Όλα τούμπα

Εδώ και δύο, περίπου, χρόνια αν τολμούσε κάποιος ούτε καν να αμφισβητήσει, απλώς να διατυπώσει κάποια ερωτηματικά για τον τρόπο που η Μαρία Καρυστιανού διαχειρίζεται όχι ακριβώς το πένθος της αλλά την τραγωδία των Τεμπών όπου έχασε την κόρη της, ήταν σαν να έριχνε τον εαυτό του στην αρένα της δημόσιας διαπόμπευσης. Διαδικτυακές επιθέσεις, κουλτούρα της ακύρωσης, κλήσεις από πειθαρχικά, βανδαλισμοί από τον Ρουβίκωνα, ακόμη και απολύσεις από δουλειές. Δύσκολο να το δικαιολογήσω αλλά οφείλω να το αιτιολογήσω. Η «μάνα» είναι το

πιο ιερό πρόσωπο της υπαρξιακής μας μυθολογίας. Με εθνικά και θρησκευτικά ερείσματα τα οποία φαίνεται να υπερισχύουν των ιδεολογιών. Οταν μάλιστα είναι και χαροκαμένη, αναδύεται ως κυρίαρχη φιγούρα στην περιοχή του απυρόβλητου. Η λογική μού λέει ότι το πένθος δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για όλα, αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις, το θυμικό σαρώνει τη λογική και τα επιχειρήματά της.

Κάπως έτσι, η «μάνα των Τεμπών» προσωποποίησε αφενός μια εθνική τραγωδία και αφετέρου τη λαϊκή οργή που πυροδότησε. Αναδείχθηκε σε σύμβολο, μίλησε στο ελληνικό και το ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, κατέβασε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στον δρόμο, γέμισε το Παναθηναϊκό Στάδιο στη συναυλία για τα Τέμπη, όργωσε την Ελλάδα με ομιλίες, υποσχέθηκε απονομή δικαιοσύνης, το «Δεν έχω οξυγόνο» έγινε καθολικό σύνθημα. Και κάπως έτσι, η Μαρία Καρυστιανού έγινε η πιο δημοφιλής γυναίκα στην Ελλάδα. Το χέρι στην καρδιά όταν απευθυνόταν στον κόσμο και οι ευχαριστίες της για τη στήριξη έδειχνε ότι απολάμβανε αυτήν τη δημοφιλία ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι δεν την επεδίωξε.

Εδώ όμως έκανε, προφανώς, ένα λάθος. Πίστεψε ότι ήταν δημοφιλής η ίδια και όχι αυτό που αντιπροσώπευε, ότι συσπείρωνε τον κόσμο με τον λόγο της ενώ, στην πραγματικότητα, συγκινούσε με τις λέξεις της. Και απορώ που δεν βρέθηκε κάποιος δικός της άνθρωπος να της επισημάνει την πολύ σημαντική αυτή διαφορά. Θεωρώ μάλιστα ότι έγινε το αντίθετο, ότι βρέθηκαν δίπλα της άτομα που καλλιέργησαν τη ματαιοδοξία της – η οποία δεν μπορεί να μην αρχίσει να σαλεύει εντός σου όταν βλέπεις χιλιάδες κόσμου να σε αποθεώνουν. Και πάνω στο πρώτο λάθος στερέωσε και το δεύτερο. Και ανακοίνωσε την ίδρυση κόμματος.

Από εκείνη τη στιγμή, απεκδύθηκε το ιμάτιο της χαροκαμένης μάνας και φόρεσε τα λούσα της εξουσίας. Και έτσι απογυμνώθηκε. Ο λόγος της έγινε εριστικός στη συνομιλία και εντελώς αόριστος στη διατύπωση θέσεων που πρέπει να έχει ένας επικεφαλής κόμματος. Μέσα σε λίγες μέρες κατόρθωσε να τσακωθεί με όλους. Από τους άλλους συγγενείς των θυμάτων της τραγωδίας έως πρώην συμβουλάτορες και συνεργάτες της. Συγκέντρωσε γύρω της έναν εσμό ακροδεξιών, θρησκόληπτων και γραφικών προσώπων. Και με τη χθεσινή της δήλωση περί αμβλώσεων εξόργισε ακόμη και το πιο φανατικό της ακροατήριο, τις μπροστάρισσες στις διαδικτυακές εκστρατείες και τις φυσικές πορείες για τα Τέμπη και τη δικαιοσύνη.

Αμηχανία

Αρχικά διασκέδαζα με την αμηχανία των φανατικών «Καρυστιανικών» όταν έβλεπαν να έχει στρατολογήσει στο υπό συγκρότηση κόμμα της άτομα που ακόμη και ο Δημήτρης Νατσιός έχει διαγράψει από τη «Νίκη», όπως τον βουλευτή Παπαδόπουλο που είχε πάρει σβάρνα στην Πινακοθήκη τους πίνακες οι οποίοι θεώρησε ότι έθιγαν το θρησκευτικό του αίσθημα. Η διατύπωση της, και καλά, αποστασιοποιημένης άποψης ότι «Κάθε πολίτης έχει δικαίωμα να ιδρύσει κόμμα» παραπέμπει σε περσινή ξινισμένη αρραβωνιαστικιά.

Ηρθε όμως και η δήλωσή της περί αμβλώσεων. Οτι είναι θέμα δημόσιας διαβούλευσης. Κάτι που έχει λυθεί εδώ και σαράντα χρόνια. Και που η ανακίνησή του και μόνο μας γυρίζει πολλές δεκαετίες πίσω. Στην εποχή των προικοσύμφωνων και της «Βίλας των οργίων», τότε δηλαδή που περιέφεραν τους «μοιχούς» με τα σεντόνια αφού η γύμνια τους ήταν απόδειξη ενοχής. Και μελαγχολώ με την προσπάθεια να διαχωρίσουν τη μάνα των Τεμπών από την εκκολαπτόμενη πολιτικό που αμφισβητεί το απόλυτο δικαίωμα μιας γυναίκας στην άμβλωση. Το ίδιο πρόσωπο είναι αγάπες μου, το ίδιο. Αργήσατε όμως να το καταλάβετε.