Το τρις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού

Σχετικά με την παρέμβασή μου για το ενδεχόμενο δημιουργίας ενός νέου κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά, υπάρχει μια λανθασμένη εντύπωση ότι προσπαθώ να επηρεάσω την κατάσταση προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Κι ότι ήρθε η στιγμή για μένα του «ενός λεπτού» δημοσιότητας. Αυτός δεν ήταν σε καμία περίπτωση ο σκοπός μου, κάτι που ξεκαθαρίζω εξάλλου και στον επίλογο της ανάρτησής μου στην «κλειστή» σελίδα μου στο fb, στην οποία λίγοι έχουν πρόσβαση.

Τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν τον γνωρίζω, βρεθήκαμε μία και μοναδική φορά

σε φιλικό δείπνο το μακρινό 2003. Παρακολουθώ βεβαίως εξ αποστάσεως «τις ημέρες και τα έργα του». Και βεβαίως βιώνω όπως όλοι οι Ελληνες την καθημερινότητα που είναι απόρροια πολιτικών αποφάσεων της κυβέρνησης συνολικά. Τα θετικά και αρνητικά πρόσημα.

Ομως δεν ξεχνώ ότι από το 2016 διατελεί πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, διότι η βάση εκείνον επέλεξε. Και βεβαίως να αναφέρω ότι τότε είχα στηρίξει τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη. Η Νέα Δημοκρατία όμως μέχρι σήμερα που μιλάμε έχει Πρόεδρο και η Ελλάδα έχει Πρωθυπουργό δεύτερης τετραετίας με την πρώτη συμπληρωμένη έως τη χιλιοστή τεσσαρακοστή εξηκοστή μέρα της. Και τη χιλιοστή τεσσαρακοστή εξηκοστή πρώτη να ξημερώνει με 40,56 %, μία μονάδα υψηλότερα από το 2019. Οπως τότε, έτσι και στις επερχόμενες εκλογές οι Ελληνες θα εκφραστούν μέσα από την κάλπη αν και κατά πόσο είναι αποδεκτός, αρεστός ή όχι. Ελπίζω όμως η απόφαση να μείνει ανεπηρέαστη από μεσαιωνικού τύπου ίντριγκες και συνωμοσίες διαδρόμων.

Αν ο Αντώνης Σαμαράς επιθυμεί να ιδρύσει δικό του κόμμα, κανείς δεν πρόκειται να τον εμποδίσει. Ωστόσο, ως ψηφοφόρος της Νέας Δημοκρατίας, η αποστροφή μου εντοπίζεται στο ότι δεν δικαιούται να σηκώνει τόσο ψηλά τη σημαία του πιστού και αδιαφισβήτητου «νεοδημοκράτη από τα γεννοφάσκια του», «εκφραστή του Καραμανλισμού». Ξεκινάει δηλαδή την ίδρυση ενός νέου κόμματος και δίνει ταυτότητα μέσα από μια τεράστια, προκλητική ανακρίβεια.

Οταν ήταν «η εποχή» του, τον ψηφίσαμε και τον στηρίξαμε ως πρωθυπουργό – παρά τα ιστορικά γεγονότα που είχε προκαλέσει στο παρελθόν – και μάλιστα ενώ είχε επιστρέψει στην παράταξη της ΝΔ «από την πλαϊνή πόρτα», τοποθετούμενος στην εκλόγιμη δεύτερη θέση του ευρωψηφοδελτίου και όχι με σταυρό προτίμησης. Και τον στηρίξαμε, παρά το γεγονός ότι για χρόνια πολλοί σιγοψιθύριζαν ή βροντοφώναζαν πως ο Αντώνης Σαμαράς είναι ο Ιούδας του Καραμανλισμού. Εως και ότι «κινητοποιήθηκε» από «μεγαλοσυμφέροντα» της εποχής προκειμένου να επιπλεύσει ο του ΠΑΣΟΚ Σημίτης, έλεγαν.

Δεν τα λέω εγώ αυτά και άλλα, ούτε τα υιοθετώ, απλά θυμίζω το «έντονο άρωμα» της εποχής και την τόσο βαθιά θλίψη και απογοήτευση που είχε προκαλέσει ο Αντώνης Σαμαράς και η Πολιτική Ανοιξή του στους δοσμένους ψυχή τε και σώματι στη Νέα Δημοκρατία. Και μην ξεχνάτε ότι τότε ήταν έντονα πολιτικοποιημένοι οι πολίτες της χώρας, άλλες εποχές.

Αν, λοιπόν, θέλει και χρειάζεται τη δική μου κατανόηση και ψήφο, θα πρέπει πρώτα να δώσει εξηγήσεις και ας έχουν περάσει 30 χρόνια. Πώς δηλαδή μετά από εκείνα τα γεγονότα, τη νίκη Σημίτη λόγω και δικής του υπαιτιότητας και πρωτομαστοριάς ακολούθησε τη στάση «σιωπή των αμνών», με τη Νέα Δημοκρατία να μένει στο περιθώριο για οκτώ ολόκληρα χρόνια και εκείνον άφαντο. Με την ελπίδα να ξεθωριάσει η μνήμη μας! Την επάνοδό του, όμως, και τη δυνατότητα να γίνει πρωθυπουργός, ποιοι του τη δώσαμε; Εμείς. Οι απλοί ψηφοφόροι. Αν, λοιπόν, σκοπεύει να ξαναβλάψει για άλλη μια φορά την παράταξη που φέρει στη σημαία της το λογότυπο ΝΔ, ενίσταμαι. Πώς διανοείται καν να επαναλάβει ένα τόσο μοιραίο λάθος του παρελθόντος;

Ας μας εξηγήσει!

Δεν δύναμαι να παρακολουθήσω το αφήγημά του, να τον εμπιστευτώ. Επ’ ουδενί! Το τρις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού. Να μην πω το τετράκις και αναφερθώ στην τότε εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Και η άποψή μου δεν έχει αφετηρία την εν ψυχρώ πολιτική «δολοφονία» του μέχρι το μεδούλι καραμανλικού Μιλτιάδη Εβερτ, που ο ιδρυτής Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε εξαρχής υιοθετήσει ως πολιτικό του παιδί και διάδοχο.

Ο ίδιος ο Μιλτιάδης Εβερτ ουδέποτε τοποθέτησε τέτοιο «βαρίδι» στη ζυγαριά για να το κάνω εγώ. Ποτέ δεν κοίταξε το δέντρο, κοιτούσε πάντα το δάσος, την παράταξη του Κωσταντίνου Καραμανλή στην οποία τόσο πίστευε και πάνω απ’ όλα το μέλλον της πατρίδας.

Ο Αντώνης Σαμαράς πυροβόλησε με ευθεία βολή και παρατεταμένο το χέρι, στο «δόξα πατρί» που λέμε, την παράταξη της Νέας Δημοκρατίας του Κωσταντίνου Καραμανλή, όχι τον Μιλτιάδη Εβερτ. Ή μήπως ήταν πισώπλατη βολή; Ο,τι και να ήταν, προφανώς δεν αντιλήφθηκε την τεράστια βαρύτητα των πράξεών του. Δεν θα παρακολουθήσω ξανά το ίδιο θρίλερ, εκτός και αν αλατοπιπερίσει το σενάριο με επιπλέον δραματοκωμικά στοιχεία – όπερ και διαβλέπω…