Στην κόψη του ξυραφιού

Είναι «περίεργο» άθλημα το μπάσκετ. Χάνεις, χάνεις και εν τέλει βρίσκεσαι στο κόλπο. Το κυριότερο; Απουσιάζει συχνά-πυκνά η έννοια της κριτικής, καθώς οι περισσότεροι αποφεύγουν να την ασκήσουν. Κι όμως, πώς θα γίνει καλύτερη η εθνική ομάδα του μπάσκετ όταν οι κεφαλές ή όσοι εμπλέκονται στον χώρο, σφυρίζουν αδιάφορα;

Αυτό που συμβαίνει με τη γαλανόλευκη ομάδα, προφανώς και δεν έχει προηγούμενο. Εν χορδαίς και οργάνοις έπιασε προ καιρού το τιμόνι ο Βασίλης Σπανούλης χωρίς βέβαια να έχει κάνει αξιοπρόσεκτη διαδρομή στους

πάγκους. Προσοχή: δεν ευθύνεται ο συγκεκριμένος κόουτς που βρισκόμαστε στην έκτη θέση επί συνόλου έξι ομάδων στον όμιλο των προκριματικών, αλίμονο όμως αν θεωρηθεί πως τα βέλη πρέπει να πηγαίνουν μόνο στη διοίκηση της ΕΟΚ ή τους παίκτες.

Και επίσης: η μπασκετική ηγεσία ευθύνεται για το γεγονός πως δεν έχει καμιά επιτυχία στο ενεργητικό της το τελευταίο διάστημα. Μπορεί ορισμένοι να κομπάζουν πως έχουμε το καλύτερο μπάσκετ στη Γηραιά, τα αποτελέσματα όμως διαψεύδουν τους πάντες.

Και δεν βλέπουμε ούτε με το φανάρι του Διογένη ένα ταλέντο να ξεπετάγεται, πάει να πει πως η περίφημη αναπτυξιακή διαδικασία έχει πάει άπατη. Οι δε προπονητές στις μικρές κατηγορίες, ας κάνουν αυτοκριτική όσον αφορά το «γιατί» δεν βγαίνουν αξιόλογοι πιτσιρικάδες.

Η εθνική ομάδα χρόνια και χρόνια βασίζεται στον Σλούκα και τον Παπανικολάου. Ο πρώτος, όταν δέχεται να την ενισχύσει, γιατί κάποιες φορές ήταν απών, παραμένει κομβικός έστω κι αν το καλό κομμάτι της καριέρας του είναι πίσω.

Ο δεύτερος, αλίμονο, αν στα 36 του χρόνια πρέπει να είναι βασικός ή να κρέμονται όλοι από τα χείλη του για το αν δηλώσει ετοιμοπόλεμος. Φυσικά, στηρίζεται και στον Γιάννη, έλα όμως που ο Αντετοκούνμπο δεν γίνεται να παίζει στα προκριματικά και όλοι κάνουν τον σταυρό τους προκειμένου να δώσει το «παρών» στις τελικές φάσεις. Οταν έρχεται, αναμφίβολα είμαστε «άλλη ομάδα».

Με προοπτική και βαριά φανέλα, αλλά το χρυσό μετάλλιο αγνοείται. Επιπρόσθετα, αν κάποιος καμαρώνει επειδή στο τετ α τετ με την Ουκρανία κορυφαίος ήταν ο Καλάθης, τι να πεις αλήθεια. Ενας παίκτης στα 37 του χρόνια ηγείται μιας ομάδας που παλεύει να κρατηθεί στο γκρουπ των ισχυρών και θέλει νίκες στα επόμενα παιχνίδια. Ασφαλώς η επιτυχία με την Ισπανία στο αποψινό ματς στην έδρα μας μπορεί να έρθει και αν συμβεί αυτό, τότε στο βάθος μπορεί να δούμε έναν τελικό πρόκρισης με αντίπαλο τη Γεωργία.

Τίποτα όμως δεν θα σκεπάσει τα λάθη. Ούτε την αδυναμία να θαυμάσουμε επιτέλους έναν τοπ παίκτη. Οσο για τη σιγή όσων ορκίζονται στο άθλημα, μπράβο τους. Αλλά δεν προσφέρουν υπηρεσία όταν κλείνουν τα μάτια στην αυτονόητη αδυναμία πολλών…

Keywords
Τυχαία Θέματα