Το αγκάθι των Προσφυγικών

Εδώ και πολλούς μήνες, ο Αριστοτέλης Χαντζής, ένας από τους καταληψίες των Προσφυγικών στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, κήρυξε απεργία πείνας, υπερασπιζόμενος την κατάληψη. Τα αιτήματα της απεργίας του από το κράτος είναι τα αναμενόμενα. Ζητείται η ακύρωση της σύμβασης ανάπλασης των Προσφυγικών από την Περιφέρεια Αττικής,

Στην ουσία, δηλαδή, με τη συγκεκριμένη απεργία, ένα κίνημα με καταγωγή από την Κεντρική Ευρώπη της δεκαετίας του 1970, ζητεί από το κράτος να ανεχθεί την κατάσταση που υπάρχει, εγκαταλείποντας όποια σχέδια ανάπλασης έχει. Το κίνημα των Προσφυγικών είναι ταυτόχρονα κίνημα εναντίον «του εξευγενισμού» των υποβαθμισμένων τόπων της πρωτεύουσας και ταυτόχρονα διεκδίκηση παρουσίας σε ένα κεντρικό σημείο ενός εφ’ όλης της ύλης κινηματικού ριζοσπαστισμού.

Στην ουσία, δηλαδή, οι καταληψίες, που αυτοαποκαλούνται Κοινότητα Προσφύγων Αλεξάνδρας και Αλληλέγγυων, διεκδικούν την παρουσία τους σε ένα σύμπλεγμα κτιρίων στο κέντρο, όχι μόνο επειδή επιδιώκουν να στεγάζονται άστεγοι αλλά κυρίως για συμβολικούς λόγους: επειδή θέλουν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους στην πόλη, να κρεμάνε τα πανό τους, να υπάρχει και να φαίνεται ένα ιδιότυπο καθεστώς που θα το ελέγχει μια αυτόκλητη επαναστατική ομάδα αντεξουσιαστών.

Ο συμβολισμός αυτός, μάλιστα, εμπεριέχει όλες τις εκδοχές του προοδευτισμού, αφού ο χώρος των συγκεκριμένων κτιρίων βρίσκεται ανάμεσα στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση και στον Αρειο Πάγο, δυο κατεξοχήν θεσμούς του κράτους δικαίου, οι οποίοι για τους ιδεολόγους «του γαλατικού χωριού που αντιστέκεται» είναι πυλώνες της αστικής δημοκρατίας, η οποία καταπιέζει τους ελευθεριακούς και τα κινήματά τους, τα μπάχαλα (με παραλλαγές, αυτό είναι το ιδεολογικό σχήμα που ντύνει τέτοια εγχειρήματα).

Το κράτος ανέκαθεν αντιμετώπισε φοβικά το ζήτημα των Προσφυγικών. Μέσα στη δημοσιονομική κρίση, συζητούσαμε για την αρχιτεκτονική αξία τους, ενώ είναι μνημεία εγκατάλειψης κι όσοι κατοικούν εκεί, χωρίς ασφάλεια και χωρίς στοιχειώδεις δείκτες υγιεινής, παίζουν το κεφάλι τους. Επιπλέον, είναι δυνάμει χώρος παραβατικότητας. Την ανάγκη να συμπεριληφθούν στην ανάπλαση της λεωφόρου Αλεξάνδρας, μετά και την επικείμενη απομάκρυνση του γηπέδου του Παναθηναϊκού, την έχει κατανοήσει η Περιφέρεια – το σχέδιο της οποίας είναι η συντήρησή τους, η αρχιτεκτονική ανάδειξή τους (μάλλον ως αναγκαίο κακό) και η ένταξή τους σε ένα σχέδιο γενικότερης ανάπλασης, με ταυτόχρονη λειτουργία τους, ως κοινωνικές κατοικίες, κυρίως για τη στήριξη ευάλωτων κοινωνικών ομάδων: για οικογένειες, για νέους ανθρώπους, για χαμηλοσυνταξιούχους, για ανέργους, για συνοδούς ασθενών του παρακείμενου αντικαρκινικού νοσοκομείου, του Αγίου Σάββα.

Το σχέδιο αυτό, σε συνδυασμό με την υπόσχεση ότι στους σημερινούς άστεγους καταληψίες θα δοθούν άλλοι χώροι για να στεγαστούν, οι καταληψίες δεν το βλέπουν με καλό μάτι. Η ανοιχτή διαδικασία διαβούλευσης μαζί τους που προτείνει η Περιφέρεια, για κάλυψη των κοινωνικών αναγκών τους, το πιθανότερο είναι να μην αποδώσει· επειδή στην ουσία οι καταληψίες δεν νοιάζονται για την κοινωνική ή μη χρήση των κτιρίων. Απλώς, ενδιαφέρονται να έχουν ένα ορατό τρόπαιο στον μόνιμο αγώνα τους κατά του κράτους. Αυτή είναι η ιδεολογική τους στάση – και ως φαίνεται σε αυτή θα εμμείνουν, όποια άλλη λύση θα την ερμηνεύσουν, ως άνευ όρων παράδοση.

Αυτή την ίδια στάση υπηρετεί και ο απεργός πείνας που έχει μεταφερθεί στο νοσοκομείο, αρνούμενος να σιτιστεί. Είναι ένα ακόμα σταυρόλεξο για το συντεταγμένο κράτος που δεν συγκρούεται εγκαίρως και τρέχει, όταν τα πράγματα φτάνουν στο απροχώρητο να μη συμβεί κανένα ατύχημα.

Η ανασυγκρότηση ενός εκλογικού μηχανισμού του προσωπικού κόμματος Αλέξη Τσίπρα συνεχίζεται με την ανακοίνωση, χθες, της σκιώδους κυβέρνησής του. Στην «κυβέρνηση» αυτή συμμετέχουν κάποιες άγνωστες και κάποιοι άγνωστοι, συμμετέχουν όμως κάποιες γνωστές και κάποιοι γνωστοί που δίνουν ξεκάθαρα την εικόνα του σχήματος· κι η εικόνα αυτή περιγράφει ένα σχήμα ευκαιρίας.

Θυμάμαι ποια ήταν η Νεκταρία-Ελευθερία Αγγελάκη, ένα πρόσωπο που διακινούσε με κωμικό τρόπο τον λαϊκιστικό εθνοκεντρισμό των ΑΝΕΛ. Θυμάμαι και τον Βασίλη Μαγκλάρα, κάποτε σύμβουλο της Θεοδώρας Τζάκρη στο ΠΑΣΟΚ. Δεν αμφέβαλλα ότι η Ζαχαρούλα Τσιριγώτη θα είχε αρμοδιότητα τη μεταναστευτική πολιτική. Ούτε με εντυπωσίασε η μεταγραφή του Μαρίνου Σκανδάμη από το ΠΑΣΟΚ, η Πάτρα είναι δύσκολη έδρα στο ΠΑΣΟΚ, επειδή εκεί κατέρχεται ο Γιώργος Παπανδρέου. Κι είμαι ενθουσιασμένος που έγινε σκιώδης υπουργός το πιο νέο είδωλό μου, η Μαριζέτα Αντωνοπούλου – αναζητώ καθημερινά τη νέα της τηλεοπτική επίδοση. Χάρηκα, τέλος, που ο καταστροφέας της τεχνικής εκπαίδευσης, ο τελευταίος υπουργός Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ, Κώστας Γαβρόγλου, θα είναι σκιώδης υπουργός Συντονισμού. Εγγύηση. Αν είχε μια θέση και ο Χάρης Αθανασιάδης, ο καθηγητής που μιλάει σαν δεσπότης, θα ήμουν ενθουσιασμένος. Τι να γίνει, δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα.

Εχουμε όμως, μια ωραία σκιώδη κουρελού. Καλή διασκέδαση.