Το χρέος της δημοκρατίας

Η αντιμετώπιση της βίας έχει στην καρδιά της την καταπολέμηση και την απονομή δικαιοσύνης. Το κράτος και οι αρμόδιες Αρχές έχουν υποχρέωση να εντοπίζουν τους ενόχους και να τους αποδίδουν στη Δικαιοσύνη. Ακόμη και αν χρειαστούν χρόνια, η επιβολή του νόμου πρέπει να έρθει. Είναι συστατικό στοιχείο της καταστατικής λειτουργίας της δημοκρατίας. Το διαπιστώσαμε με τον πλέον εμφατικό τρόπο με την εξάρθρωση του ΕΛΑ και της 17 Νοέμβρη.

Αυτός ο λόγος και μόνο αρκεί για να θεωρηθούν σημαντικές οι συλλήψεις στις

Δεν είναι όμως ο μόνος. Η υπόθεση της Μαρφίν είναι μια ανοιχτή πληγή. Είναι δυστυχώς περισσότερες οι αναφορές στη Μαρφίν σε προβοκάτσιες και σε εγκλήματα του κεφαλαίου, παρά στη δολοφονική επίθεση με τις μολότοφ. Δυστυχώς, για πολιτικούς λόγους η μνήμη των νεκρών της Μαρφίν έγιναν προσπάθειες να θολώσει. Δεν είναι η πρώτη φορά. Το «ας μη δούλευαν» είναι μια εκδοχή του «κάτι θα έκαναν» που δυστυχώς, όχι λίγοι, χρησιμοποίησαν πολλές φορές για τα δολοφονημένα θύματα της 17 Νοέμβρη.

Η απόδοση λοιπόν δικαιοσύνης στην περίπτωση της Marfin θα εκπληρώσει ένα τριπλό χρέος. Την αποκάλυψη και την τιμωρία των ενόχων, την αποδόμηση των θεωριών για προβοκάτσια και την αποκατάσταση της μνήμης των θυμάτων και των συγγενών τους. Τους το χρωστάμε ως Πολιτεία και Κοινωνία. Το ίδιο πρέπει να γίνει και με άλλες περιπτώσεις δολοφονιών που δεν έχουν συλληφθεί και καταδικαστεί αυτοί που τις έκαναν. Η μάχη για την επιβολή του νόμου είναι συνεχής.

Το δεύτερο σημείο που πρέπει να αναδειχθεί είναι πως οι συλλήψεις δείχνουν και τη συνέχεια της απειλής από τον πολιτικό εξτρεμισμό και την τρομοκρατία για την Ελλάδα. Η Marfin είναι το έγκλημα των αρχών της μνημονιακής περιόδου. Η Βάγια Νέστορα είναι το θύμα της βίας της μετα-πανδημικής περιόδου. Και στις δύο όμως φάσεις έχουμε κοινές συνισταμένες. Ανθρώπους που πιστεύουν και χρησιμοποιούν βία και που είναι ενταγμένοι, όχι συγκυριακά, στην ακροαριστερή και αναρχική βίαιη σκηνή.

Το τρίτο σημείο διαχωρίζει τις υποθέσεις Marfin και πρόσφατες επιθέσεις στη Θεσσαλονίκη. Στην κηδεία της Βάγιας Νέστορα υπήρξε η δημοκρατική απάντηση των κοινοβουλευτικών κομμάτων στην τυφλή και μισαλλόδοξη βία. Δεν υπήρξαν αστερίσκοι, εξαιρέσεις, δικαιολογίες και κλιμακώσεις. Η βία είναι εχθρός της δημοκρατίας. Μακάρι σε αυτό το σημείο να κλείσει ο φαύλος μεταπολιτευτικός κύκλος της ανοχής και της αιτιολόγησης της βίας που τόσο κακόηχα παρουσιάστηκε στην περίπτωση των νεκρών της Μαρφίν.

Δεν πρέπει όμως να μείνουμε στον συμβολισμό και στη μεγάλη του δύναμη. Η βία βρίσκει χώρο και εξελίσσεται σε βιότοπους πόλωσης και τυφλής αντιπαράθεσης. Ας καταστεί λοιπόν η μνήμη της Βάγιας Νέστορα το σημείο καμπής που θα μας οδηγήσει στον περιορισμό της πόλωσης, η οποία έχει συχνά πάρει ακραία χαρακτηριστικά. Η πόλωση και ο διχασμός άφησαν χώρο στους δολοφόνους της Marfin .

Η απόδοση λοιπόν δικαιοσύνης μπορεί να λειτουργήσει λυτρωτικά και να κλείσει ανοιχτές πληγές. Πρέπει ωστόσο να θυμίσουμε πως η απονομή δικαιοσύνης ξεκινά με τις συλλήψεις, δεν τελειώνει σε αυτές. Οι εισαγγελικές και οι δικαστικές Αρχές έχουν πλέον τον κύριο ρόλο. Πολλές φορές τις ξεχνάμε, αλλά είναι αυτές που έβαλαν στη φυλακή τους δολοφόνους της 17 Νοέμβρη, του Επαναστατικού Αγώνα και άλλων τρομοκρατικών οργανώσεων. Είναι αυτές που φυλάκισαν τα μέλη της εγκληματικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής. Ας το θυμόμαστε κάθε φορά που ασκούμε ισοπεδωτική κριτική σε κάθε ενέργεια ή απόφαση της Δικαιοσύνης που δεν μας αρέσει.

Ο Τριαντάφυλλος Καρατράντος είναι δρ Ευρωπαϊκής Ασφάλειας και Νέων Απειλών, επιστημονικός συνεργάτης ΕΛΙΑΜΕΠ