Συνεργασίες

17:42 17/9/2026 - Πηγή: Τα Νεα

Κινείται στον άξονα της σοσιαλδημοκρατίας η ΕΛΑΣ, όπως υποστήριξε ένας πράσινος βουλευτής; Εχει γίνει το ΠΑΣΟΚ κόμμα-δορυφόρος του κ. Τσίπρα, όπως διατείνεται ο κυβερνητικός εκπρόσωπος; Αντιμετωπίζει η Αμαλίας τη Χαριλάου Τρικούπη ως ανταγωνίστρια, όχι ως αντίπαλο, όπως διατυμπάνισε ο αρχηγός της Συμπαράταξης; Ψηφίζοντας Ανδρουλάκη, ψηφίζεις για συγκυβέρνηση Ανδρουλάκη – Τσίπρα,

όπως διαπίστωσε ο γαλάζιος που βρισκόταν στο τηλεπαράθυρο δίπλα στον Απόστολο Πάνα;

Η πασοκική έδρα υπενθύμισε στο μέλος της ΚΟ της πως μόνο το Κίνημα εκφράζει τη σοσιαλδημοκρατία στην Ελλάδα. Η ΝΔ έχει ωφεληθεί στο παρελθόν από επιχειρήσεις ταύτισης του ΠΑΣΟΚ με το παλιό κόμμα του Τσίπρα. Το νέο επιτελείο του τελευταίου εξαρτά την επιτυχία της καμπάνιας του να παρουσιαστεί ως κεντρώος και την αποφυγή καβγάδων με την αξιωματική αντιπολίτευση.

Τα στελέχη της δεύτερης ελπίζουν να αναδείξουν τη σύμπτωση των κυβερνητικών και τσιπρικών απόψεων σε μια σειρά από ζητήματα, προκειμένου να προσεταιριστεί το ΠΑΣΟΚ ψηφοφόρους του προοδευτικού χώρου. Στις προεκλογικές στρατηγικές των τριών κομμάτων δεν χωράνε συζητήσεις για μετεκλογικές συνεργασίες. Ωστόσο, τα δημοσκοπικά νούμερα, όπως κάθε αριθμός που λέει την ψυχρή αλήθεια, φανερώνουν πως εκείνα στρουθοκαμηλίζουν.

Ανωριμότητα

Η πρώτη δύναμη στα γκάλοπ απέχει αρκετά από την αυτοδυναμία. Η δεύτερη και η τρίτη δεν πείθουν καν το σύνολο των εκλογικών τους βάσεων πως θα μπορούσαν να διεκδικήσουν την πρωτιά. Η κοινή γνώμη, για να το θέσουμε διαφορετικά, δεν δείχνει να εμπιστεύεται κανένα κόμμα τόσο ώστε να δώσει μόνο σ’ εκείνο την εξουσία.

Παρ΄ όλα αυτά, νεοδημοκράτες, πασόκοι κι ελασίτες είναι ειλικρινείς όταν φωνάζουν – ή όταν υπονοούν με τη σιωπή τους στις σχετικές ερωτήσεις – πως δεν γίνεται να συγκυβερνήσουν με κάποιον. Η κομψά διατυπωμένη ερμηνεία της στάσης τους θέλει τα ελληνικά κόμματα να μην έχουν κουλτούρα συνεργασίας. Η ωμή ανάλυση, πάλι, υποστηρίζει ότι κανένα τους δεν είναι διατεθειμένο να κάνει το άλογο του λενινιστικού τσιτάτου για τις συμμαχίες.

Ολα, δηλαδή, είναι ανοιχτά σ΄ αυτές μόνο εφόσον τα ίδια κερδίσουν τα ποσοστά του καβαλάρη στην κάλπη. Από τη σκοπιά του κομματικού συμφέροντος, μια τέτοια τακτική έχει λογική. Η εμπειρία της εκλογικής εξαΰλωσης των μικρών κυβερνητικών εταίρων στο εγχώριο πλαίσιο την εξηγεί. Κι όμως, ταυτόχρονα, η απέχθειά τους για τους κυβερνητικούς συνασπισμούς μαρτυρά την πολιτική τους ανωριμότητα. Γιατί, ενώ αντιλαμβάνονται τους κινδύνους της ακυβερνησίας, περιμένουν από το εκλογικό σώμα να φανεί ώριμο και να αποτρέψει την πιθανότητα παρατεταμένης πολιτικής αστάθειας.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο >>

Keywords