Η παγίδα του Σεπτεμβρίου

O Ιούλιος τελειώνει και είναι πλέον σαφές ακόμα και για τους άπιστους Θωμάδες ότι θα πρόκειται για έκπληξη τεραστίων διαστάσεων αν ο πρωθυπουργός θελήσει να παραβεί τη δέσμευσή του για εκλογές την άνοιξη του 2027. Έχει δεσμευτεί τόσες φορές δημοσίως ότι το ραντεβού με τις κάλπες θα γίνει τότε, που θα αρκέσει ένα βιντεάκι 40 δευτερολέπτων με αποσπάσματα από τις συνεντεύξεις του για να χαρακτηριστεί αναξιόπιστος από τους ψηφοφόρους.

Την ίδια στιγμή, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει ξεκινήσει κανονική προεκλογική καμπάνια,

από τις πολύβουες γειτονιές της Αθήνας ως το Αγαθονήσι των 200 μόνιμων κατοίκων. Όπως φαίνεται, ο προεκλογικός αγώνας θα ξεκινήσει επισήμως στη ΔΕΘ του Σεπτεμβρίου και πιθανότατα θα διαρκέσει 250 ημέρες – ένα διάστημα πολύ μεγάλο, αν μιλάμε με όρους πολιτικού χρόνου.

Είναι δεδομένο ότι μεγάλο μέρος των στελεχών της ΝΔ ήταν έτοιμοι να στηρίξουν – και να τρέξουν αναλόγως – μία απόφαση για εκλογές τον Σεπτέμβριο, στη λογική του «να τελειώνουμε πριν έλθει ο δύσκολος χειμώνας του ’27». Είναι επίσης δεδομένο ότι η κάθε επιλογή – Σεπτέμβριος ή Απριλομάης – είχε πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα για το κυβερνών κόμμα: όπως είναι γνωστό, ιστορικά οι περισσότεροι πρωθυπουργοί επιλέγουν τον Σεπτέμβριο ή τις αρχές Οκτωβρίου για να πάνε σε εκλογές, επειδή οι ψηφοφόροι έχουν ακόμα την ψυχολογία των διακοπών και έχουν βάλει (αν μπαίνουν) τα προβλήματά τους στην κατάψυξη. Από την άλλη πλευρά, με δύο νέα κόμματα που τώρα κλείνουν μόλις δύο μήνες ζωής, μία κυβέρνηση που αναζητά πλειοψηφία για μία τρίτη τετραετία δεν είναι και πολύ λογικό να δώσει χώρο στον αρχικό ενθουσιασμό που πάντοτε εκδηλώνεται στο εκλογικό σώμα σε τέτοιες περιπτώσεις για να «κάτσει» στη συνέχεια.

Η επιλογή της άνοιξης, επίσης έχει υπέρ και κατά για την κυβέρνηση: μία παρατεταμένη προεκλογική περίοδος είναι πιθανότερο να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους του κυβερνώντος κόμματος καθώς θα ξύνονται για μήνες οι πληγές του παρελθόντος και θα μπαίνουν τα εκλογικά διλήμματα, αλλά αν τα οικονομικά προβλήματα οξυνθούν (και) από την παράταση της σύρραξης στον Περσικό, τότε είναι λογικό να περιμένει κανείς ότι θα αυξηθεί η δυσαρέσκειά τους. Όμως, τα γκάλοπ δείχνουν μέχρι τώρα ότι μήνα με τον μήνα αυξάνεται το ποσοστό εκείνων που δηλώνουν ότι ψηφίζουν για σταθερότητα και πέρα από τη ΝΔ δεν φαίνεται να υπάρχει κάτι που να υποδηλώνει με σχετικά ισχυρό τρόπο κάτι τέτοιο.

Τα κουκιά φαντάζουν μετρημένα: την άνοιξη του 2027, το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού που εμφάνιζε δυνητικά αξιόλογες εισροές από ψηφοφόρους της ΝΔ στις εκλογές του 2023 – το περίφημο 41% – ενδέχεται να παλεύει για την είσοδό του στη Βουλή, όπως δείχνει το κύμα των καρατομήσεων και των αποχωρήσεων. Επίσης, η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα παρότι καθαρά δεύτερη σήμερα, δεν έχει καταφέρει να αναδειχθεί σε δημοσκοπική απειλή για τον κ. Μητσοτάκη και τη Νέα Δημοκρατία. Γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή ο Αλέξης Τσίπρας δεν πείθει τους «αντισυστημικούς» ψηφοφόρους ότι δεν έχει νόημα η ψήφος στο κόμμα του Γιάνη Βαρουφάκη ή της Ζωής Κωνσταντοπούλου, δηλαδή στις 6-7 μονάδες του εκλογικού σώματος που θα του έδιναν τη δυνατότητα να συσπειρώσει ένα σοβαρό αντικυβερνητικό ποσοστό που θα γινόταν ο πολλαπλασιαστής του.

Όμως, αν οι δημοσκοπήσεις του Σεπτεμβρίου δείξουν ότι η ΕΛΑΣ έχει «ταβάνι» το 17%, όπως λένε σήμερα οι δημοσκόποι, τότε το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα θα χάσει εκείνους που έτρεξαν να τον στηρίξουν στα γκάλοπ με την ελπίδα ότι στο πρόσωπό του βρήκαν τον ισχυρό αντίπαλο για τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Προφανώς, οι ψηφοφόροι αυτοί δεν θα προστρέξουν στη ΝΔ, αλλά με τη στάση τους θα επιτείνουν τον κατακερματισμό της αντιπολίτευσης, πράγμα που θα οδηγήσει απογοητευμένους ψηφοφόρους της ΝΔ, έστω και με βαριά καρδιά, να επιστρέψουν στην επιλογή του 2023, στη «λογική» να μην οδηγηθεί η χώρα πίσω στο 2012 και τα συναφή. Βεβαίως, η ζωή έχει την δυνατότητα να προσπερνά όλα τα σενάρια που στήνουν οι πολιτικές δυνάμεις, αλλά προεκλογική εκστρατεία οκτώ μηνών, μόνον το κόμμα που κυβερνά μπορεί να κάνει εξασφαλίζοντας περισσότερα συγκριτικά πλεονεκτήματα (στα οποία φυσικά δεν ανήκει το αίτημα περί πολιτικής αλλαγής)…