Συγκυριακά κόμματα

Η είσοδος του Αλέξη Τσίπρα στο τερέν της πολιτικής σήμανε μεγάλη κινητικότητα στην περιοχή της Αριστεράς. Οχι κινητικότητα προς την εξουσία αλλά, αντίθετα, σε ένα σπορ που η κομμουνιστογενής Αριστερά το ξέρει καλά: τους καβγάδες με τα ρούχα της.

 Στο πλαίσιο αυτής της κινητικότητας, χθες εισήλθε στη Βουλή ο Γιάννης Δραγασάκης, που αντικαθιστά την Εφη Αχτσιόγλου η

οποία παραιτήθηκε. Μπήκε ΣΥΡΙΖΑ αλλά βγήκε ανένταχτος της Αριστεράς. Στο μεταξύ, έκανε μια πομπώδη δήλωση, υποσχόμενος να συμβάλει «στην ανάδειξη των μεγάλων προβλημάτων που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία, και ιδιαίτερα οι λαϊκές τάξεις και η νέα γενιά» και «στον διάλογο και τη συνεννόηση μεταξύ των δυνάμεων της Αριστεράς και του ευρύτερου προοδευτικού χώρου», με απώτερο στόχο μια «αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση προοδευτικής διακυβέρνησης». 

Γι’ αυτό μου αρέσει η Αριστερά. Επειδή παίρνει τον εαυτό της πολύ στα σοβαρά. Ακόμα κι όταν οι άνθρωποί της φέρονται σαν κλόουν σε τσίρκο, ακόμα κι όταν διαλύεται, τροφοδοτεί την πολιτική αγορά με χρησμούς και μεγάλες κουβέντες. Ο Παύλος Πολάκης, π.χ., που θα προσπαθήσει να κρατήσει τον ΣΥΡΙΖΑ ανοιχτό και, μαζί, την περιουσία και την κρατική επιχορήγηση, λέει ότι δεν μπορεί να τελειώνουν έτσι τα «ιστορικά κόμματα». Αλλά ποιος είπε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι «ιστορικό κόμμα». Το αντίθετο. Η διάλυσή του αποδεικνύει ιδίως αυτό. Οτι δεν είναι «οργανικό», δηλαδή εργατικό κόμμα, όπως το όριζε ο Γκράμσι, αλλά «συγκυριακό» («ατυχηματικό»). Ο ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή, είναι ένα κόμμα της συγκυρίας που τροφοδοτήθηκε από τη συγκυριακή διαίρεση μνημόνιο – αντιμνημόνιο και κατέρρευσε, όταν η διαίρεση αυτή έπαψε να υπάρχει. Ο Τσίπρας, πάλι, που συνέβαλε ιδιαίτερα στην κατάρρευση, επιστρέφει με ένα κόμμα αποκλειστικά δικό του: ένα κόμμα χωρίς συνέδρους, όργανα, ομάδα συζήτησης και λήψης αποφάσεων. Ενα κόμμα μόνο με διορισμένους εκπροσώπους Τύπου. 

Οι οποίοι ήδη έχουν αρχίσει να φαλτσάρουν. Η αμόλυντη κυρία Κουφονικολάκου, χθες, απείλησε με μήνυση ένα αριστερό τρολ του Διαδικτύου που έγραψε ανακρίβειες. Αν ξοδεύει τόσο χρόνο και τόση ενέργεια, για να αντιμετωπίσει πρόσωπα που ήταν κοντά στα προηγούμενα εγχειρήματα Τσίπρα, δεν θα της μείνουν ικμάδες για μιντιακές μάχες. Κι όχι τίποτα άλλο, αλλά ο πολυπράγμων κύριος Νυφούδης, που παλιότερα αποκαθήλωνε τον Τσίπρα και σήμερα τον αποθεώνει, μοιάζει αίφνης να έχει αποσυρθεί από την αγορά. Πιθανόν να βρίσκεται κάπου ήσυχα και να μετρά τα ποσά για τις αυξήσεις που θα κάνει στους υπαλλήλους των εστιατορίων του – για να διεκδικήσει στη συνέχεια αυξήσεις και από το κράτος. 

Αφήνω τελευταίον τον αποφασισμένο να διαλυθεί ΣΥΡΙΖΑ, το μόνο σχήμα με μετρήσιμα χρήματα (αν βέβαια καταφέρει να μην εξεγερθούν οι εργαζόμενοι στα συριζαϊκά ΜΜΕ, στους οποίους υπάρχουν ακόμα χρέη), το οποίο έχω καταλάβει ότι διαπραγματεύεται τη μεταπήδησή του στην ΕΛΑΣ Τσίπρα, με αντάλλαγμα την κομματική επιχορήγηση. 

Τους έχω νέα. Κανείς δεν μπορεί να πάρει μαζί του την κρατική χρηματοδότηση. Το απαγορεύει ο νόμος. Το κόμμα Τσίπρα, εξηγεί ο δικηγόρος Θανάσης Η. Καραγιάννης (booksjournal.gr) δεν μπορεί να πάρει τη χρηματοδότηση βάσει του άρθρου 2 του νόμου 3023/2002. Tην τακτική επιχορήγηση δικαιούνται κόμματα της Βουλής με βουλευτές εκλεγμένους στις εκλογές από τους συνδυασμούς τους (αυτά δικαιούνται και εκλογική χρηματοδότηση), ή στο Ευρωκοινοβούλιο, ή έστω είχαν στις τελευταίες εκλογές πανελλαδικά ψηφοδέλτια και συνολικό ποσοστό στην επικράτεια 1,5%. Αυτά ο Τσίπρας τα έχει μελετήσει. Κι είναι βέβαιο ότι αν οι παλιοί σύντροφοι συνεχίζουν να τον πιέζουν και να του δείχνουν τα ασημικά του κόμματος που διαλύουν, δικαιούται να τους πει ότι τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία.

Ευθύνες για τον Τσίπρα 

Ο δικηγόρος και συγγραφέας Νίκος Αλεξάνδρου μού γράφει σχολιάζοντας «το βλάσφημο ανοσιούργημα» που δημοσίευσα χθες, το οποίο εμφανίζει «τον ολετήρα Τσίπρα ως Χριστό», θυμίζει έντονα και τοιχογραφίες του επιστήθιου φίλου του Μαδούρο στη Βενεζουέλα, όταν ήταν παντοδύναμος… Αλήθεια, αναρωτιέται, «τιμωρήθηκε ο πρεσβευτής του Μαδούρο για τη σωρεία σεξουαλικών παρενοχλήσεων που έκανε σε εργαζόμενες στην πρεσβεία της Βενεζουέλας;». Επίσης, σχολιάζει: 

«Για το γεγονός ότι ο Τσίπρας επανακάμπτει με αξιώσεις (και φόρα…) στο πολιτικό προσκήνιο για αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, φέρουν σοβαρή ευθύνη η κυβέρνηση που εξελέγη το 2019 διότι δεν συνέστησε μία εξεταστική επιτροπή για τα δραματικά γεγονότα έμπνευσης και υλοποίησης κυβερνήσεων Τσίπρα, που με τα νταούλια να βαρούν στο Σύνταγμα έπειτα από το αντισυνταγματικό δημοψήφισμα του 2015 παρά λίγο να επιφέρει στην Ελλάδα ανεπιστρεπτί το status της Ζιμπάμπουε, της Βενεζουέλας (χωρίς το πετρέλαιο) ή της Αγκόλας, καθώς και ο σοβαρός Τύπος που δεν πίεσε προς αυτήν την κατεύθυνση, με λιγοστές φωτεινές ατομικές εξαιρέσεις δημοσιογράφων που θυμίζουν στους πολίτες χάρη σε ποιο θαύμα γλιτώσαμε».