Το ριζοσπαστικό συναίσθημα

Επιτέλους, η Μαρία Καρυστιανού δεν είναι στο εξής η θλιμμένη μητέρα. Χθες, σε συνέντευξή της, ενόψει της προετοιμασίας για τη δημιουργία του κόμματός της, μίλησε με την επαγγελματική της ιδιότητα, την ιδιότητα της παιδιάτρου. Αλλά ταυτόχρονα, επιτέλους, δεν κρύβει την κοινωνική αναφορά του λόγου της. Ηδη, μερικές ημέρες πριν, φρόντισε να γίνει γνωστή ως μια κομψή κυρία μπροστά σε θρησκευτικές εικόνες και, κυρίως, μπροστά στις εικόνες του αρχάγγελου με τη ρομφαία. Ελαβε μέρος σε εκδήλωση της κίνησης Εξοδος κατά του ψηφιακού

ολοκληρωτισμού – κατά της ψηφιακής ταυτότητας δηλαδή, του προσωπικού αριθμού κ.λπ. Και χθες συμπλήρωσε σε αυτή την ταυτότητα, μια αναχρονιστική διεκδίκηση στις κοινωνίες μας – τη διεκδίκηση μιας οπισθοχώρησης. Η Μαρία Καρυστιανού θέλει να γίνει θέμα δημόσιας διαβούλευσης το δικαίωμα στις αμβλώσεις.

Η προέλευση μιας τέτοιας διεκδίκησης δεν είναι άγνωστη. Είναι ριζοσπαστική, ακροδεξιά και κινηματική. Ηταν στην ατζέντα του Τραμπ, είναι στην προεκλογική ατζέντα ακροδεξιών σχημάτων στην Ευρώπη. Είναι συστατικό της βασικής ιδεολογίας του πουτινισμού. Και στην Ελλάδα, είναι στις θέσεις του κόμματος από το οποίο προέρχεται η δικηγόρος και σύμβουλός της, Μαρία Γρατσία – κι ας λέει ότι δεν είναι κοντά σε κανένα κόμμα.

Ανήκω στην κατηγορία εκείνων που από την αρχή έβλεπα το πρόσημο των παρεμβάσεων της Μαρίας Καρυστιανού. Αλλά όταν κάποιοι ελάχιστοι προειδοποιούσαμε, οι διάφορες εκδοχές του κινηματικού προοδευτισμού, από τον αριστερισμό μέχρι το ΠΑΣΟΚ, συμπεριλαμβανομένου του ίδιου του Νίκου Ανδρουλάκη, μιλούσαν για ξυλόλια και άγνωστες εύφλεκτες ουσίες και προσπαθούσαν να βαφτίσουν έγκλημα το τρομερό δυστύχημα στα Τέμπη. Το πυρ ομαδόν κατά της κυβέρνησης και «του συστήματος» θεωρούσαν ότι προείχε τότε, γι’ αυτό έκλειναν τα μάτια και ακολουθούσαν «την καρδιά», το συναίσθημα.

Κυριάρχησε ο αγελαίος θυματισμός και η επιθυμία όλων αυτών που παρακινούσαν τα μέλη τους να ακολουθήσουν την αγέλη. Και έτρεχαν τα μέλη τους στα συλλαλητήρια διεκδικώντας Οξυγόνο, πιστεύοντας ότι κάνουν το χρέος τους απέναντι στον προοδευτισμό του πολιτικού τους χώρου – ενώ στην ουσία βοηθούσαν τη Μαρία Καρυστιανού στην πολιτική ανέλιξή της. Για να διαπιστώσουν τώρα, έκπληκτοι, ότι το είδωλό τους, που ακολουθούσαν με σεβασμό στο συναίσθημα και στη θυματοποίηση της πολιτικής ζωής, είχε ακροδεξιά πολιτική ατζέντα. Φαντάζομαι μάλιστα ότι, κάποια στιγμή, θα κινητοποιηθούν για να περισώσουν τις όποιες ψήφους στον Τσίπρα ή στον ΣΥΡΙΖΑ στο όνομα της μεγάλης κατάκτησης του φεμινισμού – κι ας έχουν κάνει τα στραβά μάτια απέναντι στις γυναίκες που τις πνίγει ο ιρανικός ισλαμισμός, που νομίζουν ότι δεν είναι δικό τους θέμα.

Το οξύμωρο σε όλη αυτή την ιστορία είναι ότι όλος αυτός ο κόσμος του προοδευτισμού και των κινημάτων έχει κάνει υπόθεση της ζωής του την καταπολέμηση της Ακροδεξιάς. Την οποία Ακροδεξιά ο ίδιος αυτός κόσμος διαπιστώνει σήμερα με έκπληξη ότι αυτός ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό που βρίσκεται στο προσκήνιο η ακροδεξιά Μαρία Καρυστιανού. Στο όνομα του συναισθήματος, αυτός ο κόσμος τη γιγάντωσε, αυτός την έκανε προσιτή και οικεία – για να του αμφισβητεί σήμερα τις βεβαιότητες. Φοβερή πολιτική οξυδέρκεια.

ΥΓ. Αναμένω με ενδιαφέρον τη συγκρότηση εθελοντών από τις διάφορες συνιστώσες του προοδευτισμού (μην ξεχάσουν να πάρουν μαζί τους και τη Μαρία Καρυστιανού ή έστω την ευλογία της γερόντισσάς της) που θα σπεύσουν στην Ισπανία να διερευνήσουν τα ξυλόλια και τα εξαφανισμένα βαγόνια στο τρομερό σιδηροδρομικό δυστύχημα κοντά στην Κόρδοβα.

Ο κλυδωνισμός της Δύσης

Πέρα από το ύφος και τη λογική του αυταρχισμού και της ωμής δύναμης που κινητοποιεί τις παρεμβάσεις του, ο Ντόναλντ Τραμπ συμπεριφέρεται συστηματικά σαν τρολ του Διαδικτύου. Η ιστορία του βραβείου Νομπέλ Eιρήνης είναι η γελοία πλευρά αυτής της συμπεριφοράς – η εκχώρηση εκ μέρους της Μαρία Κορίνα Ματσάδο του Νομπέλ με το οποίο εκείνη τιμήθηκε μερικές εβδομάδες νωρίτερα και, κυρίως, η επιστολή του αμερικανού προέδρου προς τον πρωθυπουργό της Νορβηγίας, με την κορυφαία φράση: «αφού δεν μου δώσατε το Νομπέλ, δεν υποχρεούμαι να σκέφτομαι την ειρήνη».

Ωστόσο, η κρίση που προέκυψε από την απόφαση του προέδρου Τραμπ να επιβάλει δασμούς σε ευρωπαϊκές χώρες, λόγω της αποστολής στρατιωτικών δυνάμεων στη Γροιλανδία για στήριξη στη Δανία, πηγαίνει πολύ πέρα από την πλάκα. Επειδή δείχνει ότι ο ενιαίος δυτικός κόσμος δεν υπάρχει πλέον – και δύσκολα θα αποκατασταθεί ακόμα και μετά τον Τραμπ, αφού μια αμερικανική προεδρία με τις επιλογές της μπορεί να προκαλέσει ανεπούλωτα ρήγματα.

Με άλλα λόγια, η Ευρώπη είναι πλέον υποχρεωμένη να σκεφτεί τη θέση της στον κόσμο. Να γίνει ανταγωνιστική – και να επιδιώξει την εμβάθυνση της ενοποίησής της. Να αλλάξει αμυντικά. Και να μπει ξανά στη δημιουργική περιπέτεια να επαναπροσδιορίσει ποιος είναι ο δυτικός κόσμος και ποιες οι αξίες του – ξαναχτίζοντάς τον. Τελείωσε η εποχή του εφησυχασμού.