John Carpenter’s Toxic Commando Review

Υπάρχει ένα συγκεκριμένο είδος horror που πηγάζει από τη θρυλική δεκαετία των 80s, μιας εποχής που ο over-the-top τρόμος, τα ατελείωτα λουτρά αίματος και η υπερβολή, ήταν απλώς… καθημερινότητα. Αυτού του τύπου τα θρίλερ έβγαζαν πάντοτε περισσότερο «fun» από το να κάνουν focus στην ηθικοπλαστική διάσταση των πραγμάτων… Κοινώς δεν το φιλοσοφούσαν και πολύ, προσφέροντας μόνο splatter και καταιγιστική δράση… To John

Carpenter’s Toxic Commando αποτελεί ένα zombie-based shooter που αν μη τι άλλο κινείται στις παραπάνω νόρμες, χωρίς να πρόκειται για ένα ακόμη shοοter που απλώς εκμεταλλεύεται την retro nostalgia της εποχής που πάντοτε είναι «in». Είναι 80s horror στην πιο καθαρή και ανόθευτη μορφή του και αν μη τι άλλο έχει κάθε λόγο να υπερηφανεύεται για τον original χαρακτήρα του. Με την υπογραφή του θρυλικού σκηνοθέτη John Carpenter, η Saber Interactive ουσιαστικά επιχείρησε να εξελίξει τη συνταγή που η ίδια τελειοποίησε με το World War Z και το Toxic Commando είναι ένα παιχνίδι που σε καμία περίπτωση δεν επιχειρεί να ανακαλύψει ξανά τον τροχό, αλλά να διασφαλίσει ότι ο τροχός κυλάει με ιλιγγιώδη ταχύτητα πάνω σε ορδές απέθαντων πλασμάτων.  

Touched by… Carpenter!

Η πλοκή του παιχνιδιού αποτελεί μια κλασική άσκηση στο “πρόσεχε τι εύχεσαι”, θυμίζοντας έντονα το μοτίβο της αλαζονείας που συναντάμε στον κινηματογράφο της εποχής. Στο εγγύς μέλλον, ο Leon Dorsey, ο χαρισματικός αλλά απερίσκεπτος CEO της πανίσχυρης τεχνολογικής εταιρείας Obsidian, αποφασίζει ότι η λύση στην παγκόσμια ενεργειακή κρίση κρύβεται στον πυρήνα της Γης. Η απόφαση να τρυπήσουν απευθείας στα έγκατα του πλανήτη οδηγεί, όπως ήταν αναμενόμενο, στην απόλυτη καταστροφή. Αντί για καθαρή ενέργεια, η γεώτρηση απελευθερώνει τον “Sludge God”, μια γιγαντιαία οντότητα ικανή να μεταμορφώνει τον πληθυσμό σε ζόμπι και να μολύνει το περιβάλλον με μια απόκοσμη γλοιώδη ύλη.

Η πρώτη απόπειρα περιορισμού του φαινομένου με μισθοφόρους κατέληξε σε αποτυχία, με τους στρατιώτες να μολύνονται και να επιβιώνουν μόνο χάρη σε ειδικές στολές που καθυστερούν τη μεταμόρφωσή τους. Εδώ ξεκινά το ταξίδι του παίκτη, καθώς αναλαμβάνει το ρόλο μιας νέας ομάδας “Toxic Commandos”. Παρά το γεγονός ότι στα περισσότερα horde shooters η ιστορία είναι απλώς ένα πρόσχημα, εδώ οι δημιουργοί επένδυσαν πραγματικά σε πλήρη cutscenes που πλαισιώνουν την αρχή και το τέλος κάθε level. Η κινηματογραφική φιλοδοξία είναι διάχυτη, με τις γωνίες λήψης και τους διαλόγους να αποπνέουν μια σκόπιμη αισθητική που συναντάει κανείς στα B-Movies. Οι χαρακτήρες, αν και κατά γενική ομολογία δεν διαθέτουν το βάθος ενός δραματικού RPG, έχουν έντονες προσωπικότητες και ανταλλάσσουν συνεχώς goofy ατάκες που, αν και κλισέ, καταφέρνουν να βγάλουν γέλιο και να δημιουργήσουν ένα δέσιμο με τον παίκτη. Είναι σαφές ότι η επιρροή του Carpenter, ο οποίος είναι και ο ίδιος φανατικός gamer, βοήθησε ώστε η αφήγηση να μοιάζει με μια φυσική συνέχεια των ταινιών του (και σίγουρα αυτό από μόνο του είναι καλός λόγος για να «τιμήσετε» το Toxic Commandos, ειδικότερα εάν ανήκετε στους fans του εν λόγω είδους).

Gameplay με… 4x4!

Στον πυρήνα του, το Toxic Commando είναι ένα co-op first-person shooter τεσσάρων παικτών. Αναμφίβολα, η δομή του θα φανεί οικεία σε όποιον έχει ασχοληθεί με το είδος: προχωράς μέσα στο επίπεδο, ολοκληρώνεις μια σειρά από objectives (όπως η ενεργοποίηση γεννητριών ή η ανάκτηση εξοπλισμού), και στη συνέχεια καλείσαι να επιβιώνεις από τα απανωτά κύματα των εχθρών (κλασικό Left 4 Dead). Ωστόσο, η Saber Interactive εισάγει αρκετά στοιχεία που φρεσκάρουν τη φόρμουλα. Το πρώτο και ενδεχομένως το πιο εντυπωσιακό στοιχείο του παιχνιδιού, είναι η χρήση οχημάτων και τα driving physics. Σε αντίθεση με άλλα παιχνίδια του είδους, εδώ τα οχήματα (Humvees, ασθενοφόρα, περιπολικά) παίζουν καθοριστικό ρόλο. Η ενσωμάτωση του συστήματος φυσικής από τη σειρά Mudrunner σημαίνει ότι η οδήγηση στο λασπωμένο, κατεστραμμένο τερέν είναι σίγουρα μια πρόκληση από μόνη της και απόλυτα ρεαλιστική. Για παράδειγμα, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που θα χρειαστεί να χρησιμοποιήσετε βαρούλκα για να ξεκολλήσετε από τη λάσπη ή να βρείτε καύσιμα για να συνεχίσετε τη διαδρομή σας, προσθέτοντας έτσι ένα layer τακτικής που σπανίζει από την συγκεκριμένη κατηγορία.

Το δε σύστημα των classes είναι επίσης αρκετά καλοδουλεμένο. Συγκεκριμένα, υπάρχουν τέσσερις διακριτοί ρόλοι: ο Strike που επικεντρώνεται στο damage, ο Medic για το healing, ο Defender που εκτελεί χρέη tank unit και δίνει έμφαση στην προστασία με ασπίδες και ο Operator που χειρίζεται drones. Η εξέλιξη των χαρακτήρων και των όπλων είναι ναι μεν πλούσια, αλλά ευτυχώς όχι κουραστική σε ότι έχει να κάνει με τα weapon modifications και το assignment των skills. Ειδικότερα, οι παίκτες μπορούν να αναβαθμίζουν το skill tree της κάθε κλάσης χωρίς ποινές για re-spec, ενώ τα όπλα αποκτούν νέα εξαρτήματα που αλλάζουν αισθητά τη συμπεριφορά τους. Σε αυτό το σημείο αξίζει να τονίσουμε ότι η αίσθηση των όπλων είναι εξαιρετική, με κάθε πυροβολισμό να έχει το απαραίτητο “βάρος” και την οπτική ανατροφοδότηση που περιμένει κανείς από ένα ποιοτικό shooter.

Η πραγματική όμως δύναμη του παιχνιδιού κρύβεται στην “Horde Technology” της Saber. Αν μη τι άλλο αισθάνεσαι ένα δέος όταν βλέπεις εκατοντάδες ζόμπι να ξεχύνονται από γκρεμούς, να ορμούν με λύσσα προς την ομάδα σας ή να σχηματίζουν ανθρώπινες σκάλες για να φτάσουν σε ψηλά σημεία, ακριβώς όπως στο World War Z. Η κλίμακα των καταιγιστικών μαχών είναι «Massive» με όλη τη σημασία της λέξης, ειδικά σε στιγμές όπως η καταστροφή ενός πυρηνικού εργοστασίου από τεράστια πλοκάμια απέθαντης ύλης. Το δε level design είναι μελετημένο προσεκτικά, επιτρέποντας χώρο για εξερεύνηση σε πιο ανοιχτές περιοχές πριν την τελική, χαοτική κλιμάκωση. Εν αντιθέσει με τα όσα έχουμε δει σε αντίστοιχους τίτλους, οι AI companions είναι αναπάντεχα ικανοί, χρησιμοποιώντας τις ικανότητές τους σωστά και βοηθώντας στην ανάνηψη των παικτών, κάτι που καθιστά το παιχνίδι απολαυστικό ακόμα και για όσους προτιμούν να παίζουν μόνοι τους, χωρίς να έχουν την υποστήριξη human παικτών. Σε γενικές γραμμές, μπορεί το gameplay (εάν εξαιρέσουμε την έμφαση στο driving) να μην διαφέρει και πολύ από τα περισσότερα survival horror shooters, ωστόσο είναι πλήρως λειτουργικό και fun.

Visually… Intoxicated αλλά και τρωτά σημεία!

Σε οπτικό επίπεδο, το Toxic Commando είναι μια πανδαισία για τους λάτρεις του μετα-αποκαλυπτικού στυλ. Οι κόσμοι του σε ότι έχει να κάνει με τα visuals κόβουν την ανάσα, με εξαιρετική χρήση φωτισμών και σκιών που αναδεικνύουν όλο και περισσότερο την σαπίλα και την απειλή του Sludge God. Οι λεπτομέρειες στα μοντέλα των ζόμπι και τα particle effects κατά τη διάρκεια των εκρήξεων δημιουργούν μια καθηλωτική ατμόσφαιρα. Ωστόσο, αυτή η οπτική πιστότητα έρχεται με ένα… κόστος. Ενώ σε συστήματα υψηλών προδιαγραφών (όπως μια Radeon RX 9070 XT) το παιχνίδι τρέχει υποδειγματικά με υψηλά frames, σε mid-range υπολογιστές και laptops παρατηρούνται σημαντικές πτώσεις στο frame rate όταν η οθόνη γεμίζει με εκατοντάδες εχθρούς και τα frame drops γίνονται… συνήθεια. Παράλληλα, η έλλειψη ενδείξεων για τη χρήση VRAM στις ρυθμίσεις δυσκολεύει λίγο το optimization από την πλευρά του χρήστη.

Αφήνοντας τα γραφικά και περιγράφοντας το κομμάτι του ήχου, η συμμετοχή του Carpenter είναι το “κερασάκι στην τούρτα”. Το soundtrack είναι γεμάτο από synth συνθέσεις που θυμίζουν τις εμβληματικές μουσικές των ταινιών The Thing και Halloween. Οι ηλεκτρονικοί ρυθμοί ανεβάζουν την αδρεναλίνη κατά τη διάρκεια των μεγάλων μαχών, δένοντας απόλυτα με τους ήχους των όπλων και τις κραυγές των τεράτων.

Παρά τη συνολική του ποιότητα στον τεχνικό τομέα, το Toxic Commando δεν στερείται αδυναμιών που μπορεί να προβληματίσουν σημαντική μερίδα παικτών. Το μεγαλύτερο “παράπτωμά” του είναι ίσως η έλλειψη πρωτοτυπίας στις βασικούς του μηχανισμούς. Αν αφαιρέσει κανείς το περιτύλιγμα της 80s αισθητικής και τα οχήματα, βρίσκεται μπροστά σε ένα γνώριμο μοτίβο που τα τελευταία χρόνια το έχουμε δει να επαναλαμβάνεται δεκάδες φορές. Οι βετεράνοι του είδους θα αναγνωρίσουν αμέσως εχθρούς και δομές που θυμίζουν υπερβολικά το Left 4 Dead, ενώ το bestiary των special zombies, αν και καλοσχεδιασμένο, μοιάζει κάπως περιορισμένο σε ποικιλία. Επιπλέον, ο Operator class συχνά φαντάζει underwhelming σε σύγκριση με τους υπόλοιπους, δημιουργώντας μια μικρή ανισορροπία στην ομάδα.

Σε επίπεδο περιεχομένου, η απουσία οποιουδήποτε άλλου mode πέρα από το campaign είναι αισθητή. Δεν υπάρχει παραδοσιακό versus mode, κάτι που ίσως περιορίσει τη μακροζωία του τίτλου για κάποιους, ενώ η έλλειψη δυνατότητας παύσης (ακόμα και σε private matches) είναι μια αμφιλεγόμενη σχεδιαστική επιλογή που δείχνει την απόλυτη προσκόλληση στη λογική του online-only. Ωστόσο, τα μελλοντικά DLCs και Content Updates είναι βέβαιο ότι θα επιφέρουν περισσότερες επιλογές στους παίκτες μέσα στο 2026. Τέλος, το Toxic Commando δεν φαίνεται να προσαρμόζει τη δυσκολία του βάσει του αριθμού των πραγματικών παικτών, γεγονός που σημαίνει ότι η εμπειρία είναι πανομοιότυπη είτε παίζετε με φίλους είτε με bots, στερώντας έτσι λίγο από το “δυναμισμό” που θα περίμενε κανείς από έναν σύγχρονο τίτλο.

Μια διασκεδαστική ωδή στο Χάος!

Το John Carpenter’s Toxic Commando είναι ένα σπάνιο δείγμα παιχνιδιού που γνωρίζει ακριβώς τι θέλει να είναι και δεν προσποιείται τίποτα παραπάνω. Δεν προσπαθεί να αποδομήσει ή να επανεφεύρει το είδος των zombie shooters, ούτε να προσφέρει μια βαθιά υπαρξιακή αναζήτηση για το τέλος του κόσμου. Αντιθέτως, προσφέρει μια πολύ συγκεκριμένη απόλαυση: τέσσερις φίλοι, μια ατελείωτη στρατιά από τέρατα και ένα soundtrack που μοιάζει να ανασύρθηκε από μια σκονισμένη κασέτα στο υπόγειο. Στην τελική, τι άλλο περισσότερο να ζητήσει κανείς;

Παρά τις κάποιες τεχνικές αστάθειες σε παλαιότερο hardware και την έλλειψη επιπλέον modes πέρα από το campaign, το παιχνίδι θριαμβεύει μέσω της καθαρότητας του σκοπού του. Οι βελτιώσεις στο σύστημα προόδου, η έξυπνη και ρεαλιστική προσθήκη των οχημάτων και η αδιαμφισβήτητη γοητεία της αισθητικής του John Carpenter, το καθιστούν μια από τις πιο διασκεδαστικές co-op εμπειρίες των τελευταίων ετών. Είναι ένα δυνατό, θορυβώδες love letter που γιορτάζει την υπερβολή των ’80s, που θα ικανοποιήσει κάθε παίκτη που αναζητά καθαρή, αιματηρή δράση χωρίς περιττές περιπλοκές. Αν ψάχνατε μια αφορμή για να μαζέψετε την παρέα και να σώσετε τον κόσμο με τον πιο «fun» τρόπο, το Toxic Commando σίγουρα είναι «must-have» και αξίζει μια θέση στην gaming library σας!

Ανάπτυξη: Saber Interactive Έκδοση: Focus Entertainment Διάθεση: Enarxis Dynamic Media

The post John Carpenter’s Toxic Commando Review appeared first on gameslife.gr.