Στην Ευρώπη ξημερώνει το χάος

Εβδομήντα χρόνια συμπληρώνονται το 2027 από τη Συνθήκη της Ρώμης του 1957, που δημιούργησε τις τρεις μεταπολεμικές οικονομικές κοινότητες έξι ευρωπαϊκών χωρών: τη νυν ΕΕ πολλαπλάσιων χωρών και κοινού, για ορισμένες, νομίσματος. Λογικά, θα ήταν έτος εορτασμών. Πόσο δραματικά εξωπραγματικό ακούγεται αυτό τώρα, αν και ασφαλώς υποκριτικά θα γίνουν…

Τα 70 χρόνια δεν θα είναι εορταστικά· θα είναι πένθιμα. Θα είναι η ώρα της άμεσης πλέον αγωνίας για την επιβίωση μιας Ενωσης που είναι λίαν αμφίβολο για το πόσο θα συνεχίσει πια να υπάρχει και, αν ναι, σε ποια μορφή· ή, αν όχι, πώς και με ποιο

Όσοι ζουν στις χώρες της ΕΕ και, φυσικά, κυρίως, οι πολίτες των κρατών-μελών της, πρέπει να αρχίζουν να συνηθίζουν σε μία νέα πολύ πιθανή πραγματικότητα. Ακόμα απλώς ενδεχόμενη, επειδή οι απαντήσεις θα έρθουν από τις κάλπες του ερχόμενου έτους, αλλά που ήδη συγκεντρώνει τις μακράν ισχυρότερες και πολυπληθείς ενδείξεις ότι θα επικρατήσει, οδηγώντας την ΕΕ σε τόσο βαθύ έρεβος όσο ποτέ μέχρι σήμερα. Υπάρχει δε, μία διάσταση που δεν έχει επαρκώς συνειδητοποιηθεί από τους περισσότερους, παρά τις καθημερινές αναφορές στο θέμα, διεθνώς.

Είναι σφόδρα πιθανό, τουλάχιστον οι δύο ισχυρότερες χώρες της ΕΕ, η Γερμανία και η Γαλλία, εντός του 2027 να κυβερνώνται από την Ακρα Δεξιά. Πέρα από το γεγονός ότι αυτό από μόνο του αντιβαίνει κάθετα στον λόγο που γέννησε τις Ευρωπαϊκές Κοινότητες μετά τον πόλεμο, αυτοκαταργώντας πλήρως την ουσία τού γιατί αυτές υπάρχουν, όπως και όλα όσα διέπουν τις αρχές τους, έστω κι αν ήδη στην πράξη τις έχει κουρελιάσει, εμπεριέχονται εδώ και πλήθος ακόμα διαστάσεις, έτοιμες να βάλουν φωτιά στο ενωσιακό πείραμα· που επέμεινε από επιλογή να παραμείνει τέτοιο επί επτά δεκαετίες – και αυτή είναι η ρίζα του κακού: μπορούσε μα αρνήθηκε να εξελιχθεί σε ό,τι έπρεπε, για να σταθεί στον νέο κόσμο.

Οι δυνάμεις αυτές είναι βαθιά αντίθετες προς την έννοια «κοινή» Ευρώπη. Ιδεολογικά, καταστατικά, ρητορικά, έχουν πάρει ξεκάθαρα εξ αρχής θέση εναντίον της ίδιας της ύπαρξής της. Και αυτό που τις έκανε πανίσχυρες, είναι ακριβώς η παταγώδης αποτυχία της και η επακόλουθη γενικευμένη αγανάκτηση των πολιτών της.

Στη Γαλλία, οι μαζικές εξεγέρσεις, ας το θέσει κανείς «εξ αριστερών», που έβαλαν αμέσως φωτιά σε όλη τη χώρα, όχι απλώς μπορούν ανά πάσα στιγμή να εκραγούν, αλλά, επιπλέον, η «συνάντησή» τους με την όλο και δυσμενέστερη κατάσταση των γαλλικών ομολόγων, προετοιμάζουν μία οιονεί ωρολογιακή βόμβα, η οποία δουλεύει πολύ αποτελεσματικά. Για ποιους; Μα φυσικά για λογαριασμό της Λε Πεν, ό,τι κι αν θέλουν να πιστεύουν οι πρωταγωνιστές τους.

Τέτοιας μορφής αγανάκτηση θα συνδράμει τις ακροδεξιές δυνάμεις να γίνουν εξουσία – γιατί είναι περίπου αδύνατο να βοηθήσουν σε εκλογή του Μελανσόν. Αν πολιτευθούν με άξονα την ιδεολογία και τις δεσμεύσεις τους, πρακτικά, η ΕΕ θα καταρρεύσει: θα έχει πεθάνει. Αλλά έστω ότι κανείς εκτιμά ότι η Λε Πεν θα έκανε τελικά κάποια βήματα πίσω. Στη Γερμανία όμως, εκεί που βρίσκεται το αληθινό κακό, αυτό δεν πρόκειται να συμβεί: ουδείς δικαιούται να έχει αυταπάτες ότι μία ακροδεξιά γερμανική κυβέρνηση θα κάνει τελικά τα ανάποδα από αυτά που υποσχέθηκε.

Τίποτα δεν εγγυάται ότι στην πρώτη ευρωπαϊκή κορυφή με παρούσα την AfD, τα άλλα κράτη-μέλη δεν θα παραλάβουν μία λίστα με πολιτικές προς εφαρμογή οι οποίες θα έχουν ξεκάθαρο ολοκληρωτικό πρόσημο. Αν και όταν η AfD εμφανιστεί στις Βρυξέλλες ως γερμανική κυβέρνηση, δεν θα πάει να διαπραγματευτεί. Θα πάει για να διατάξει – και όχι «με το γάντι», όπως μέχρι τώρα κάνει το Βερολίνο· και να απειλήσει ωμά: «ή αυτό, ή τίποτα»· φέρνοντας την αυγή του χάους στην Ευρώπη – χάος που εκείνη υποκριτικά και επίμονα προκάλεσε.