Το μαρτύριο της σταγόνας

Τα στοιχεία, οι πληροφορίες, οι εκτιμήσεις και οι αναλύσεις που λαμβάνει συστηματικά από πλήθος πηγών ένας πρωθυπουργός ως προς το πλήρες φάσμα των ζητημάτων της δημόσιας ζωής – και ειδικά στην περίπτωση Μητσοτάκη, πολύ πέραν αυτής – είναι όχι απλώς απρόσιτα στον μέσο πολίτη, μα κι ενίοτε δύσκολο ακόμα και να τα φανταστεί.

Αυτά, συνδιαμορφώνουν τη στάση του και συχνά βρίσκονται πίσω από λόγια και πράξεις που, ακριβώς λόγω των παραπάνω, αρχικά μοιάζουν ακατανόητα – ή, όταν αποδίδεται η δέουσα προσοχή, ακατανόητα σε κάποιους λίγους, αφού οι πολλοί απλώς τα προσπερνούν. Κι αυτό ακριβώς συνέβη

Πρώτα, όμως, να ξεκαθαριστεί μία εύλογη ενδεχόμενη απορία: γιατί «τοποθετήσεις»; Μια φορά μίλησε και είπε εκείνα που είπε σχετικά με το ενδεχόμενο δημιουργίας κόμματος από τον πρώην πρωθυπουργό.

Ναι· μόνο που ένας πρωθυπουργός ουδέποτε μιλά μόνο με το δικό του στόμα – το κάνει επιστρατεύοντας παράλληλες φωνές που αν δεν τις αναλύσει κανείς συνθετικά με τη δική του, δεν μπορεί να οδηγηθεί σε επαρκές συμπέρασμα.

Εν προκειμένω, όσο κι αν δεν είναι άμεσα ορατό διά γυμνού οφθαλμού, την περασμένη εβδομάδα, μία νέα συνισταμένη έγινε ξεκάθαρη: πλέον ο Μητσοτάκης εκλιπαρεί δημόσια, έστω και κωδικοποιημένα, τον Σαμαρά, να μείνει άπραγος.

«Δεν μπορώ να διανοηθώ, ότι τελικά ο άνθρωπος αυτός θα κάνει κάτι το οποίο θα ζημιώσει την παράταξη που του έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία και που τον έκανε πρωθυπουργό»: η ρητορική που υιοθέτησε ξαφνικά έναντι του προκατόχου του διαφέρει εξόφθαλμα από εκείνη του παρελθόντος όσο η μέρα με τη νύχτα. Και διαφέρει, επειδή κάτι ξέρει που τον κάνει και τρέμει. Γιατί, αλλιώς, δεν θα έλεγε αυτά· θα μίλαγε για κανένα δεκάλεπτο ξεκινώντας με το παλιό… οικογενειακό παραμύθι… «πάλι Εφιάλτης» και τελειώνοντας με… «ξανά προδότης», ενώ ενδιαμέσως θα έβαζε όσα κοσμητικά επίθετα θα έβρισκε στο λεξικό – όχι «όποιο» λεξικό: του Ηλία Πετρόπουλου…

Αυτό έγινε σαφές και όταν μίλησε μέσω του εκπροσώπου του, Μαρινάκη. Δεν είναι προσωπικό, είναι οι ανάγκες της δουλειάς· πρόκειται για το τέλειο φερέφωνο. Ετοιμος, εκ του ρόλου του, να προσβάλει ανά πάσα στιγμή βάναυσα τους εχθρούς του αφεντικού: την πραγματικότητα, τη δυνατότητα να ακούγεται, την απήχησή της στη βάση της ΝΔ και πέραν αυτής, την κοινή λογική, μα κυρίως, όποιον θέλει και μπορεί αυτά να τα ενώσει και να παράξει πολιτικό αποτέλεσμα τέτοιο, που θα μετατρέψει τον Μητσοτάκη σε ιδιώτη. Δηλαδή, τον εξής ένα: τον Σαμαρά.

Ο τρόμος δεν κρύβεται: και ο Μητσοτάκης, που προφανώς γνωρίζει πολύ περισσότερα από κάθε άλλον, είναι ολοφάνερα έντρομος. Ετσι, η… «φωνή του κυρίου», που δεν έχει όριο πόσο χαμηλά μπορεί να φτάσει, μιλάει τώρα με σχετική προσοχή: «Αδίκως διαφωνεί ο Σαμαράς για τα εθνικά θέματα»: διαφωνία, αλλά με το κεφάλι χαμηλά, επίγνωση της θέσης του, κάνοντας τη θλιβερή δουλειά του με ασυνήθιστο για τον ίδιο τρόπο: με κάποιο δήθεν σεβασμό.

Ομως, «αδίκως διαφωνεί ο Σαμαράς»; Μπα; Και το λέει αυτό ποιος; Ο άνθρωπος που μόλις προχθές, ως… ημίθεος, έμπλεος επικίνδυνης εθνικής ανευθυνότητας, όπως και ο εργοδότης του, είπε για τον τουρκικό «Νόμο της Γαλάζιας Πατρίδας» ότι είναι… «αποκλειστικά για εσωτερική κατανάλωση»! Το πιο ιταμό ψεύδος. Και τώρα τρέχουν και δεν φτάνουν…

Τα σκάνδαλα κι ο πανικός δεν κρύβονται. Τα πρώτα από καιρό. Τώρα και ο δεύτερος. Ετσι, στο εξής δύο τινά θα συμβούν παράλληλα, ενώ μοιάζουν αντιφατικά: ο Πρωθυπουργός θα υποστεί το φρικτό «μαρτύριο της σταγόνας». Ομως, παρά το νερό που θα πέφτει επίπονα επάνω του, αυτός θα αφυδατώνεται: τόσο ιδρώτα πρόκειται να χύσει χωρίς σταματημό από τώρα μέχρι το τέλος – αλλά και μετά από αυτό – που έρχεται.