Ενας αιώνας, «ξανθιά σαΐτα»

Πάντα στην ερώτηση «ποιοι είναι οι καλύτεροι ποδοσφαιριστές όλων των εποχών», το όνομά του αναφέρεται στα πρώτα πέντε – έξι… Αναπόφευκτα, επειδή ο γεννημένος σαν σήμερα (4/7/1926) στο Μπουένος Αϊρες, Αλφρέντο ντι Στέφανο, είχε δυσεύρετα προσόντα ως ποδοσφαιριστής!

Αλλά και ως προπονητής δεν πέρασε απαρατήρητος, αν και εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων (Κρόιφ, Μπεκενμπάουερ) οι μεγάλοι παίκτες δεν γράφουν ανάλογη ιστορία όταν αποφασίζουν να συνεχίσουν στους πάγκους. Βέβαια και ο ντι Στέφανο, ο γρήγορος διεμβολιστής, ανθεκτικός στις αμυντικές προσαρμογές πάνω του αλλά και ικανός να παίζει με την

Πώς θα μπορούσε να μην είναι ενταγμένος στους μυσταγωγούς της μπάλας ο παίκτης με το προσωνύμιο «sueta rubia» (ξανθιά σαΐτα) –απόδειξη κι αυτή της εντύπωσης που προκαλούσε. Τα ξανθά μαλλιά του, σπάνιο χρώμα κόμης στη Λατινική Αμερική, αρχικά υπαγόρευσαν να τον βαφτίσουν ο «Γερμανός», αλλά πώς να επικρατήσει της «ξανθιάς σαΐτας», χαρακτηρισμού πλησιέστερου της νοτιοαμερικανικής ιδιοσυγκρασίας… Πριν φτάσει στην ιστορική διάκριση των πέντε συνεχόμενων Κυπέλλων Πρωταθλητριών ως παίκτης της Ρεάλ Μαδρίτης (1956-1960), περιπλανήθηκε με στόχο να εκστασιάζει το κοινό!

Ξεκίνησε το 1943 ως παίκτης της Ρίβερ Πλέιτ, δύο χρόνια μετά (1945) πήγε δανεικός στην Ουρακάν και γύρισε για να γίνει πρωταθλητής με τη Ρίβερ, το 1947. Δύο χρόνια μετά, ξέσπασε κρίση στο ποδόσφαιρο της Αργεντινής και οι ποδοσφαιριστές κατέβηκαν σε απεργία διαρκείας για «καλύτερους όρους συνεργασίας με τους συλλόγους, μεταξύ αυτών ασφάλιση». Οι αγωνιστικοί ρυθμοί έπεσαν και ο ντι Στέφανο πήρε μεταγραφή στη Μιγιονάριος της Κολομβίας. Για την ακρίβεια, ρίζωσε εκεί και αναδείχθηκε πρωταθλητής τέσσερις φορές (1949,1951, 1952, 1953). Τότε απέκτησε και κολομβιανό διαβατήριο και έπαιξε με την εθνική της χώρας σε τέσσερα ματς χωρίς να σκοράρει. Συνολικά, αγωνίστηκε σε τρεις (!) εθνικές ομάδες: της γενέτειρας Αργεντινής (έξι συμμετοχές, έξι γκολ), της Κολομβίας, αλλά και στην Εθνική Ισπανίας.

Στην Ιβηρική χερσόνησο μεγαλούργησε, κυρίως ως παίκτης της Ρεάλ, πλάι στους δεξιοτέχνες Πούσκας, Χέντο, Κοπά. Εντυπωσιακός ο απολογισμός του ως παίκτη της Εθνικής Ισπανίας: 31 παιχνίδια, 29 γκολ. Με την ίδια ευχέρεια πλαγιοκοπούσε ως εξτρέμ, αλλά και έστελνε την μπάλα στα δίχτυα. Η ίδια συνύπαρξη δημιουργικής αλλά και εκτελεστικής ικανότητας είναι, ιστορικά, δυσεύρετη. Κι όμως, ηχεί απίστευτο αλλά είναι πραγματικότητα: Απουσιάζει από τον προσωπικό του απολογισμό η συμμετοχή σε Παγκόσμια Κύπελλα! Το 1962, όταν η Εθνική Ισπανίας έπαιξε στο Μουντιάλ της Χιλής, ο ίδιος ήταν τραυματίας.

Με τη Ρεάλ, από το 1953 ώς το 1964, εκτός των πέντε συνεχών ευρωπαϊκών τίτλων γιόρτασε οκτώ πρωταθλήματα Ισπανίας, ένα Κύπελλο (1962) και ένα Διηπειρωτικό (1960). Πριν κλείσει την καριέρα του ως παίκτης της Εσπανιόλ (1964-65), αναδείχθηκε κορυφαίος παίκτης του κόσμου, δηλαδή κάτοχος της «Χρυσής Μπάλας», τόσο το 1957 όσο και το 1959. Επίσης αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ σε οκτώ σεζόν, με όλες τις ομάδες του, πλην της τελευταίας.

Δεν χρειάζεται –εκτός των άλλων– διευκρίνιση γιατί αναδείχθηκε «κορυφαίος Ισπανός αθλητής» (και όχι μόνο ποδοσφαιριστής) σε τέσσερις περιπτώσεις. Ως προπονητής είχε επίσης αξιοσημείωτη (μεταφράζεται σε απόκτηση τίτλων) παρουσία. Αρχικά στον πάγκο της ισπανικής Ελτσε (1967-68), πρωταθλητής Αργεντινής ως τεχνικός υπεύθυνος της Μπόκα Τζούνιορς, της ορκισμένης αντιπάλου της δικής του Ρίβερ! Για μια δεκαετία πέρασε κι από ευρωπαϊκούς πάγκους, όπως της Βαλένθια, της Σπόρτινγκ Λισαβόνας, της Ράγιο Βαγιεκάνο, της Καστεγιόν. Με τη Βαλένθια σήκωσε, σε τρεις συνολικά θητείες, πρωτάθλημα και Κύπελλο Κυπελλούχων.

Από ’κει και πέρα, η ζωή του αφιερώθηκε σχεδόν αποκλειστικά στη Ρεάλ. Μπορεί να γύρισε στις «νυχτερίδες» ή τη Ρίβερ, μα ήταν για λίγο. Αναγορεύτηκε επίτιμος πρόεδρος της Ρεάλ, θέση που είχε ώς το τέλος της ζωής του. Η FIFA, το 2011, ανακοίνωσε την ένταξή του στο «Hall of Fame» του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.

Γεννήθηκε Ιούλιο (4), έφυγε απ’ τη ζωή τρεις μέρες μετά τα 88α γενέθλιά του, νικημένος από καρδιοαναπνευστικά προβλήματα, στο νοσοκομείο Γκρεγκόριο Μαρανιόν της Μαδρίτης, όχι μακριά από το Σαντιάγκο Μπερναμπέου, όπου διέπρεψε ως ποδοσφαιριστής. Στον αγωνιστικό χώρο του η σορός του είχε εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα, ενώ στην κηδεία του μνημονεύθηκε η δήλωση του Πελέ: «Στο ερώτημα “Πελέ ή Μαραντόνα”, εγώ απαντώ ο ντι Στέφανο. Ηταν πιο πλήρης από εμάς»!