Το τέλος της Νέας Αριστεράς…

Ούτε δύο χρόνια δεν άντεξε η Νέα Αριστερά, το κόμμα που δημιουργήθηκε από τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ επί προεδρίας Κασσελάκη. Εξι βουλευτές αποχώρησαν χθες, και συν τον Αλέξη Χαρίτση που είχε παραιτηθεί προ μηνός, με αποτέλεσμα η ΝΕΑΡ να απομείνει με τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη, τη Σία Αναγνωστοπούλου, τον Θοδωρή Δρίτσα, την κυρία Πέρκα και όλη την παλιά φρουρά, ήτοι

τον Τσακαλώτο, τον Φίλη, τον Βούτση, τον Σκουρλέτη και τα άλλα «παιδιά», να κοιτούν όλοι μαζί το ταβάνι, και να ψάχνουν απαντήσεις στο αγωνιώδες ερώτημα «και τώρα τι κάνουμε, σύντροφοι;». Η αλήθεια είναι ότι δεν έχουν πολλές επιλογές στο τι κάνουν, διότι η διάλυση είναι προφανής, και ο καθένας θα ψαχτεί να βρει μια…  «ομπρέλα» να καθίσει από κάτω, να μην τον κάψει ο ήλιος – αν ήταν χειμώνας, θα έγραφα, να μην τον χτυπάει η βροχή.

Οι έξι συν τον Χαρίτση πάντως, είναι γνωστό τι θα κάνουν. Θα ενταχθούν στο κόμμα ΕΛΑΣ, αλλά εδώ υπάρχει ένα μικρό ζήτημα: θα παραιτηθούν από βουλευτές, όπως έχει ορίσει τον σχετικό όρο ο αρχηγός; Εως τώρα μόνο η Εφη Αχτσιόγλου πήρε τη μεγάλη απόφαση, οι υπόλοιποι έξι, όχι. Απ’ ό,τι φαίνεται θα παραμείνουν ανεξάρτητοι μέχρι την ώρα που θα προκηρυχθούν οι εκλογές, ώστε εν συνεχεία να ενταχθούν στο ΕΛΑΣ. Πιθανολογώ, τουλάχιστον. Η ουσία είναι ότι η ΝΕΑΡ μας τελείωσε από χθες, μετεβλήθη σε γκρουπούσκουλο, και σύντομα θα ακούσουμε και τα ωραία, σχετικά, νέα από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ.

Στενοχωριέμαι…

…και του ΣΥΡΙΖΑ

Γνωρίζω, από έγκυρες πηγές, ότι και στον ΣΥΡΙΖΑ, το κλίμα είναι ανάλογο. Υπάρχει μια τριάδα με Πολάκη, Παππά και Ρένα Δούρου, που επιμένει να κρατήσει, και θα κρατήσει, το μαγαζί ανοιχτό, και υπάρχουν και οι βουλευτές. Η μεγάλη πλειοψηφία των οποίων, γίνεται λόγος για 10-12, ετοιμάζεται να αποχωρήσει, προκειμένου να πιάσουν στασίδι στο καινούργιο μαγαζί, που το θεωρούν γωνία, και δεν θέλουν να χάσουν την ευκαιρία. Η σκληρή πραγματικότητα είναι ότι το κόμμα βυθίζεται αύτανδρο, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, και όλα δείχνουν ότι οι καταλυτικές εξελίξεις είναι θέμα ημερών. Το Σάββατο, στην Κεντρική Επιτροπή, θα χτυπήσουν οι εφτά καμπάνες της Αποκάλυψης!

Το παίζω και στοίχημα.

Μία ωραία ατμόσφαιρα

Εδώ πάντως το πρόβλημα είναι περισσότερο σύνθετο, δεν είναι όπως της ΝΕΑΡ. Δεν περιορίζεται δηλαδή μόνο στο ποιοι βουλευτές θα αποχωρήσουν προκειμένου να ενταχθούν στο κόμμα ΕΛΑΣ. Είναι και στο τι θα συμβεί με τα περιουσιακά στοιχεία του ΣΥΡΙΖΑ, και ειδικότερα με την (παχυλή) κρατική επιχορήγηση – πάνω από 6 εκατομμύρια ετησίως –, το κτίριο της πλατείας Κουμουνδούρου και το ιδιοκτησιακό καθεστώς των κομματικών μέσων ενημέρωσης.

Μια κρίσιμη παράμετρος είναι ο φουκαράς ο Φάμελλος, που κινδυνεύει να βρεθεί εντελώς στον αέρα, καθώς ο αρχηγός Τσίπρας δεν του σηκώνει ούτε το τηλέφωνο. Τα δε μηνύματα που παίρνει από τους γύρω-γύρω είναι ότι δεν τον θέλει στο ΕΛΑΣ (του χρεώνει, λέει, ότι δεν τον προστάτευσε πολιτικά τον καιρό που δεχόταν επιθέσεις για την «Ιθάκη»). Και από την άλλη πλευρά η τριάδα των αγωνιστών (Πολάκης – Παππάς – Δούρου) του λένε με τον τρόπο τους, ότι πρέπει να τους αδειάσει τη γωνιά στον ΣΥΡΙΖΑ, επειδή ξεφτιλίστηκε ως αρχηγός, παρακαλώντας τόσο καιρό τον Τσίπρα, ενώ ο άλλος του ρίχνει συνεχώς πόρτα.

Ωραία ατμόσφαιρα, έχω να πω. Αλλά μην περιμένετε να κλάψω με το τέλος του ΣΥΡΙΖΑ…

Δηλητήριο για έναν γάμο

Δύο νέοι άνθρωποι, η Αμαλία, η κόρη του Πέτρου Κωστόπουλου και της Τζένης Μπαλατσινού, και ο Τζέικ Μέντγουελ, Αμερικανός, εβραίος το θρήσκευμα, ένωσαν τις ζωές τους, στο Νιόκαστρο της Πύλου, σε μια υπέροχη τελετή, που θα τη θυμούνται χρόνια εκείνοι, οι δικοί τους, και όσοι – συνολικά 150 άτομα – φίλοι και συγγενείς, παρευρέθηκαν στην ΕΚΔΗΛΩΣΗ! Γράφω για εκδήλωση και όχι γάμο (και θα εξηγήσω παρακάτω τι εννοώ), γιατί ποτάμια δηλητήριο χύθηκαν, τόσο από τους haters του Διαδικτύου, που βυσσοδόμησαν όλο το τριήμερο στα social media, όσο και από γνωστούς και μη εξαιρετέους συναδέλφους μου, οι οποίοι έσπευσαν να υιοθετήσουν χολερική ανακοίνωση συνδικαλίστριας αρχαιολόγου. Οτι τάχα μου, προσβλήθηκε το Νιόκαστρο από την εκδήλωση, και ότι επλήγη ο αρχαιολογικός χαρακτήρας του, διότι οι οργανωτές τον στόλισαν με λουλούδια και εγκατέστησαν φωτισμούς. Αναζητώ την «προσβολή» και αληθινά δεν τη βρίσκω. Οποιος έχει επισκεφθεί το Νιόκαστρο, γνωρίζει ότι πρόκειται για μια μεγάλη αλάνα, με κάτι ψωραλέα πεύκα, που προφανώς δεν μπορούσαν να είναι το ντεκόρ για αυτή την κορυφαία στιγμή ευτυχίας του νέου ζευγαριού. Ο χώρος είναι γεμάτος πευκοβελόνες, ακαθάριστος από τα σκουπίδια που αφήνουν πίσω τους απολίτιστοι επισκέπτες, σπαρμένος με κουκουνάρια, δεν διαθέτει παρά ελάχιστο φωτισμό, και καμία υποδομή.

Συναδελφικό «ρουσφέτι»

Επειδή λοιπόν γράφτηκαν και ειπώθηκαν τα άπειρα, ας πούμε και μερικές αλήθειες:

– ο χώρος ενοικιάζεται για εκδηλώσεις από την τοπική εφορεία αρχαιοτήτων, Μεσσηνίας, και όχι από το υπουργείο Πολιτισμού

– εδώ και 25 χρόνια, και σωστά, στον χώρο έχει πραγματοποιηθεί πλήθος κοινωνικών εκδηλώσεων, γάμων και βαπτίσεων συμπεριλαμβανομένων

– τον ίδιο χώρο χρησιμοποιούν για δείπνα υψηλών πελατών, συνοδεία μουσικών συνόλων, φωτισμών, στολισμών κ.λπ. δείπνα που διοργανώνουν μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες της περιοχής Μεσσηνίας

– για τα δείπνα αυτά, ο χώρος δεν στολίζεται απλώς, αλλά προστίθενται και όλες εκείνες οι απαραίτητες υποδομές προκειμένου να διευκολυνθούν οι καλεσμένοι

– ο χώρος νοικιάστηκε για μερικές ώρες, αντί του ποσού των 6.000 ευρώ

– ο γάμος της Αμαλίας και του Τζέικ ΔΕΝ πραγματοποιήθηκε ΜΕΣΑ στην εκκλησία του Νιόκαστρου, πολύ απλά διότι αυτό δεν μπορούσε να γίνει

–  σε μια γωνία, ένας παπάς και ένας ραβίνος διάβασαν τις σχετικές γαμήλιες ευχές στο ζευγάρι, διότι η Αμαλία είναι ελληνορθόδοξη και ο Τζέικ, όπως προανέφερα, εβραίος.

Πού είναι το πρόβλημα, σε όλα αυτά; Πουθενά. Απλώς, όπως προανέφερα, το «σύστημα» βρήκε την ευκαιρία να την «πέσει» χοντρά στον Βασ. Κικίλια, που τάχα μου μεσολάβησε στη συνάδελφό του Λίνα Μενδώνη για την παραχώρηση του Νιόκαστρου, και εκείνη του έκανε μια «φιλική» εξυπηρέτηση, ένα «ρουσφέτι» στην καθομιλουμένη. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους…

Τελευταίο αντίο στον Ταγαρά

Κι από τα ευτυχή γεγονότα, στα θλιβερά. Στη σημερινή κηδεία, του Νίκου Ταγαρά, υφυπουργού Περιβάλλοντος, ο οποίος έφυγε, όρθιος, προ ημερών, χάνοντας τη μάχη με τον καρκίνο. Ο Ταγαράς, που μπορεί να μην είχε τη δημοσιότητα που απολαμβάνουν (επειδή την καλλιεργούν με επιμέλεια) άλλοι συνάδελφοί του, παρότι δούλευε με την εργατικότητα του μυρμηγκιού, και με το πάθος του ανθρώπου που θέλει να αφήσει πίσω του ένα έργο και ένα καθαρό όνομα, κηδεύεται σήμερα στη γενέτειρά του, την Κόρινθο. Παρουσία και του προέδρου Κυριάκου του Α’, που θέλησε με τον τρόπο αυτό να τιμήσει έναν καλό συνεργάτη του.

Συλλυπητήρια κι από τη στήλη, στην οικογένειά του.

(Τη θέση του στη Βουλή, καταλαμβάνει ένα άλλο άξιο θα το χαρακτηρίσω, τέκνο της Κορινθίας, ο δημοφιλής, αγρότης το επάγγελμα, Κώστας Κόλλιας).