Τα μικρόφωνα

Οι τελευταίες δηλώσεις του Τραμπ στα τηλεοπτικά δίκτυα ήταν και οι πιο ουσιαστικές που έχει κάνει στην ζωή του. Δεν ακούσαμε τίποτα. Τα κανάλια έκαναν ζωντανή μετάδοση, αλλά με κλειστά μικρόφωνα. Ηταν η απάντηση της δημοσιογραφίας στον αποκλεισμό τριών μέσων ενημέρωσης από τον Λευκό Οίκο. Ενδεχομένως να είναι και μία ενδιαφέρουσα ιδέα για παγκόσμια δημοσιογραφική κινητοποίηση.

Να εξαφανίσουμε τον Τραμπ για μία μέρα από την ειδησεογραφία. Ακόμα και αν δεν ιδρώσει το αφτί του, θα έχουμε προσφέρει στο κοινό μία χαριτωμένη ψευδαίσθηση. Τα τρία μέσα που αποκλείστηκαν από τον Λευκό Οίκο κατέφυγαν

στη Δικαιοσύνη. Δεν ζητούν αποζημίωση, μόνο άρση της απαγόρευσης. Ακόμα και αν δικαιωθούν στο δικαστήριο, η αμερικανική δημοκρατία θα έχει άλλη μία πληγή στα πλευρά της. Αμφισβητήθηκαν τα αυτονόητα περί ελευθερίας του Τύπου. Βέβαια υπάρχει το θεσμικό αντίβαρο της Δικαιοσύνης.

Η δημοκρατία έχει τα μέσα για να προστατεύσει τον πυρήνα της λειτουργίας της. Ομως τι θα συμβεί αν ο Τραμπ αγνοήσει μία δικαστική απόφαση υπέρ των μέσων ενημέρωσης; Εκεί τελειώνει η συζήτηση για τη δημοσιογραφία και αρχίζει μία πολύ σοβαρότερη για τη Δημοκρατία. Διότι τα δικαστήρια μπορούν να εκδίδουν αποφάσεις, να επιβάλλουν πρόστιμα και κυρώσεις. Η ισχύς τους στηρίζεται, σε τελευταία ανάλυση, στην αποδοχή ενός κανόνα που θεωρούσαμε επίσης αυτονόητο: ότι ακόμα και ο πρόεδρος υπακούει στον δικαστή.

Και αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο των καιρών του Τραμπ. Οχι ότι καταργούνται τα αυτονόητα. Αλλά υποβάλλονται σε επαναδιαπραγμάτευση. Μπορεί ο πρόεδρος να αποκλείει δημοσιογράφους που θεωρεί εχθρικούς; Ας το δούμε στο δικαστήριο. Μπορεί να αγνοήσει τον δικαστή; Θα το μάθουμε αν συμβεί.

Και κάπως έτσι το αδιανόητο περνάει στο στάδιο του συζητήσιμου. Μετά θα γίνει ενδεχόμενο. Και στο τέλος θα διεκδικεί κομμάτι της κανονικότητας. Στο δικόγραφο που συνέταξαν τα αποκλεισμένα μέσα ενημέρωσης εγείρεται θέμα για προεδρικές εξουσίες, αλλά και για τη λογική πίσω από την απόφασή του. Εχει το δικαίωμα να κλείνει την πόρτα σε μέσα που του ασκούν κριτική; Λογικά ο δικαστής θα απαντήσει αρνητικά. Αν δώσει θετική απάντηση, τότε την επόμενη φορά τα μικρόφωνα δεν θα τα κλείσουν οι δημοσιογράφοι.

Ε, όχι και σεξισμός!

Τι είναι αυτό που κάνει έναν δήμο να θέσει υπό την αιγίδα του καλλιστεία αρχαιοελληνικής ομορφιάς; Αλλά και τι ωθεί δεκάδες ανθρώπους να λάβουν μέρος σε αυτά; Είναι, άραγε, η λεπτή αίσθηση του χιούμορ ή η απώλεια κάθε μέτρου; Ελπίζω να είναι κάτι στη μέση.

Οι καιροί μας που επιτρέπουν στο ακραίο να διεκδικήσει νομιμοποίηση και στο φαιδρό να απαιτήσει σοβαρή αντιμετώπιση. Βλέπω τις φωτογραφίες από τη διοργάνωση που έλαβε χώρα στο Γαλάτσι. Οι εικόνες είναι τόσο αστείες, ώστε αυτό που δείχνουν προάγεται σε υψηλή τέχνη. Μπορεί στην πρώτη ματιά να θυμίζουν gay μασκέ πάρτι, αλλά αν τις κοιτάξεις με προσοχή παίρνεις και μία απάντηση στο ερώτημα για το τι είναι η πατρίδα μας.

Μία χώρα που δεν ξέρεις αν βλέπεις παρωδία της παράδοσης ή αν η παρωδία έγινε παράδοση.

Η star της ημέρας

Η εξάχρονη Λιάν Γιουανζί από την Κίνα έχει το παγκόσμιο ρεκόρ στους κύβους του Ρούμπικ. Μπορεί να «λύσει» έναν κύβο σε 4,2 δευτερόλεπτα. Αναζητήστε τα σχετικά βίντεο. Θα τρομάξετε. Οχι μόνο από την ταχύτητα, αλλά και από το ύφος της. Και θα αναρωτηθείτε αν έχει νεύρα ή ηλεκτρόδια. Για Κινέζα πρόκειται, όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά.