Οικοδεσπότης με το ζόρι

Δεν χρειάζεται να ξέρεις από ποδόσφαιρο, για να μπορείς να καταλάβεις ότι το Παγκόσμιο Κύπελλο είναι – όπως λέει και το όνομά του άλλωστε – παγκόσμιο. Είναι μια διοργάνωση, η οποία, μέσω του δημοφιλέστερου αθλήματος, φέρνει τον κόσμο κοντά.

Συμμετέχουν όλα τα έθνη, το παρακολουθούν μανιωδώς εκατοντάδες εκατομμύρια τηλεθεατές ανά την Υφήλιο, ερημώνουν οι πρωτεύουσες όταν ο αγώνας προμηνύεται συναρπαστικός και, παρότι στο τέλος ένας σηκώνει το κύπελλο, όλοι όσοι έχουν μετάσχει με οποιονδήποτε τρόπο (ακόμη και ψυχολογικά ως θεατές από τον καναπέ τους) έχουν περάσει μέσα από μια διαδικασία

Η εκάστοτε φιλοξενούσα χώρα ουσιαστικά υποδέχεται τα έθνη της Υφηλίου σε μια γιορτή, στην οποία τα πάθη θα εκτονωθούν ακινδύνως.

Εκτός, βέβαια, αν η φιλοξενούσα χώρα είναι η Αμερική του Τραμπ. Είναι μέγα παράδοξο ότι ένας θεσμός, προορισμένος για μια χώρα που ανοίγει τις πόρτες της στον κόσμο, έχει αναληφθεί από μια χώρα που κλείνεται στον εαυτό της, αποποιείται τον διεθνή ρόλο της και τραυματίζει τους ιστορικούς δεσμούς της με συμμάχους και φίλους. Το Παγκόσμιο Κύπελλο είναι ο κατ’ εξοχήν θεσμός στον οποίο η διοργανώτρια χώρα έχει την ευκαιρία να επιδείξει αυτό που λέμε «soft power», δηλαδή την ήπια ισχύ της αξιακής και πολιτισμικής επιρροής της. Θυμίζω ότι, με το που έγινε πρόεδρος ο Ντόναλντ, το πρώτο που έκανε ήταν να καταργήσει κάθε ομοσπονδιακή υπηρεσία που είχε σκοπό την προβολή της αμερικανικής «soft power» στον κόσμο, π.χ., την USAID. Κι από τότε μέχρι και τώρα που μιλάμε, συνεχίζει ακάθεκτος να κατεδαφίζει την υπόληψη των ΗΠΑ διεθνώς. Δεν είναι ειρωνεία, λοιπόν, όταν αυτή η Αμερική κάνει το Παγκόσμιο;

Η Αμερική του Τραμπ φιλοξενεί το Κύπελλο με το ζόρι και, γι’ αυτό, να μου το θυμηθείτε, ως διοργάνωση θα είναι από αυτές που θα θέλουμε να ξεχάσουμε γρήγορα. Οικοδεσπότης με το ζόρι δεν είναι συνταγή επιτυχίας για ένα πάρτι και μάλιστα τέτοιων διαστάσεων. Κύπελλο χωρίς ελευθερία μετακινήσεων και χωρίς ξένους εργάτες για τις χειρωνακτικές δουλειές, πώς γίνεται; Το ερώτημα είναι εύλογο, αλλά η αμερικανική κυβέρνηση το αγνόησε και τώρα οι γορίλλες τής ICE ελέγχουν οποιονδήποτε επισκέπτη έχει το λάθος χρώμα δέρματος. Πώς να μην έχουν πέσει λοιπόν οι τουριστικές κρατήσεις για τον Ιούλιο στις ΗΠΑ κατά 14%; Είναι πολύς ο κόσμος, ξέρετε, που δεν θέλει να επισκεφθεί τις ΗΠΑ, όσο ο Τραμπ βρίσκεται στον Λευκό Οίκο και προσπαθεί να κάνει την Αμερική να του μοιάσει. Υπό μία έννοια, ωστόσο, αυτό είναι μιας μορφής επιτυχία για τον πρόεδρο. Γιατί αν η επιδίωξή του είναι να κάνει τον κόσμο να πάψει να προσβλέπει στις ΗΠΑ, την πετυχαίνει, είναι σε καλό δρόμο όπως το πάει. Απλώς, είναι κρίμα ότι την πληρώνει το Κύπελλο…

Οι άνθρωποι της FIFA είχαν προβλέψει τις δυσκολίες που θα αντιμετώπιζε η διοργάνωση με πρόεδρο της Αμερικής τον Τραμπ. Οι θέσεις του στο Μεταναστευτικό ήταν πασίγνωστες. Γι’ αυτό και έσπευσαν να τον κολακεύσουν με εκείνο το αστείο «Βραβείο Ειρήνης της FIFA» – για να σας δώσω να καταλάβετε, είναι σαν να λέμε ότι η Ακαδημία Κρεοπωλών της Βαρβακείου απονέμει βραβείο στην καλύτερη ανθοκομική σύνθεση του Chelsea Flower Show. Δεν είχαν υπολογίσει μόνο, όπως και ουδείς άλλος, πιστεύω, την ταχεία κατάπτωση της φυσικής και πνευματικής του κατάστασης, η οποία στην περίπτωση του Τραμπ κάνει τη χειρότερη πλευρά τού (απαίσιου, ούτως ή άλλως) χαρακτήρα του να παίρνει το πάνω χέρι. Πάντως, να του το ζητήσουν πίσω δεν γίνεται, ούτε και υπάρχει λόγος εξάλλου, διότι ποτέ δεν το εννοούσαν. (Ασε που και ο Ντόναλντ θα το έχει ξεχάσει…) Μήπως αν βοηθούσε η FIFA με καμιά ιδέα για να κλείσει επιτέλους τη συμφωνία με τους Ιρανούς; Αυτό θα τον μαλάκωνε!