Τύχη

Ποια είναι η σημαντικότερη απόφαση που πήρατε στη ζωή σας; Ισως έχει να κάνει με τα επαγγελματικά ή τα προσωπικά σας. Μία δουλειά, ένας γάμος. Οι σπουδές. Μία μετοικεσία. Μπορεί και να έχετε δίκαιο. Αλλά ενδέχεται να μη μάθετε ποτέ πόσο έξω πέφτετε. Και οι τέσσερις Αμερικανοί που σκοτώθηκαν στην Πλάκα θα έδιναν μία παρόμοια απάντηση. Ομως θα έκαναν λάθος. Γιατί η σημαντικότερη απόφαση της ζωής τους αποδείχθηκε ότι ήταν μία από τις τελευταίες. Αν δεν επέλεγαν για διακοπές την Ελλάδα. Αν νοίκιαζαν άλλο σπίτι επειδή τους «κλώτσησε»

Αν ξεκινούσαν το ταξίδι της επιστροφής μία μέρα νωρίτερα. Τώρα θα ζούσαν. Εκτός και αν πιστεύετε στο πεπρωμένο και στη Μοίρα που έρχεται και κόβει το νήμα της ζωής. Και τώρα σκέφτομαι ότι η σημαντικότερη απόφαση της ζωής μας είναι εκείνη που δεν τη μάθαμε ποτέ. Αν, για παράδειγμα, έπαιρνες άλλο δρόμο, μπορεί να σου ερχόταν η γλάστρα στο κεφάλι. Και αν ξεκινούσες ένα λεπτό νωρίτερα από το σπίτι, θα έπεφτε πάνω σου εκείνος που πέρασε με κόκκινο.

Ολα αυτά τα συμπυκνώνουμε στον ορισμό της τύχης. Και είναι τρομακτικό να αντιλαμβάνεσαι πόσο μεγάλο ρόλο παίζει η τύχη στη ζωή σου. Δεν χρειάζονται πολλά για να ανατραπούν τα πάντα. Αρκεί μία ανύποπτη στιγμή και το ζάρι σου έχει φύγει έξω από το τάβλι. Εχουν έρθει όμως και εκείνες οι εξάρες που δεν τις πρόσεξες καν. Η κακή τύχη αναγνωρίζεται αμέσως. Η καλή συχνά γίνεται τόσο διακριτική, ώστε την αγνοείς. Ποτέ δεν θα μάθεις πόσα δυστυχήματα απέφυγες επειδή άργησες ή επειδή κάποιος σε κράτησε πέντε λεπτά παραπάνω στο τηλέφωνο

Για να το κάνω πιο δραματικό: έχεις πλήρη άγνοια για ένα τεράστιο μέρος της προσωπικής σου ιστορίας. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο κάνουμε ξόρκια, έχουμε γούρια και βλέπουμε τις συμπτώσεις σαν οιωνούς. Αν αναγνωρίσεις την απόλυτη ισχύ της τύχης, θα νιώσεις πολύ αδύναμος. Οι αμερικανοί τουρίστες είδαν το κακό προφίλ της τύχης. Αν έβλεπαν το καλό, θα κέρδιζαν τη λοταρία. Οι πιθανότητες θα ήταν ίδιες.

Τέλη της δεκαετίας του ’80. Στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο». Ο Γιάννης Μαρίνος έγραφε ότι η Ελλάδα θυμίζει τους επιβάτες του Τιτανικού. «Αδομεν και χορεύουμε ενώ πηγαίνουμε προς το παγόβουνο». Εγραψαν και άλλοι τα ίδια, αλλά είκοσι χρόνια μετά. Το θυμάμαι καλά γιατί διάβαζα τα άρθρα του με τέτοια προσήλωση, λες και έσερνα το δάχτυλο πάνω στις λέξεις για να μη μου ξεφύγει καμία. Με δασκάλεψε ο Μαρίνος. Το περιοδικό ήταν ένα εγχειρίδιο κοινής λογικής και ανάλυσης, αλλά η αρθρογραφία του Μαρίνου έριχνε στη μεγάλη εικόνα ένα δυνατό λευκό φως. Αυτό έκανε για εξήντα χρόνια ο σπουδαίος δημοσιογράφος. Η ανάλυσή του, όσο εύστοχη και αν ήταν, δεν παρέμενε ποτέ στείρα. Γεννούσε προτάσεις με τρόπο βαθύ και συνάμα απλό. Χθες αποχαιρέτησε τους αναγνώστες του στο «Βήμα». Είναι μία συγκινητική στιγμή για την ελληνική δημοσιογραφία. Και είναι καλή. Γιατί μας θυμίζει ότι, εκτός από τους αναγνώστες, οι καλοί δημοσιογράφοι αγαπιούνται και από τον χρόνο.

Πάντα σε ενδιέφερε η πολιτική. Είχες κάτι από το «ψώνιο» μέσα σου και οι φίλοι το γνώριζαν. Κάποιος σε φέρνει σε επαφή με ένα καινούργιο κόμμα. Βλέπεις ότι έχει δυναμική, θα μπει στη Βουλή πατώντας σε κόκκινο χαλί. Συναντάς την ηγεσία και τα βρίσκετε. Θα είσαι υποψήφιος και αν τα πράγματα έρθουν όπως δείχνουν, δεν θα μείνεις ρέστος. Με σχετικά λίγα χρήματα θα πάρεις μία θέση στη Βουλή. Ομως να που έρχονται τα σύννεφα. Κάποιες κινήσεις της ηγεσίας δεν σου αρέσουν. Και οι δημοσκοπήσεις, από γενναιόδωρες έγιναν φειδωλές. Και τώρα σκέφτεσαι αν πρέπει να ξοδέψεις τα ωραία σου λεφτά σε μία μάταιη κούρσα. Σε πιέζει και λίγο η οικογένεια και έτσι κάνεις το τηλεφώνημα με το οποίο λες ότι αποσύρεσαι. Μία καθημερινή εικόνα στο κόμμα Καρυστιανού.

Δικαίως η Άννα Βίσση. Οχι επειδή γέμισε το ΟΑΚΑ. Το έχουν κάνει άλλωστε ο Νταλάρας και ο Σαββόπουλος. Αλλά επειδή το γέμισε τώρα, σε αυτούς τους καιρούς, με τον πληθωρισμό θεαμάτων και μηνυμάτων. Κοντεύει μισό αιώνα εκεί πάνω η Βίσση. Αλλά είναι λες και ο χρόνος της ξεκίνησε να μετράει από το Σάββατο.