Η δηλητηριώδης συνέργεια

15:17 14/10/2026 - Πηγή: Τα Νεα

Η συζήτηση που άνοιξε (ξανά) για τις παρεμβάσεις της Ρωσίας στη δημόσια σφαίρα τρίτων χωρών είναι κομματάκι αστεία όπως γίνεται· πεπερασμένη και επιδερμική. Φυσικά και η Ρωσία παρεμβαίνει, εννοείται ότι έχει «εργοστάσια» ψεύτικων λογαριασμών που εκμεταλλεύονται τους προβληματικούς αλγόριθμους των δυτικών social media, εννοείται ότι είμαστε εκτεθειμένοι σε ψηφιακές απειλές. Ολα αυτά τα ξέραμε.

Αυτό που δεν έχουμε ξεκαθαρίσει είναι ότι η επιτυχία που μετριέται με τη διάχυση

παράνοιας και καχυποψίας είναι ακριβώς το προϊόν των επιχειρήσεων επιρροής, είτε χρησιμοποιούν bots, είτε λογισμικά παρακολούθησης, είτε μιλάμε για κομματικά τρολ, είτε για στρατευμένες φωνές που μπαχαλοποιούν συνειδητά τη δημόσια πολιτική συζήτηση, δηλητηριάζοντας το μαζικό «φόρουμ» όπου η δημοκρατία διαβουλεύεται.

Τις τελευταίες μέρες μόνο, ήρθαν να μας το θυμίσουν οι δηλώσεις του Αντι Μπέρναμ ότι υπήρξαν στοιχεία ρωσικής παρέμβασης στο δημοψήφισμα του Brexit, αλλά κι η υποψία ότι ένα ουκρανικό χτύπημα σε ένα ρωσικό data center οδήγησε σε μείωση της δραστηριότητας των ρωσικών bots στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Στα ψιλά πέρασε, δε, η αποκάλυψη ότι οι εισαγγελείς στη Βαρσοβία κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το Pegasus που αγόρασε η προηγούμενη πολωνική κυβέρνηση δεν βρισκόταν υπό τον πλήρη έλεγχο των υπηρεσιών οι οποίες το χρησιμοποιούσαν και μετέφερε δεδομένα εκτός Πολωνίας, με πιθανή πρόσβαση της ισραηλινής κατασκευάστριας εταιρείας.

Φυσικά αυτό το τελευταίο ελάχιστα θα απασχολήσει τις ελληνικές Aρχές, που επιμένουν να μην ερευνούν το δικό μας σκάνδαλο των υποκλοπών. Λογικό. Και στην Πολωνία η υπόθεση προχώρησε μόνο όταν άλλαξε η κυβέρνηση. Οι ευρύτερες συνέπειες, όμως, όλης αυτής της νέας μορφής πολιτικών «εχθροπαθειών» παραμένουν πραγματικές. Τις σκέφτεται κανείς;

Ενα νήμα ενώνει όλες αυτές τις επιθέσεις στη δημοκρατία και τα δικαιώματα, όποια μέθοδο και σκοπό κι αν εξυπηρετούν: ότι συνεργούν στην εμπέδωση ενός αισθήματος καφκικής ματαιότητας που γίνεται συνήθεια για λόγους επιβίωσης.

Ο καθένας σερβίρεται όποια αλήθεια ταιριάζει στα συναισθήματα και τις προκαταλήψεις του, η ιδιωτεία ενθαρρύνεται, ενώ ο ιδιωτικός χώρος συρρικνώνεται. Ταυτόχρονα, όλοι είμαστε δυνητικά πιόνια και ύποπτοι μαζί, επιρρεπείς και ύποπτοι κι αυτή η καχυποψία είναι το έδαφος όπου φυτρώνουν ο θυμός και το μίσος. Το ότι κάποιοι θυσιάζουν την κοινωνία, ενθαρρύνοντας την αποσάρθρωση της, με στόχο την εξουσία, παραμένει πλέον η πιο σταθερή και θλιβερή διαπίστωση.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο >>

Keywords