Υποπτος θυμός, ψευδεπίγραφη οργή

Oλοι γνωρίζουμε ποιος είπε τη φράση «Δεν υπάρχουν ειδήσεις τον Αύγουστο» (Ουμπέρτο Eκο) και έκτοτε συνεχίζει να κάνει τον γύρο του κόσμου ενώ πλησιάζει ο όγδοος μήνας ή ενώ τον διανύουμε. Και όπως όλες οι σπουδαίες ρήσεις επιδέχονται πάμπολλες αναγνώσεις, ή έστω μόνο δύο, ας προχωρήσουμε στη δεύτερη, που έχει και τα περισσότερα επίπεδα.

Αν και κάθε άλλο παρά κολακευτική είναι για τους πολιτικούς, αφού σε ελεύθερη και καίρια μετάφραση σημαίνει πως, αν δεν έχουμε ειδήσεις, είναι γιατί δεν υπάρχουν γεγονότα. «Δεν υπάρχουν γεγονότα;». Και τα γεγονότα που μας ταλάνισαν για έντεκα ολόκληρους μήνες και δεν έχουν εκπνεύσει, αλλά συνεχίζουν τα ίδια να μας στοιχειώνουν καθημερινά, ή, αν όχι ακριβώς τα ίδια, ο απόηχός τους, πώς μπορεί να φανταζόμαστε ότι έχουν πάψει πια ν’ αποτελούν ειδήσεις, και μάλιστα σπαρταριστές; Πώς εξηγείται αυτό το είδος της παράξενης και ύποπτης ανακωχής που επιχειρείται ανάμεσα σε εμάς και σε μια οδυνηρή πραγματικότητα, σε τέτοια μάλιστα έκταση και μέγεθος ώστε σχεδόν να μας εμφανίζει αγνοώντας την πως συνειδητά εθελοτυφλούμε;

Μια ανάλογη «εκτίμηση» δεν σε υποχρεώνει να σκεφτείς πως αν δεν υπάρχουν ειδήσεις τον Αύγουστο γιατί δεν υπάρχουν γεγονότα, ενδέχεται οι θηριώδεις διαστάσεις που δίνονται στα γεγονότα τους υπόλοιπους έντεκα μήνες να είναι κατασκευασμένες αφού καταναλώνονται πολύ επικερδέστερα για όσους τα παρουσιάζουν μ’ έναν ανάλογο τρόπο;

Δεν είναι το λιγότερο ύποπτη αυτή η ασυμμετρία ανάμεσα στην ανυπαρξία γεγονότων μέσα στον Αύγουστο και στην πλησμονή σε γεγονότα στο πολύ μεγάλο απομένον ως τον επόμενο Αύγουστο χρονικό διάστημα; Πώς είναι δυνατόν να θεωρείται αδιανόητη η ύπαρξη ενός «κουμπιού» στην προσωπική ζωή ενός ανθρώπου ώστε, πατώντας το, να μπορεί να υπάρξει μια τόσο συγκλονιστική έλλειψη συνέχειας σε σχέση μ’ έναν βαθύ πόνο και να γίνεται αποδεκτή και παραδεκτή η ύπαρξη αυτού του «κουμπιού» στην πολιτική κυρίως ζωή που, εκ των πραγμάτων, καθώς συναντιούνται μέσα της άνθρωποι με κάθε άλλο παρά εύκολα προσμετρήσιμο τον αριθμό τους, επόμενο είναι η ύπαρξη αυτού του πόνου να φτάνει σε δυσθεώρητο, μη ελέγξιμο επίπεδο;

Με το βάρος αυτής της ηθικής ανακολουθίας, ενώ υπάρχουν γεγονότα και, κατά συνέπεια, ειδήσεις τον Αύγουστο, να υποδυόμαστε πως δεν υφίστανται ούτε τα πρώτα ούτε οι δεύτερες, να δημιουργείται μια επιπλέον αυτόχρημα χαρακτηριζόμενη γελοία συνθήκη. Αναφερόμαστε στον θυμό και την οργή των πολιτικών, σε σχέση με την απουσία «κράτους δικαίου», την ακρίβεια στα τρόφιμα, τα ποικίλης μορφής και έκτασης σκάνδαλα.

Πώς γίνεται επομένως τόσος θυμός και τόση οργή, αν είχαν μια ειλικρινή αφετηρία μέσα τους, να παροπλίζονται για έναν έστω μήνα, αφού γνωρίζουμε όλοι μας πολύ καλά πως τόσο έντονα αισθήματα σε οποιαδήποτε διαπραγμάτευση κι αν έρθει κανείς με τον εαυτό του, προκειμένου να τα μαλακώσει, τον κατακλύζουν οποιαδήποτε ώρα του εικοσιτετραώρου, χωρίς να μπορεί να ελέγξει ούτε την ένταση ούτε τον χρόνο που θα εμφανιστούν. Μήπως αυτός ο κατά παραγγελία, σε τελευταία ανάλυση, θυμός και η υπολογισμένη ως προς τον χρόνο αλλά και ως προς τον χώρο που θα εκφραστεί οργή, είναι το αποτελεσματικότερο συντηρητικό ώστε να διατηρούνται αμείωτες, αν όχι και να διογκώνονται, οι καταγγελλόμενες συμφορές;