Τα όμορφα πρότζεκτ, όμορφα καίγονται…

Αλήθεια,  θυμάστε το όνομα Πιερ Ντρεοσί; Μήπως αυτό του Τσάβι Ρόκα; Θυμάται άραγε κανένας πότε και σε ποιον ρόλο πέρασε ο Ζιλμπέρτο Σίλβα από τον Παναθηναϊκό, αφού είχε ολοκληρώσει την ποδοσφαιρική του καριέρα; Πόσο κράτησε αυτή η θητεία του στην ομάδα ως «διευθυντής επαγγελματικού ποδοσφαίρου»;

Γνωρίζει κανείς ποιος άλλος είχε τον συγκεκριμένο ρόλο στο οργανόγραμμα της ΠΑΕ Παναθηναϊκός,

πότε έγινε αυτό και τι ρόλο έχει σήμερα στον σύλλογο; Θυμάται κανείς το διάστημα του Λάζλο Μπόλονι, τις δύο μίνι θητείες του Σωτήρη Συλαϊδόπουλου, τις 12 μέρες του Στιβ Ρούτερ, τις 39 μέρες του Γιάννη Βονόρτα και τις 54 του Χουάν Ραμόν Ρότσα; Κι από την άλλη, μπορεί να ξεχάσει κανείς τους μόλις τρεις αγώνες του Ντάνι Πογιάτος ή τις 120 μέρες του Ντιέγκο Αλόνσο;

«Τα όμορφα πρότζεκτ, όμορφα καίγονται», θα μπορούσε να είναι ο τίτλος όλων των προηγούμενων ετών στον Παναθηναϊκό και μιας κατάστασης που συνεχώς ξεκινούσε με όνειρα, φιλοδοξίες και στόχους και κατέληγε με κατήφεια, εσωστρέφεια, προβληματισμό, μπόλικη γκρίνια από την εξέδρα και μακριά από τους τίτλους. Κάποιες περιόδους ακόμα και μακριά από την Ευρώπη, ενδεχόμενο που είναι ορατό και στη φετινή σεζόν.

Ακόμα μία που ξεκίνησε με άλλα όνειρα και αλλιώς καταλήγει. Που άρχισε με φιλοδοξία πρωταθλήματος και εξελίσσεται σε κάτι εφιαλτικό, με τον Παναθηναϊκό να φλερτάρει ακόμα και με τη μη συμμετοχή του στα play offs του πρωταθλήματος, σενάριο εφιαλικό, ντροπιαστικό, μια μαύρη σελίδα στην ιστορία του συλλόγου.

Γιατί καταλήγει άλλη μία σεζόν έτσι; Πολλά μπορούμε να πούμε για την αποδυνάμωση της ομάδας το καλοκαίρι, με την αποχώρηση παικτών όπως οι Ιωαννίδης, Βαγιαννίδης, Μαξίμοβιτς, Ουναΐ και τη μη επαρκή αντικατάστασή τους. Πολλά μπορούμε να χρεώσουμε στον Ρουί Βιτόρια και στον Ράφα Μπενίτεθ, στον πρώτο για τα λάθη του καλοκαιριού και στον δεύτερο για τη μη βελτίωση της ομάδας στην έως τώρα θητεία του.

Πολλά μπορούμε να προσάψουμε στον πρώην τεχνικό διευθυντή Γιάννη Παπαδημητρίου, που έγινε «στόχος» για πολλούς λόγω των χειρισμών του σε κομβικά ζητήματα.

Ομως ένας σύλλογος που μέσα σε 12 χρόνια έχει κάνει συνολικά 21 (!) αλλαγές στον πάγκο του, έχει αλλάξει δεκάδες φορές το οργανόγραμμά του, έχει δει να περνάνε δέκα διευθυντές από διάφορα πόστα, δεν μπορεί να βρει σταθερότητα. Είναι πρακτικά αδύνατον, είναι ποδοσφαιρικά «εγκληματικό», δεν συνηθίζεται σε κανέναν σύλλογο παγκοσμίως και δεν το συναντάς σε καμιά ομάδα που έχει μια σταθερή πορεία για πολλά χρόνια.

Αν ανοίξει κάποιος τον «φάκελο Παναθηναϊκός» στην εποχή του Γιάννη Αλαφούζου, θα διαπιστώσει πως οι αλλαγές είναι τόσες πολλές που δεν μπορεί να φταίνε όλοι οι προπονητές, όλοι οι διευθυντές και όλοι οι ποδοσφαιριστές για μια ομάδα που έχει μείνει 16 ολόκληρα χρόνια μακριά από τα πρωταθλήματα.

Υπάρχουν αρκετοί απ’ αυτούς που φέρουν ευθύνες, υπάρχουν αρκετοί που έκαναν μια διαχείριση η οποία παραλίγο να στείλει τον σύλλογο στα… βράχια, ακόμα και να τον υποβιβάσει, υπάρχουν άλλοι που δούλεψαν και δεν τα κατάφεραν. Ομως κάποιες από τις επιλογές της διοίκησης ήταν τέτοιες που είτε σε έκαναν να είσαι σίγουρος πως δεν θα πετύχουν (βλ. Ντάνι Πογιάτος), είτε σε έκαναν να απορείς γιατί πάρθηκαν σε περιόδους που όλα έδειχναν να δουλεύουν καλά (βλ. απόλυση Γιοβάνοβιτς).

Οι προπονητές

Οταν ο Γιάννης Αλαφούζος αποφάσισε να βγει μπροστά και να αναλάβει τον Παναθηναϊκό, μετά τη διετία του Γόντικα, βρήκε στους Πράσινους έναν πραγματικά πολύ καλό προπονητή: τον Ζεσουάλδο Φερέιρα. Ο Πορτογάλος ήταν ο πρώτος με τον οποίο συνεργάστηκε ο μεγαλομέτοχος του Παναθηναϊκού, ο οποίος σίγουρα δεν είχε τότε στη σκέψη του και σίγουρα όχι στα πλάνα του ότι θα συνεργαζόταν με άλλους 20 προπονητές σε μια πορεία 12 ετών.

Ο Ζεουάλδο αποχώρησε τον Νοέμβριο του 2012 για να τον αντικαταστήσει για δύο μήνες ο Χουάν Ραμόν Ρότσα περισσότερο ως υπηρεσιακός, πριν ο Παναθηναϊκός κάνει την περιβόητη επιλογή του Φάμπρι. Ο Ισπανός δεν άντεξε περισσότερο από τρεις μήνες, απολύθηκε στις 30 Μαρτίου του 2013 με τον Γιάννη Βονόρτα να αναλαμβάνει ως υπηρεσιακός έως το τέλος της σεζόν.

Ο Γιάννης Αναστασίου ήταν ο πρώτος προπονητής που επί εποχής Αλαφούζου είχε μια μεγάλη θητεία στον Παναθηναϊκό, αφού έμεινε στον πάγκο για 2,5 χρόνια και συγκεκριμένα για 883 μέρες. Από τον Ιούνιο του 2013 έως τον Νοέμβριο του 2015 κατακτώντας και ένα Κύπελλο. Ο βοηθός του, Στιβ Ρούτερ, τον αντικατέστηκε για ένα ματς, πριν έρθει ο Ιταλός, Αντρέα Στραματσόνι που μέσα σε ένα δίμηνο άλλαξε σχεδόν όλη την ομάδα σε εκείνον τον περιβόητο Ιανουάριο του 2016 που ο Παναθηναϊκός έκανε τεράστιο οικονομικό άνοιγμα το οποίο παραλίγο να τον στείλει ακόμα και στον υποβιβασμό.

Ακολούθησαν δύο έλληνες προπονητές, ο Μαρίνος Ουζουνίδης και ο Γιώργος Δώνης, δύο πολύ αγαπητά πρόσωπα σε όλους, ενώ έπειτα από εκείνους ήταν ο Ντάνι Πογιάτος: μόλις 83 μέρες και τρία ματς στον πάγκο. Σωτήρης Συλαϊδόπουλος, Λάζλο Μπόλονι, ξανά Συλαϊδόπουλος σε μια εποχή που ο Παναθηναϊκός είχε μείνει και εκτός ευρωπαϊκών διοργανώσεων λόγω τιμωρίας από την UEFA, πριν φτάσουμε στην καλύτερη περίοδο της εποχής Αλαφούζου: αυτή του Ιβάν Γιοβάνοβιτς, ο οποίος έμεινε 2,5 χρόνια, επανέφερε τον Παναθηναϊκό στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, κατέκτησε Κύπελλο, τον έκανε διεκδικητή του πρωταθλήματος, έφτασε μια ανάσα πριν από τους ομίλους του Champions League. Και απολύθηκε χωρίς προφανή λόγο τα Χριστούγεννα του 2023.

Και παρά το γεγονός πως θα περίμενε κανείς ότι εκείνη η περίοδος του Γιοβάνοβιτς θα έφερνε και στη συνέχεια κάτι σταθερό στον πάγκο του Παναθηναϊκού; Από τότε μέχρι σήμερα έχουν κάτσει στον πάγκο, λίγο έως πολύ, έξι προπονητές: Τερίμ, Κόντης (2 φορές), Αλόνσο, Βιτόρια, Κοροπούλης και Μπενίτεθ.