Λίγο πριν το τέλος….

Λίγο πριν το τέλος της κυνηγετικής περιόδου, δεν σου βγαίνει ούτε να πανηγυρίσεις ούτε να κάνεις απολογισμό σαν να ήταν μια απλή συνήθεια που «έκλεισε». Σου βγαίνει κάτι πιο ήσυχο και πιο βαρύ, γιατί ξέρεις τι έζησες.Έξι μήνες το κυνήγι ήταν μέσα στο κεφάλι μας από το πρώτο άνοιγμα των ματιών μέχρι να μας πάρει ο ύπνος. Ξυπνούσαμε με σκέψη και κοιμόμασταν με ερώτηση.

«Πού είναι οι μπεκάτσες; Γιατί δεν έχει τσίχλες φέτος; Οι φάσσες είναι πολλές, αλλά θα περάσουν όπως πρέπει ή θα τις
χαζεύουμε μόνο να φεύγουν; Γουρούνι έχει στον τόπο ή πάλι θα γυρίσουμε με λάσπες στα παπούτσια

και την καρδιά γεμάτη από “σχεδόν”;»

Αυτά δεν είναι κουβέντες της στιγμής· είναι το ημερολόγιο του κυνηγού, γραμμένο όχι με ημερομηνίες, αλλά με πρωινά, με αέρα, με υγρασία, με μονοπάτια που τα έμαθες με το πάτημα, με σιωπές που τις καταλαβαίνεις μόνο όταν τις έχεις ζήσει.

Ο πραγματικός κυνηγός δεν κυνηγάει μόνο για το αποτέλεσμα. Κυνηγάει για εκείνη τη στιγμή που όλα δένουν σωστά — το ξημέρωμα, ο τόπος, η μυρωδιά του δάσους, η κίνηση, το ένστικτο, η υπομονή. Κυνηγάει για τη διαδικασία που σε κρατάει όρθιο: να σηκώνεσαι νύχτα, να τρως κρύο, να πατάς σε γλιστερά, να γυρνάς κουρασμένος και να λες «πάλι αύριο», όχι από τρέλα, αλλά από αγάπη.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ : Ζευγάρι ζαρκαδιών καταγράφηκε στο Σέιχ Σου με τη θηλυκιά να φαίνεται έγκυος

Ζήσαμε μέρες που μας έδωσαν χαμόγελο και μέρες που μας έδωσαν μάθημα. Τις περισσότερες φορές η φύση δεν σου χρωστάει τίποτα, κι αυτό είναι που σε κάνει να τη σέβεσαι περισσότερο. Σήμερα έχει, αύριο δεν έχει. Σήμερα πέρασαν, αύριο χάθηκαν. Κι εσύ εκεί: να διαβάζεις σημάδια, να διορθώνεις λάθη, να κρατάς μέτρο, να θυμάσαι ότι είσαι φιλοξενούμενος.

Τώρα που φτάνουμε στο τέλος, έρχεται εκείνη η παράξενη ησυχία. Μαζεύεις πράγματα, καθαρίζεις, τακτοποιείς, κοιτάς τις φθορές και τις λάσπες και καταλαβαίνεις ότι αυτές οι «γρατζουνιές» είναι οι αποδείξεις μιας ζωής που τη ζεις όπως σου ταιριάζει. Δεν τελειώνει κάτι απότομα· απλώς κλείνει ένας κύκλος.

Κρατάς τις στιγμές που άξιζαν, κρατάς και τις άδειες εξόδους — γιατί κι αυτές είναι μέσα στο παιχνίδι και σε φτιάχνουν. Και στο τέλος, ό,τι κι αν έδωσε η χρονιά, μένει το ίδιο πράγμα: ότι για έξι μήνες ζήσαμε με την ίδια φωτιά, με την ίδια έγνοια, με την ίδια λαχτάρα να βρεθούμε πάλι «εκεί έξω», στον τόπο μας.

Αυτό είναι το κυνήγι για τους πραγματικούς. Δεν είναι θέμα μόδας, ούτε θέμα επίδειξης. Είναι τρόπος σκέψης, πειθαρχία, σεβασμός και μια βαθιά ανάγκη να ανήκεις στη φύση χωρίς να την χαλάς. Κι έτσι, λίγο πριν το τέλος, δεν λέμε «άντε να τελειώνει»· λέμε «ευχαριστώ για ό,τι έδωσες» και κρατάμε μέσα μας την υπόσχεση που δεν χρειάζεται πολλά λόγια: του χρόνου πάλι, με το ίδιο μέτρο και την ίδια αγάπη.

Το τέλος δεν είναι απλώς κλείσιμο — είναι η αρχή της δουλειάς που κάνει τη διαφορά. Από εδώ και πέρα χρειάζεται παρουσία και στήριξη στους κυνηγετικούς συλλόγους, συμμετοχή στις δράσεις, φροντίδα για βιότοπους και θηράματα, σοβαρότητα στις αποφάσεις και ενότητα στη φωνή μας.

Γιατί αν θέλουμε να έχουμε μέλλον, δεν αρκεί να αγαπάμε το κυνήγι — πρέπει να το υπερασπιζόμαστε σωστά, με ευθύνη και πράξεις, όλο τον χρόνο. Κρατάμε λοιπόν τη χρονιά σαν μάθημα, διορθώνουμε ό,τι χρειάζεται και συνεχίζουμε οργανωμένα, ώστε όταν έρθει ξανά η ώρα, να μπορούμε με καθαρή συνείδηση να πούμε το μόνο που μετράει:

«Του χρόνου, να ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙ.»

O iHunter

Το άρθρο Λίγο πριν το τέλος…. εμφανίστηκε πρώτα στο iHunt.