Καταγγελία της πεταλούδας

Επιχειρώντας να σχηματίσει κανείς ένα «ανθολόγιο» σε σχέση με όσα λένε νεότερα, αλλά και δυστυχώς παλαιότερα και έχοντας επίσης δυστυχώς, σε κάποιο βαθμό, σταδιοδρομήσει, πολιτικά πρόσωπα σε τηλεοπτικές συνάξεις και συζητήσεις, αποκτάει μια ολοένα ισχυρότερα συγκροτούμενη πεποίθηση πως αισθάνονται, ή πιστεύουν, ότι απευθύνονται σε ανθρώπους που έχουν πάρει διαζύγιο ακόμα και από μια στοιχειώδη ικανότητα να σκέφτονται.

Ακούσαμε τις προάλλες ένα στέλεχος της ΕΛΑΣ

με το όνομα Γρηγόρης Θεοδωράκης, να επαναλαμβάνει με τη συχνότητα του «Κύριε ελέησον» στην Θεία Λειτουργία, πως το νεότευκτο κόμμα θα στηριχθεί «σε πρόσωπα που θα προέρχονται από την κοινωνία», «σε πρόσωπα φρέσκα», υπογραμμίζοντας πως οι δύο αυτές ιδιότητες καθιστούν αυτομάτως τα πρόσωπα αυτά, έντιμα και αδιάφθορα, που θα εξυγιάνουν τον σάπιο κρατικό μηχανισμό, ώστε πλέον να απολαμβάνουμε όλοι μας τα αγαθά της δικαιοσύνης, της ισονομίας, της αξιοκρατίας, μιαν αύρα υγείας που τόσο μας έχει λείψει.

Οσο κι αν θα ήταν αδιανόητο να ζητήσει κανείς σε μια δημόσια συζήτηση – και μάλιστα σε προεκλογική περίοδο – από οποιονδήποτε επαγγέλλεται μια ανάλογη προοπτική, να ομολογήσει πως είναι πολύ πιο πιθανό «ο σάπιος κρατικός μηχανισμός» να απορροφήσει – μεταβάλλοντας σε όργανά του – τα νέα και αδιάφθορα πρόσωπα – όπως τόσες φορές το έχουμε δει να συμβαίνει στο παρελθόν – δεν παύει να αναρωτιέται, καθώς το συγκεκριμένο στέλεχος της ΕΛΑΣ δεν είναι το μοναδικό, αλλά όλα τα κόμματα «εκπροσωπούνται» στην αντίστοιχη με αυτόν ευγενή φιλοδοξία, πόσες άραγε καριέρες μπορεί να κτιστούν, για να δικαιολογείται ένας τέτοιος συνωστισμός, με βάση την καταγγελία για την καταπάτηση της δικαιοσύνης, της ισονομίας και της αξιοκρατίας.

Οπως δεν παύεις να αναρωτιέσαι πώς ακόμη και σε μια προεκλογική φαρέτρα μπορεί να περιλαμβάνεται, ως επιχείρημα, κάτι το τόσο εύκολα χαρακτηριζόμενο, ως αφελές, ότι τα πρόσωπα του νέου πολιτικού φορέα «θα προέρχονται από την κοινωνία». Μα από πού θα προέρχονταν; Από τη ζούγκλα; Στη συνέχεια, θα ήθελε να ρωτήσει – έχοντας πάψει πια να αναρωτιέται κανείς – πώς είναι δυνατόν η λέξη «κοινωνία» να χρησιμοποιείται σαν να πρόκειται για μια λέξη συνώνυμη, ούτε καν συγγενική, με τις λέξεις «εντιμότητα», «καθαρότητα», «έλλειψη φιλοδοξίας» – ένα εκτροφείο αποκλειστικά υψηλών ιδεών και οραμάτων;

Οταν μια κοινωνία, ή όποια κοινωνία, καταγγέλλεται καθημερινά για ατασθαλίες, απάτες και καταχρήσεις, γιατί να πιστέψουμε πως η επιστράτευση των «νέων προσώπων» που προέρχονται από τους κόλπους της θα είναι από την αμόλυντη και πολύ περιορισμένη της αυτή πλευρά; Και δεν θα είναι – αν όχι από την αδιαλείπτως επαληθευόμενη αντίστοιχή της σκοτεινή – από μια γκρίζα ζώνη, που εξισορροπεί, χωρίς συνειδησιακούς προβληματισμούς, το βόλεμα με το ψέλλισμα για την ανάγκη κάποιας αλλαγής, το πλέον προσωποπαγές συμφέρον με την υπόσχεση για την πάταξη της διαφθοράς;

Δεν αποκλείεται βέβαια η διαβεβαίωση για τα νέα πρόσωπα που θα «προέρχονται από την κοινωνία», να δίνεται σε αντιδιαστολή με τον πολιτικό χώρο, ότι πρόκειται δηλαδή για πρόσωπα που η έλλειψη οποιασδήποτε συνάφειάς τους με βεβαρημένα ήδη με πολλές αμαρτίες πολιτικά κόμματα, τα τοποθετεί υπεράνω πάσης υποψίας, επομένως τα καθιστά άμεμπτα. Μάλιστα. Δεν είναι πολλά χρόνια που είχαμε καγχάσει, όσοι το είχαμε δει με τα μάτια μας ή το είχαμε πληροφορηθεί, έναν Δήμο της Αθήνας να έχει αυτοανακηρυχθεί σε «αποπυρηνικοποιημένη περιοχή», εννοώντας πως ο ίδιος θα παρέμενε σώος και αβλαβής σε περίπτωση που οι τριγυρινοί του δήμοι εξοπλίζονταν με πυρηνικές εγκαταστάσεις. Δεν είναι αληθινό κατάντημα, εν έτει 2026, να πρέπει να θυμίσει κανείς σε όσους εκφράζονται δημόσια πως ο νόμος των συγκοινωνούντων δοχείων είναι τόσο καταλυτικός, ώστε οι στίχοι του Ν. Δ. Καρούζου «αν βασανίσεις σήμερα μια πεταλούδα / κάπου θα πονέσει αύριο ο πολιτισμός» να συνιστούν την τέλεια εικονογράφησή του;