Εγκαινίων αθλιότης…

Εκεί που απολαμβάναμε τη γαλήνη του Ευβοϊκού στον Αγιόκαμπο, εκεί ακριβώς αρχίσαμε να σαστίζουμε και να πανικοβαλλόμαστε από τα μουγκρητά μοτοσικλετών και αυτοκινήτων της υπηρεσίας που υποτίθεται μας προστατεύει, της αστυνομίας για όσους δεν έχουν συνειδητοποιήσει τον ακριβή της ρόλο και ποια η λειτουργία της.

«Μα, τι συμβαίνει, τι συμβαίνει;» αρχίζουμε να ρωτάμε ο ένας τον άλλο, μακριά όντες από τα τρεχούμενα. «Μακάριοι διακοπεύοντες» -ξεμυτίζει ο Δαυίδ- «δεν πήρατε χαμπάρι ότι έρχεται αύριο εδώ ο Πρωθυπουργός; Πού ζείτε;» Μερικοί αρχίζουν να τραβάνε τα μαλλιά τους, άλλοι σκύβουν το κεφάλι

Θα εγκαινιάσει, μαθαίνουμε, τον δρόμο που συνδέει τη βόρεια Εύβοια με την κεντρική και τη νότια· πρόκειται για ένα τμήμα οδικό τριών-τεσσάρων χιλιομέτρων που είχε κλείσει λόγω κατολισθήσεων. Αυτό το μικρό κομμάτι εδέησε να ολοκληρωθεί μετά τρία έτη! – αλλά ποιος δίνει σημασία… Θα πήγαινε επίσης στο Κέντρο Υγείας Ιστιαίας, πάλι να εγκαινιάσει την εγκατάσταση μηχανήματος τεχνητού νεφρού. Αναστάτωση λοιπόν. Πάμε μια βόλτα στο Κέντρο Υγείας, όπου υπάρχει μόνο μία καρδιολόγος! Κέντρο Υγείας χωρίς γιατρούς, αλλά είναι συνηθισμένο το φαινόμενο στη χώρα ετούτη την αλλοπρόσαλλη. Χαλασμός έξω από το κτίριο. Καμιά δεκαπενταριά εργάτες προσπαθούσαν μέσα στη νύχτα να ωραΐσουν τον εξωτερικό τοίχο με φρέσκια μπογιά. Εξω κούκλα και μέσα πανούκλα κατά τους θυμόσοφους του λαού.

Αργά το βράδυ, η φίλη μας η Αγγελική, ιδιοκτήτρια με τον σύζυγό της Θανάση του ιχθυοφαγείου «Λαγουδέρα», μας πάει μια βόλτα στο γραφικό και πανέμορφο χωριό Λίμνη. Είναι η πρώτη της φορά που παίρνει τον καινούργιο δρόμο. Πολλά μηχανήματα καθαρισμού στα τρία-τέσσερα αυτά χιλιόμετρα. Στον γυρισμό, αργούτσικα το βράδυ, περιπολικά της αστυνομίας μας σταματούν διότι πλένουν (!) με μάνικες τον δρόμο. Μας συστήνουν να ελαττώσουμε ταχύτητα [ώστε να μη βρομίσουμε τον δρόμο;]. Αλλο και τούτο. Χαμογελούμε με τη Βασιλική και τον Στράτο, συνεπιβάτες στο αυτοκίνητο· τι να πει κανείς…

Παρευρισκόμενος εκεί φίλος αποφασίζει να διαπιστώσει εάν ο ιδιοκτήτης της «Λαγουδέρας» το εννοεί όταν λέει ότι δεν πρόκειται να δεχτεί στο μαγαζί του τον πρωθυπουργικό εσμό. Τον παίρνει λοιπόν τηλέφωνο, παριστάνοντας τον γραμματέα του πρωθυπουργού, και του λέει ότι θέλει ένα τραπέζι αύριο (Πέμπτη) για δέκα άτομα. Αμεση η αντίδραση του Θανάση, που στην αρχή «τσίμπησε» και πίστεψε ότι ο συνομιλητής του ήταν ο γραμματέας του πρωθυπουργού. «Δυστυχώς», απαντάει με αποφασιστικότητα, «το μαγαζί είναι κλειστό, δεν σερβίρουμε». «Μα πρόκειται για τον πρωθυπουργό» απαντάει η φωνή στο τηλέφωνο». «Μωρέ δεν πάει να πρόκειται για τον Θεό τον ίδιο. Σας είπα, είμαστε κλειστά»!

Τελικά ο φίλος αποκαλύπτει τη φάρσα. «Ηθελα να διαπιστώσω» -μας έλεγε αργότερα- «ότι το εννοούσε όταν μου έλεγε πριν από καιρό ότι δέχεται μόνο φίλους και δημοκρατικούς ανθρώπους». Ξημερώνει Πέμπτη, η μεγάλη μέρα της άφιξης του πρωθυπουργού. Περιμένω να δω στους δρόμους παιδάκια, μπαμπάδες και μαμάδες με σημαιάκια να ανεμίζουν στο νησί, φιλαρμονικές και δημοτικούς συμβούλους και βλαχοδημάρχους. Δεν πέρασε, ευτυχώς, από τον Αγιόκαμπο ο πρωθυπουργός, παρότι το είχαν αναγγείλει τα τοπικά μέσα. Ετσι κι αλλιώς φύγαμε την ίδια μέρα…