Επιτέλους ήλθαν!

Η οχυρά θέσις «Νέα Αριστερά» έπεσε χθες! Οι Ελασίτες την κατέλαβαν με μια γιούργια, δεν χρειάστηκε ιδιαίτερη προσπάθεια. Οι περισσότεροι παραδόθηκαν στην ΕΛΑΣ χωρίς να προβάλουν αντίσταση, οι υπόλοιποι πήραν τα βουνά και λένε ότι συνεχίζουν. Μη σας κάνει εντύπωση η εξέλιξη. Είναι παράδοση με τους Ελασίτες να ξεκινούν την εκκαθάριση του πεδίου από τους δικούς τους. Ούτε όμως να μας κάνει εντύπωση η ευκολία με την οποία έπεσε η Νέα Αριστερά. «Οχυρά θέσις» ήταν μόνο

Εκ των αποχωρησάντων, επτά τον αριθμό συνολικά (ίσως και έξι, πραγματικά δεν έχει σημασία…), η Εφη Αχτσιόγλου αποχώρησε, παραδίδοντας και τον μισθό της, δηλαδή, αυτό που έχουμε συνηθίσει να λέμε «έδρα». Για όσους τυχόν δεν θυμούνται την κ. Αχτσιόγλου, είναι η θλιμμένη γροθίτσα που υψώθηκε ναζιάρικα, όταν ηττήθηκε από τον Στέφανο Κασσελάκη, στην αναμέτρηση για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Περιβόητη, άλλοτε, επειδή συνόψισε την Αριστερά σε εννέα λέξεις: «Η κανονικότητα δεν είναι ποτέ ευκαιρία για την Αριστερά». Μετά την ήττα της από το «φαινόμενο», η κ. Αχτσιόγλου ήταν πολύ θυμωμένη με τον Αλέξη Τσίπρα και του έκανε μούτρα, επειδή πίστευε ότι εκείνος φύτεψε το Αμερικανάκι, ενώ υπό κανονικές συνθήκες η διαδοχή θα ήταν δική της. Τώρα που ο πρώην πρωθυπουργός αναβαπτίστηκε σε Αλέξη Καραμήτρο και μάλιστα με τον βαθμό του Αρχικαπετάνιου της ΕΛΑΣ, η κ. Αχτσιόγλου δεν έχει πρόβλημα.

Για την παραίτησή της από τον μισθό, τη λεγόμενη βουλευτική αποζημίωση στη γραφειοκρατική γλώσσα, η κ. Αχτσιόγλου είπε μόνο ότι «είναι πράξη συνείδησης»! Για τον σύζυγό της, επίσης βουλευτή και πρώην υπουργό Δημήτρη Τζανακόπουλο, πράξη συνείδησης ήταν να κρατήσει τον μισθό του. Δεν τον ειρωνεύομαι, κάθε άλλο. Ηταν πράξη συνείδησης να κρατήσει τον μισθό, να το επαναλάβω, γιατί έχουμε και οικογένεια να θρέψουμε, κύριε! Εντάξει; Θα ήταν μάλλον πράξη υψίστης ασυνειδησίας, εφόσον μάλιστα το ζευγάρι έχει και ένα παιδί, αν έμεναν και οι δύο χωρίς μισθό.

Οσον αφορά εκείνους που έμειναν με το λάβαρο της Νέας Αριστεράς και πήραν τα βουνά, φυσικά δεν έχουν μέλλον, ούτε καν την αμυδρά ελπίδα των παραδοθέντων στους Ελασίτες. Αξίζει να παρατηρήσουμε, ωστόσο, την αντίδρασή τους. Ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, συγκεκριμένα, χαρακτήρισε «ανακουφιστικό και απελευθερωτικό» αυτό που συνέβη. Από την περιγραφή που έκανε της δύσκολης συνύπαρξης με τους αποχωρήσαντες, προκύπτει μια κατάσταση μακροχρόνιας δυσκοιλιότητας, ούτως ειπείν, γεγονός που εξηγεί και την επιλογή των συγκεκριμένων επιθέτων.

Εν πάση περιπτώσει, η ανακούφιση που μας περιέγραψε ο κ. Σακελλαρίδης ήταν το αντίθετο του αισθήματος που πλάθει ο Καβάφης στο περίφημο «Περιμένοντας του βαρβάρους». Η συνέντευξη του με βοήθησε να καταλάβω το ιδιότυπο ψυχολογικό βάρος που περιγράφει στο ποίημα ο Καβάφης. Είναι το βάρος του βέβαιου τέλους, που αργεί τόσο πολύ να έλθει, ώστε η παράταση του χρόνου να γίνεται μαρτύριο, που κάνει το τέλος να φαντάζει σαν λύτρωση. Σαν λύτρωση, το τονίζω, γιατί υπάρχουν βάρβαροι που απλώς κλέβουν και αρπάζουν (Βησιγότθοι, Οστρογότθοι, Βάνδαλοι κ.ά.), υπάρχουν όμως βάρβαροι που παλουκώνουν (Ασσύριοι, Πάρθοι, Μογγόλοι κ.ά.). Θέλω να πω, ποτέ δεν ξέρεις με τους βαρβάρους. Στην περίπτωση, πάντως, του κ. Σακελλαρίδη, οι βάρβαροι επιτέλους ήλθαν και έφυγε από πάνω του μέγα βάρος!

Τέλειωσαν όλα; Είμαστε βέβαιοι; Οχι, γιατί επικεφαλής του αγώνα στο βουνό έχει αναλάβει κοτζάμ Πέτη Πέρκα! Επομένως, ας μη σπεύδουμε να προδικάσουμε. Και ο Θρασύβουλος, θυμίζω, με μια δράκα νομάτους εισέβαλε στην Αττική, ανέτρεψε τους Τριάκοντα και αποκατέστησε τη δημοκρατία…

«Νομίζω ότι το θέμα έχει λήξει», δήλωσε ο Λευτέρης Καρχιμάκης του ΠΑΣΟΚ, αναφερόμενος στις δηλώσεις Δούκα περί μελλοντικής συνεργασίας με την ΕΛΑΣ. Το μόνο που πέτυχε σωστά ο κ. Καρχιμάκης ήταν η πρώτη λέξη: νομίζει. Στην πραγματικότητα όμως, το θέμα μόλις άνοιξε και ο Χάρης Δούκας χορεύει στο ταψί τον Νίκο Ανδρουλάκη. Μπορεί να μην το θέλει ο άνθρωπος – το λέω ειλικρινά, δεν του αποδίδω πρόθεση. Μπορεί να του συμβαίνει και ο ίδιος να μην μπορεί να το εμποδίσει. Πάντως, ο δήμαρχος Αθηναίων λειτουργεί σαν πέμπτη φάλαγγα μέσα στο ΠΑΣΟΚ…