Συναστρία αναταράξεων

Δεν πρόλαβε, είναι αλήθεια, να χαρεί το κυβερνών κόμμα την εύνοια της συγκυρίας ούτε και την αιφνίδια συσπείρωση της κοινής γνώμης περί τη σημαία του που προκάλεσε η άμεση ανταπόκριση του Πρωθυπουργού στο αίτημα περί αμυντικής συνδρομής που διατύπωσε προς τη «μητέρα πατρίδα» ο κύπριος Πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης ενόψει της στοχοποίησης των εγκατεστημένων στο νησί βρετανικών βάσεων από ιρανικούς(;) πυραύλους. Ενας ορυμαγδός γεγονότων ήρθε στη συνέχεια και μέσα σε ελάχιστο πολιτικό χρόνο πάγωσε τα χαμόγελα των

Γεγονότα, και μάλιστα μάλλον απρόσμενα, είναι και αυτά που επισυμβαίνουν επ’ εσχάτοις και παρ’ ημίν, επιβαρύνοντας την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και μεταβάλλοντας τα δεδομένα του κομματικού ανταγωνισμού. Να θυμίσουμε, κατ’ αρχάς, περί ποίων ακριβώς γεγονότων πρόκειται.

Πρώτο, κατά χρονολογική σειρά, ήταν το γεγονός της έκδοσης της ιστορικής πια απόφασης του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου της Αθήνας με την οποία καταδικάστηκαν σε πολυετή φυλάκιση τέσσερις επιχειρηματίες για τη γνωστή υπόθεση των υποκλοπών, μέσω του κατασκοπευτικού λογισμικού Predator, των επικοινωνιών πολιτικών, στρατιωτικών, δημοσιογράφων και άλλων εν οις και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Νίκος Ανδρουλάκης.

Δεύτερο ακολούθησε το γεγονός που αποτέλεσαν οι συνεντεύξεις του εκ των καταδικασθέντων Ισραηλινού Ταλ Ντίλιαν με τις οποίες διέψευδε το κυβερνητικό αφήγημα περί υπόθεσης που αφορούσε μόνον ιδιώτες, διαβεβαιώνοντας ότι η εταιρεία του συνεργάζεται αποκλειστικά με κυβερνήσεις και αρχές ασφαλείας ενώ προειδοποιούσε με γραπτή δήλωση τον Πρωθυπουργό ότι θα έχει την τύχη του Νίξον με το σκάνδαλο Watergate.

Τρίτο ήρθε ένα γεγονός που δεν θα είχε απασχολήσει τους μη παροικούντες τους κομματικούς μικρόκοσμους, αν δεν προσλάμβανε ευρύτερο πολιτικό ενδιαφέρον. Επρόκειτο για το 4ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ. Αρχισε δυσοίωνα προμηνύοντας εσωκομματικές θύελλες. Τελείωσε πανηγυρικά σφυρηλατώντας μια αρραγή πολιτική ενότητα πάνω σε μια βάση που αιφνιδίασε τους κυβερνώντες καθότι απέκλεισε κάθε μετεκλογική συνεργασία μαζί τους.

Υπό διαφορετικές συνθήκες το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ θα προσφερόταν για περαιτέρω σχολιασμό. Πολλώ δε μάλλον που οι εργασίες του δεν περιέλαβαν ζέοντα στρατηγικά θέματα, όπως η κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. Πλην όμως υπό τις συνθήκες που διαμορφώνονται πλέον με τις τελευταίες εξελίξεις, ο ρόλος της αξιωματικής αντιπολίτευσης καθίσταται κρισιμότερος υπό τις περιστάσεις που σηματοδοτούν δύο ακόμα καθοριστικά γεγονότα.

Το ένα είναι το φιάσκο της πρώτης κυρίως ημέρας της δίκης για το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών. Το άλλο είναι η αποστολή από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία στην Αθήνα της δικογραφίας Νο 2 για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Ισως κάποιοι προεξοφλήσουν ότι το αφτί των πολιτών δεν ιδρώνει από τέτοια γεγονότα, έστω και αν τόσο ο Πρωθυπουργός όσο και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος έσπευσαν να παραδεχθούν τη σοβαρότητά τους αντιλαμβανόμενοι προφανώς ότι πρόκειται για γεγονότα που μπορεί να μεταβάλουν in extremis και τον χρόνο και το διακύβευμα των εκλογών.

Το σίγουρο πάντως είναι ότι, αν δεν έχει «πειραχτεί» το λογισμικό της πολιτικής συμπεριφοράς των Ελλήνων, αυτές οι εξελίξεις δεν πρόκειται να αφήσουν ανεπηρέαστους ιδιαίτερα τους καθοριστικούς για την τύχη της ΝΔ κεντρώους ψηφοφόρους. Πολύ περισσότερο που έχουν προηγηθεί πλείστα όσα άλλα γεγονότα έχουν καταρρακώσει το κράτος δικαίου, έχουν εγείρει ερωτηματικά για την ποιότητα της δημοκρατίας μας, έχουν βλάψει σοβαρά την εικόνα της χώρας και αποθαρρύνει επενδυτές να ενδιαφερθούν για τις ευκαιρίες που προσφέρει η οικονομία της.

Ενα μόνον εμπόδιο μπορεί να αποτρέψει τη μετατροπή της αρνητικής για την κυβέρνηση συναστρίας σε παράγοντα ενίσχυσης των δυνάμεων της πολιτικής αλλαγής έναντι των δυνάμεων που εμφανίζονται ως εγγυήτριες της πολιτικής σταθερότητας: ο κατακερματισμός των δυνάμεων της Κεντροαριστεράς που δεν της επιτρέπει να συγκροτηθεί σε αξιόπιστο αντίπαλο δέος.

Εξού και είναι μεγαλύτερη η ευθύνη που αναλογεί στο ΠΑΣΟΚ ως του προσώρας πιο συγκροτημένου κόμματος της αντιπολίτευσης για την ανάληψη πρωτοβουλιών συνεννόησης και υπέρβασης της νοσηρής ανισορροπίας που οδηγεί το όλο πολιτικό σύστημα σε αντιδημοκρατικές εκτροπές.

Εξάλλου, όποιος κινηθεί γρηγορότερα προς αυτήν την κατεύθυνση, θα είναι και ο νικητής της μάχης για την ηγεμονία του χώρου.

Ο Γιώργος Σεφερτζής είναι πολιτικός επιστήμονας – αναλυτής