Crimson Capes Review

Το Crimson Capes αποτελεί μια πολύ ιδιάζουσα μείξη soulslike και metroidvania στοιχείων. Στις περίπου 11 ώρες που θα περάσετε μαζί του, το παιχνίδι σας προσφέρει έντονες, ουσιαστικές στιγμές δράσης. Θα περιπλανηθείτε σε καλοσχεδιασμένες, pixelated περιοχές, θα εξοντώσετε αμέτρητους εχθρούς και φυσικά θα έρθετε αντιμέτωποι ουκ ολίγες φορές με την οθόνη του game over. Κι όμως, πάντα θέλετε να δείτε τι υπάρχει λίγο παρακάτω.

Η προσπάθεια της Poor Locke καταφέρνει συχνά να σας κρατά καρφωμένους στην καρέκλα σας. Το swordfighting και

η ατμόσφαιρα του δημιουργούν έναν μεστό fantasy κόσμο που σας καλεί να τον εξερευνήσετε. Πρωταγωνιστής είναι ο Milon, με τα ελληνικά ονόματα να κάνουν αισθητή την παρουσία τους σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας – όχι τυχαία, αφού οι δημιουργοί είναι Έλληνες. Η αποστολή σας; Να βάλετε τέλος στις μάγισσες που απειλούν τον κόσμο, εξοπλισμένοι με την πορφυρή, έμπιστη κάπα σας.

Τα δύσκολα encounters, το σύστημα μάχης που απαιτεί να είστε διαρκώς σε εγρήγορση, τα spawn points και η επανεμφάνιση των αντιπάλων ενισχύουν το αίσθημα της έντασης που πάει “χέρι-χέρι” με το είδος των Soulslike. Ωστόσο το παιχνίδι επιχειρεί να διαφοροποιηθεί… Για αρχή, δεν υπάρχει παραδοσιακό leveling. Οι «πόντοι» που συλλέγετε δεν χάνονται με τον θάνατο ούτε επενδύονται σε κλασικά attributes. Αντίθετα, ξεκλειδώνουν τα λεγόμενα disciplines – ισχυρές κινήσεις και buffs που ενεργοποιούνται σε κρίσιμες στιγμές.

Παρότι τα disciplines είναι χρήσιμα, σε καμία περίπτωση δεν αντικαθιστούν την “ασφάλεια” των αυξημένων attributes. Ο χαρακτήρας παραμένει ουσιαστικά ίδιος, ενώ οι περιοχές γίνονται ολοένα πιο απαιτητικές. Αυτό δημιουργεί μια αίσθηση στασιμότητας και επηρεάζει το pacing. Σε αυτή τη φάση, η πρόοδος δείχνει ελαφρώς άνιση. Θα θέλαμε επομένως περισσότερες επιλογές στην ενδυνάμωση του ήρωα, ακόμα κι αν αυτό σήμαινε χαμένo currency, backtracking ή και απώλεια levels. Το ρίσκο είναι βασικό συστατικό ενός καλού soulslike – και εδώ θα μπορούσε να αξιοποιηθεί καλύτερα.

Αν το σύστημα εξέλιξης σας κάνει να νοιώθετε κάπως επιφυλακτικούς, το εικαστικό κομμάτι θα σας κερδίσει απόλυτα. Το artstyle είναι από τα πιο δυνατά χαρτιά του παιχνιδιού. Τα χιονισμένα βουνά, τα επιβλητικά κάστρα και οι φωτεινοί ορίζοντες αποτυπώνουν έναν κόσμο φτιαγμένο με φροντίδα. Οι περιοχές διαφέρουν ουσιαστικά μεταξύ τους, τόσο αισθητικά όσο και ως προς τους εχθρούς που φιλοξενούν. Δεν νιώθετε ποτέ επανάληψη. Ωστόσο, το level design ακολουθεί συχνά μια παρόμοια δομή: πάνω ή κάτω. Παρότι ο χάρτης είναι ενιαίος και διασυνδεδεμένος, στο μεγαλύτερο μέρος του παραμένει γραμμικός.

Υπάρχουν, βέβαια, ευχάριστες εξαιρέσεις – όπως η στιγμή που ένας μικρός ανεμοστρόβιλος σας μεταφέρει απροσδόκητα σε νέα περιοχή. Αυτές οι πινελιές λειτουργούν ιδανικά ακριβώς επειδή δεν καταχρώνται. Στο κομμάτι της μάχης, το παιχνίδι επιχειρεί να διαφοροποιηθεί δίνοντάς σας τέσσερις χαρακτήρες. Ο Milon χειρίζεται κεραυνούς, ενώ οι υπόλοιποι διαθέτουν μοναδικές ικανότητες, όπως αυξημένη ταχύτητα ή invisibility.

Στην πράξη, όμως, οι τρεις εναλλακτικοί χαρακτήρες μένουν στο περιθώριο. Ξεκλειδώνονται αργά, όταν έχετε ήδη επενδύσει στον βασικό σας ήρωα. Επιπλέον, η πρόοδος δεν μεταφέρεται μεταξύ τους, γεγονός που αποθαρρύνει τον πειραματισμό. Τα περισσότερα bosses μπορούν να νικηθούν με τον αρχικό σας χαρακτήρα, ενώ οι υποχρεωτικές αλλαγές είναι ελάχιστες και σύντομες. Αφηγηματικά, επίσης, οι υπόλοιποι ήρωες δεν αποκτούν ιδιαίτερο βάρος, με αποτέλεσμα να ξεχνιούνται εύκολα.

Εκεί που το παιχνίδι διαπρέπει είναι στα boss fights. Ένα soulslike χωρίς δυνατά bosses μοιάζει… μισό. Ευτυχώς, εδώ η ποικιλία είναι εντυπωσιακή: πάνω από 20 αναμετρήσεις, καθεμία με τη δική της ταυτότητα. Οι επιρροές από την ελληνική μυθολογία είναι εμφανείς, αλλά δεν κυριαρχούν. Πολλοί αντίπαλοι κινούνται σε πιο σκοτεινά μονοπάτια και σας προσφέρουν πραγματική πρόκληση. Οι κρυφές μάχες και οι ιδιαίτερες συνθήκες ενεργοποίησης προσθέτουν βάθος και ενθαρρύνουν την εξερεύνηση.

Σε σύγκριση με τίτλους όπως το The Last Faith, το Crimson Capes στέκεται επάξια. Εκεί που θα μπορούσε να βελτιωθεί είναι στην επιβράβευση της εξερεύνησης. Πέρα από την πρόοδο στην ιστορία ή την ανακάλυψη bosses, λείπουν ουσιαστικά κίνητρα όπως side quests ή ξεχωριστός εξοπλισμός.

Συνολικά, το Crimson Capes είναι μια αξιόλογη προσπάθεια που αξίζει την προσοχή σας αν αγαπάτε τα soulslike. Δεν χρειάζεται να είστε φανατικοί του είδους για να το απολαύσετε· ο κόσμος του, οι μάχες και η ατμόσφαιρά του σας προσφέρουν ήδη ένα γεμάτο δεκάωρο εμπειρίας. H τιμή του είναι απόλυτα τίμια για το περιεχόμενο που παρέχει, και είναι ιδιαίτερα ευχάριστο να βλέπουμε ελληνικές δημιουργικές ομάδες να επενδύουν με τόσο μεράκι σε ένα τόσο απαιτητικό genre.

Ανάπτυξη: Poor Locke  Έκδοση: Poor Locke Διάθεση: Steam

The post Crimson Capes Review appeared first on gameslife.gr.