«Μαύρος Σεπτέμβρης» στο Μόναχο…

Συνέβη σαν σήμερα το 1972, θα μπορούσε να συμβεί και σήμερα, 5 Σεπτεμβρίου του 2026. Τότε και τώρα οι Παλαιστίνιοι ασφυκτιούν υπό την ισραηλινή μπότα, αναζητούν ανασύσταση-απόκτηση πατρίδας, απαντούν στις ισραηλινές θηριωδίες (και) με επίσης στυγνές πράξεις! Το λουτρό αίματος 11 Ισραηλινών από παλαιστινιακά πυρά, συνολικά 17 τα θύματα, είναι η μεγαλύτερη κηλίδα στην ιστορία των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων.

Η επίσημη αποστολή της διοργάνωσης είναι «η ειρηνική συνύπαρξη,

Ή στην καλύτερη περίπτωση με διατυπώσεις πολιτικών, κοινωνικών αιτημάτων… Οι Παλαιστίνιοι είχαν βαφτίσει την επιχείρηση «Ταρίτ-Μπερέμ», από τα ονόματα των δυο παλαιστινιακών χωριών οι κάτοικοι των οποίων χάσει τον τόπο τους μετά τον αραβο-ισραηλινό πόλεμο του 1948.

Σκοτάδι… Στις 04.30, με τα μέλη των αθλητικών αποστολών βυθισμένα στον ύπνο, οκτώ αποφασισμένοι της οργάνωσης «Μαύρος Σεπτέμβρης», παρακλάδι της «Φατάχ», υπερπήδησαν τον εξωτερικό τοίχο ύψους δύο μέτρων του Ολυμπιακού Χωριού. Εχει ιδιαίτερη σημασία η βοήθεια, την οποία έλαβαν από Καναδούς αθλητές, για να περάσουν στο Χωριό. Επισήμως είχαν πάει σε κλαμπ του Μονάχου για διασκέδαση και συναντήθηκαν με τα μέλη του «Μαύρου Σεπτέμβρη» την ώρα της εισβολής… Ευπρόσδεκτη η βοήθεια, είχαν στα χέρια τους χειροβομβίδες, πιστόλια Τοκάρεφ, Καλάσνικοφ. Επίσης είχαν κλεμμένα κλειδιά δωματίων, ενώ μέχρι και σήμερα ακούγονται διάφορες εκδοχές για τον τρόπο και την ώρα κλοπής των κλειδιών την προηγούμενη ημέρα… Αρχικά επιχείρησαν να ανοίξουν την πόρτα του πρώτου διαμερίσματος στον δεύτερο όροφο. Εκεί διέμεναν οι επικεφαλής της ισραηλινής αποστολής και οι προπονητές της. Ο θόρυβος ξύπνησε τον διαιτητή πάλης Γκόσεφ Γκουτφρόιντ. Είδε τους οπλισμένους εισβολείς, φώναξε για να ειδοποιηθούν οι υπόλοιποι, ενώ παράλληλα πέταξε εναντίον τους έναν δίσκο βάρους 135 κιλών ώστε να καθυστερήσει την εισβολή… Ξύπνησε ο προπονητής άρσης βαρών, Τούβια Σοκολόφσκι, έσπασε ένα παράθυρο και διέφυγε σε αντίθεση με τον προπονητή πάλης, Μόσε Βάινμπεργκ. Εκείνος στάθηκε μπροστά στους τρομοκράτες, τον πυροβόλησαν στο πρόσωπο και ενώ αιμορραγούσε τον υποχρέωσαν να τους οδηγήσει στα δωμάτια των υπόλοιπων μελών της ισραηλινής αποστολής. Είχαν φτάσει έξω από το διαμέρισμα 2, όταν ο Βάινμπεργκ τους είπε ψέματα πως οι ένοικοί του «δεν είναι Ισραηλινοί». Στόχος του ήταν να τους οδηγήσει στο διαμέρισμα 3, σε αυτό που έμεναν αρσιβαρίστες και παλαιστές, οι σωματώδεις Ισραηλινοί αθλητές, με την ελπίδα πως εκείνοι θα μπορούσαν να αντισταθούν… Αυτό δεν έγινε όμως, ο ύπνος τους ήταν βαθύς. Δεν ξύπνησαν παρά την αναταραχή! Οι Παλαιστίνιοι πήραν μαζί τους ακόμη έξι ομήρους από το διαμέρισμα 3, επέστρεψαν στο 1 όπου -αν και τραυματισμένος- ο Βάινμπεργκ τους επιτέθηκε και πάλι. Ετσι έδωσε την ευκαιρία στον αρσιβαρίστα Γκαντ Τσομπάρι να δραπετεύσει από το υπόγειο γκαράζ. Οι Παλαιστίνιοι εκτέλεσαν αμέσως τον Βάινμπεργκ, ο Ρομάνο τραυμάτισε έναν από τους εισβολείς πριν πέσει κι αυτός νεκρός.

Εννιά ήταν πλέον οι όμηροί τους: ο Γκουτφρόιντ, ο προπονητής σκοποβολής Κεχάτ Σορ, οι προπονητές στίβου Αμιτζούρ Σαπρά, ξιφασκίας Αντρέ Σπίτζερ, ο κριτής άρσης βαρών Γιάκομπ Σπρίνγκερ, οι παλαιστές Ελιέζερ Χάλφιν, Μάρκ Σλάβιν, οι αρσιβαρίστες Ντάβιντ Μπέργκερ, Ζέεβ Φρίντμαν. Εδεσαν τον Γκουτφρόιντ σαν μούμια καθισμένο σε καρέκλα. Οι υπόλοιποι δεμένοι ανά δύο σε κρεβάτια. Δεμένοι ήταν οι καρποί και οι αστράγαλοί τους. Προειδοποίηση για όλους τους ήταν το πτώμα του Ρομάνο πεσμένο μπροστά τους.

Τα μέλη της ισραηλινής αποστολής, όσα διέμεναν σε διπλανά δωμάτια, είχαν καταφέρει να δραπετεύσουν. Ενας από αυτούς, ο βαδιστής Σάουλ Λάντανι, πήγε στα διαμερίσματα της αμερικανικής αποστολής. Ξύπνησε και ενημέρωσε τον προπονητή στίβου Μπιλ Μπάουερμαν, ειδοποιήθηκε η γερμανική αστυνομία και άρχισε η διαπραγμάτευση με τους Παλαιστίνιους. Ζήτησαν την άμεση απελευθέρωση 234 Παλαιστινίων και του Ιάπωνα τρομοκράτη Κόζα Οκαμότο, κρατούμενων στις ισραηλινές φυλακές, όπως και την απελευθέρωση των Αντρέας Μπάαντερ, Ούλρικε Μάινχοφ, μελών της «RAF» («Φραξια Κόκκινος Στρατός»), έγκλειστων στις γερμανικές φυλακές. Η επίσημη αντίδραση του Ισραήλ ήταν πως «δεν υπάρχει καμία διαπραγμάτευση». Η πρωθυπουργός Γκόλντα Μέιρ ζήτησε από τη διεθνή κοινότητα «να σωθούν οι όμηροι». Η ασφάλεια του Ολυμπιακού Χωριού ήταν ανύπαρκτη, αφού στους πρώτους Αγώνες σε γερμανικό έδαφος μετά την επίδειξη δύναμης του Χίτλερ το 1936 οι διοργανωτές ήθελαν να δώσουν φιλειρηνική εικόνα και αντίστοιχα μηνύματα.

Στις 6 το απόγευμα οι Παλαιστίνιοι τηλεθεατές και εκείνοι των κινήσεων της γερμανικής αστυνομίας (απευθείας η μετάδοση από τη γερμανική τηλεόραση) ζήτησαν ως αντάλλαγμα για την απελευθέρωση των ομήρων τη μεταφορά τους στην Κύπρο. Οι γερμανικές αρχές προσποιήθηκαν πως δέχτηκαν, οι Παλαιστίνιοι με τους ομήρους υπό το βλέμμα ελεύθερων σκοπευτών έφτασαν στο αεροδρόμιο όπου ακολούθησε ολονύχτια μάχη. Στις 03.24 της επόμενης ημέρας το αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο ΑBC μετέδωσε πρώτο ότι «οι χειρότεροι φόβοι επιβεβαιώθηκαν: δύο σκοτώθηκαν χθες το πρωί στα δωμάτιά τους, εννιά απόψε στο αεροδρόμιο». Συνολικός τραγικός απολογισμός: 17 νεκροί (πέντε Ισραηλινοί προπονητές, έξι αθλητές, ένας Γερμανός αστυνομικός, πέντε Παλαιστίνιοι του «Μαύρου Σεπτέμβρη»).