεσία φυσικά επιχειρεί ήδη να «ρεφάρει» επενδύοντας εκατοντάδες δισεκατομμύρια στην πολεμική βιομηχανία, οραματιζόμενη μια Γερμανία όπου οι εργάτες της Volkswagen θα φτιάχνουν drones αντί για αυτοκίνητα. Ομως ένα μεγάλο μέρος του γερμανικού λαού είναι σαφές ότι δεν συμφωνεί με αυτό το σχέδιο για το μέλλον του.

Ας μη γελιόμαστε. Η δήθεν «αντιπολεμική» στάση του AfD και η υπόσχεσή της ότι θα άρει τις κυρώσεις σε βάρος των ρωσικών καυσίμων παίζει τεράστιο ρόλο στην άνοδο των ποσοστών του, γιατί αφενός οι λαοί ψηφίζουν πρωτίστως με την τσέπη, και αφετέρου όλοι θυμούνται πώς κατέληξε η τελευταία προσπάθεια της Γερμανίας να συντρίψει τη Ρωσία και να κλέψει τους πόρους της – με τα ρωσικά τανκς στο Βερολίνο. Και τότε δεν υπήρχαν πυρηνικά…

Θα περίμενε βέβαια κανείς ότι αυτή τη συσσωρευμένη αγανάκτηση, που ήταν προφανές ότι κάποια στιγμή θα ανέτρεπε τα παραδοσιακά μεταπολεμικά δικομματικά συστήματα, θα την εξαργύρωνε πολιτικά η Αριστερά – και όντως, κάποια στιγμή αυτό φάνηκε ότι θα συνέβαινε, με τα κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης και την άνοδο πολιτικών ηγετών σαν τον Τσίπρα, τον Μελανσόν ή τον Σάντσεθ. Ομως η εμπειρία έδειξε ότι η Αριστερά, ή τέλος πάντων η πιο συστημική, «κυβερνητική» εκδοχή της, απέτυχε να εκφράσει τη λαϊκή οργή. Η περίπτωση του άλλοτε ισχυρού γερμανικού Die Linke είναι χαρακτηριστική – το κόμμα διασπάστηκε και η σημερινή ηγεσία του στηρίζει σε μεγάλο βαθμό τις κεντρικές, φιλοπόλεμες στρατηγικές της γερμανικής Δεξιάς. Το μόνο κομμάτι που αντιδρά και ανεβάζει συνεχώς τα ποσοστά του είναι το αντιπολεμικό κόμμα της Σάρα Βάγκενκνεχτ, αλλά σε πολλούς τομείς –όπως στο μεταναστευτικό– μόνο αριστερό δεν μπορεί πια να χαρακτηριστεί.

Αυτή ίσως είναι και η μεγαλύτερη τραγωδία, όχι μόνο στη Γερμανία, αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη: ότι το πολιτικό σύστημα έχει μετακινηθεί πια τόσο δεξιά, με ευθύνη των συστημικών κομμάτων, ώστε η «εναλλακτική» Ακρα Δεξιά να μοιάζει σε πολύ κόσμο πως είναι η μόνη αληθινά ριζοσπαστική δύναμη! Και όλοι ξέρουμε, ιστορικά, πού οδηγεί αυτό το ταξικά παράδοξο φαινόμενο…