Ξυλόλιο, τέλος

Μετά το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών, ζήσαμε έναν ορυμαγδό φημών. Ανάμεσα σε αυτές, μία κυριάρχησε. Ηταν η φήμη περί της μεταφοράς ενός εύφλεκτου υλικού, με κάποιο σκοπό. Το υλικό ήταν το ξυλόλιο και ουσιαστικά το λάνσαρε η δημοσιογραφική έρευνα. Ηταν ανάμεσα στα υλικά, ίχνη των οποίων εντόπισε η εργαστηριακή έρευνα στην περιοχή μετά το δυστύχημα. Οντως, είχαν βρεθεί ίχνη ξυλολίου, αποτέλεσμα της καύσης διαφόρων υλικών. Πολύ σύντομα και πολύ εύκολα ωστόσο, τα ίχνη ξυλολίου γέννησαν το ερώτημα: μήπως το τρένο μετέφερε παράνομο εύφλεκτο υλικό;

Το ερώτημα γέννησε μια θεωρία

συνωμοσίας, την οποία κατόπιν ενίσχυσαν διάφοροι εμπειρογνώμονες, τους οποίους είχαν προσλάβει οικογένειες θυμάτων. Κάποιοι από αυτούς τους εμπειρογνώμονες έκαναν εκτίμηση για μεγάλη ποσότητα ξυλολίου, της τάξης κυβικών μέτρων, την οποία συνέδεσαν με την πυρόσφαιρα που κατεγράφη την ώρα της σύγκρουσης.

Το κλίμα ευνοούσε την κλιμάκωση, αφού ήδη είχε προηγηθεί η επιτυχία των συλλαλητηρίων «Δεν έχω οξυγόνο» και καθημερινά αυξανόταν η πίεση προς την κυβέρνηση. Σε αυτή τη συγκυρία πήραν τη σκυτάλη του ξυλολίου τα κόμματα. Θεώρησαν ότι είναι χρυσή ευκαιρία, ότι έτσι θα ρίξουν τον Μητσοτάκη. Τότε φτιάχτηκαν τα πιο μεγάλα παραμύθια. Οτι η εμπορική αμαξοστοιχία μετέφερε μεγάλη ποσότητα ξυλολίου, ότι το τρένο ήταν λαθρεμπορικό κ.λπ. Σε αυτό το σημείο μπαίνει η ιδεολογία.

Ο Βελόπουλος επαναφέρει τις παλιότερες καταγγελίες του και κάνει λόγο για λαθρεμπόριο «από τα Σκόπια», η Κωνσταντοπούλου υιοθετεί τα περί λαθρεμπορίου αλλά αφήνει έξω τα Σκόπια, το ΚΚΕ διά του εκπροσώπου του Παφίλη αναρωτιόταν μήπως ήταν φορτίο που θα εξυπηρετούσε τις ανάγκες του ΝΑΤΟ στη Λάρισα, ο ΣΥΡΙΖΑ βρήκε και την ποσότητα του λαθραίου φορτίου («πάνω από 13.000 λίτρα ξυλόλιο») και την ταυτότητά του («συγκεκριμένων συμφερόντων»), ενώ και το ΠΑΣΟΚ έκανε λόγο για αδήλωτο/άγνωστο εύφλεκτο φορτίο – ένας βουλευτής του, μάλιστα, μιλούσε για τρία βαγόνια τα οποία «ως διά μαγείας χάθηκαν».

Υποτίθεται ότι για να αποκρυβεί το παράνομο φορτίο του ξυλολίου (ή ό,τι άλλο), η κυβέρνηση «μπάζωσε» μέρος του χώρου του δυστυχήματος. Το μπάζωμα ήταν το δεύτερο μέρος του συνωμοσιολογικού ρεπερτορίου, αποτέλεσε μάλιστα το προσφιλές παραμύθι του Τσίπρα, που ετοίμαζε στο παρασκήνιο την επιστροφή του. Τον Φεβρουάριο του 2025, κι αυτός, κατήγγελλε από το Ινστιτούτο που έχει το όνομά του, τον Μητσοτάκη ο οποίος «ενορχήστρωσε το μπάζωμα και τη συγκάλυψη, προκειμένου να διατηρήσει την εξουσία του».

Ολα αυτά ήταν υλικό πολέμου κατά της κυβέρνησης, στην οποία έγινε προσπάθεια να επιρριφθεί η πλήρης ευθύνη για το δυστύχημα – ενώ έμειναν στο απυρόβλητο οι κατηγορούμενοι ως φυσικοί αυτουργοί της υπόθεσης. Με αποτέλεσμα, όσοι ζητούσαν Δικαιοσύνη, αφού αρχικά χρησιμοποίησαν ακόμα και το δικαστήριο για τα Τέμπη, ως σκηνικό για τις πολιτικές βλέψεις τους, να το εγκαταλείψουν, σπεύδοντας να πιάσουν στασίδι στην επόμενη πράξη: να μπουν στον πολιτικό στίβο, ενόψει των επόμενων εκλογών (που είχαν πειστεί ότι θα γίνουν νωρίτερα).

Το ξυλόλιο, ως επινόηση για πολιτική χρήση, εξαχνώθηκε αρκετά νωρίς από τον δημόσιο λόγο. Τις προάλλες, το απέρριψε και η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, η οποία αποφάσισε να μην κινήσει έρευνα με βάση τα καταγγελλόμενα περί πιθανής τέλεσης λαθρεμπορίας και δη εύφλεκτων χημικών ουσιών. Το κίνημα ξαναπήγε κουβά.

Τι μένει; Αυτό που επισημαίνει σε ανάρτησή του ο πιο τραγικός συγγενής όσων είχαν θύματα στα Τέμπη, ο Νίκος Πλακιάς. Η προσπάθεια παρέλκυσης από δημοσιογράφους, τεχνικούς συμβούλους, δικηγόρους, πολιτικούς. «Πάνω στα δικά μας σπίτια που έκλεισαν, άλλοι έχτισαν καριέρες», λέει ο Νίκος Πλακιάς. Δυστυχώς.