Σάντσεθ: Ηγέτης – βαθύ σύμβολο της Ευρώπης

Τα πρόσφατα τραγικά γεγονότα στη Θέουτα προκάλεσαν τσουνάμι οργής εναντίον του πρωθυπουργού της Ισπανίας Σάντσεθ – περί του οποίου, για την Ιστορία, ο αμερικανός πρόεδρος Τραμπ έχει πει τα μύρια όσα, αλλά ό,τι λέει ο Τραμπ οι Ευρωπαίοι εκ προοιμίου το καταδικάζουν πάραυτα, ανεξαρτήτως περιεχομένου. Πρωθυπουργού του οποίου, επιπλέον, η σύζυγος ελέγχεται από την ισπανική Δικαιοσύνη. Η οργή είναι οριζόντια, καθώς έρχεται από παντού εντός και εκτός της χώρας του, αλλά και κάθετη, καθώς ξεκινά από τη βάση και απολήγει στους ευρωπαίους συναδέλφους του: 22 εξ αυτών υπέγραψαν οργισμένο

Αυτά υπήρξαν απότοκα της στάσης του στην τραγωδία της Θέουτα. Που, να σημειωθεί ότι, μαζί με τη Μελίγια αποτελούν στον 21ο αιώνα τα μόνα αποικιακά ευρωπαϊκά εδάφη στην Αφρική – αμφότερα ισπανικά. Και κατά το Μαρόκο τού ανήκουν. Η στάση αυτή υπήρξε ασφαλώς το μείζον ζήτημα. Οχι όμως το μοναδικό που πυροδότησε την πρωτοφανή έκρηξη εναντίον πρωθυπουργού κράτους της ΕΕ.

Ενας δεύτερος λόγος πολλαπλασίασε την εκρηκτικότητα της κοινής γνώμης – ισπανικής και διεθνούς: την ώρα του μαζικού θανάτου τόσων ανθρώπων, την ώρα του χάους και ενώ ήδη είχε επικριθεί πανταχόθεν, ο Σάντσεθ θεώρησε σκόπιμο να μοιραστεί, τι; Την αγαπημένη του playlist για τις διακοπές του το καλοκαίρι! Ναι, ακριβώς αυτό. Οταν άνθρωποι πέθαιναν στις αποικιακές ακτές του. «Το soundtrack του καλοκαιριού μου. Θα βρείτε τη λίστα αναπαραγωγής στον σύνδεσμο του βιογραφικού μου», έγραψε στο Instagram. Ο πρωθυπουργός μιας χώρας που, μην ξεχνάμε, μόλις βίωσε πρωτοφανή τραγωδία στο πραγματικό έδαφός της με πυρκαγιές που αυτό δεν είχε δει ποτέ.

Ολα αυτά εξηγούν φυσικά την οργή. Ομως δεν εξηγούν τρεις κρίσιμες, αν και φαινομενικά αντιφατικές, παραμέτρους: πρώτον, πώς είναι δυνατόν να μην έφυγε αμέσως από τη θέση του. Δεύτερον, γιατί υπέστη τέτοια άγρια επίθεση από 22 ομολόγους του της ΕΕ. Και τρίτον, ίσως το πιο ουσιώδες, γιατί, κατά βάθος, τον καθιστούν όχι μόνον εντελώς αχαρακτήριστα απαράδεκτο πρωθυπουργό, κάτι που από καιρό είναι γνωστό με πολλούς τρόπους, αλλά ταυτόχρονα και κάτι εντελώς αντίρροπο και απρόσμενο: έναν ηγέτη – σύμβολο της σημερινής Ευρώπης.

Το πρώτο είναι ασφαλώς αποτέλεσμα της ελαστικοποίησης που χαρακτηρίζει κάθε μέρα όλο και περισσότερο τις ευρωπαϊκές χώρες ως προς την ανοχή των πολιτών τους, της κοινής γνώμης κάθε χώρας, για τα όρια συμπεριφοράς εκείνων που εκλέγουν ως κυβερνήτες τους. Το «πώς και γιατί» είναι μεγάλο, πολυδιάστατο ζήτημα, κυρίως σχετιζόμενο με τη χαοτική απόσταση που χωρίζει πια τους πολίτες των χωρών της ΕΕ από τον τρόπο που λαμβάνονται οι αποφάσεις εξ ονόματός τους, επί του οποίου, κατ’ ουσίαν, έχουν απόλυτη άγνοια. Ομως όλοι ξέρουμε ποιος κερδίζει – και – από αυτό παντού: η Ακροδεξιά.

Το δεύτερο είναι αντίστροφο εκείνου που φαίνεται: ο Σάντσεθ έγινε στόχος όλων των συναδέλφων του όχι επειδή παραβίασε κάποια κοινή πολιτική ή κοινές αρχές, που φυσικά δεν υπάρχουν και δεν εφαρμόζονται, ήδη από το 2015: δεν υφίσταται κάτι τέτοιο. Εγινε στόχος επειδή υπήρξε τόσο υπερφίαλα και ανόητα άτσαλος που δεν εξέθεσε μόνο τον εαυτό του αλλά τους πάντες: χάλασε τη «σούπα» – το παραμύθι μιας κοινότητας που δεν υπάρχει ούτε σε αξίες, ούτε σε πολιτική, ούτε στην πράξη.

Ομως το τρίτο είναι, υπό μία έννοια, το πιο ουσιώδες: με αυτή του τη στάση, ιδίως με την αδιανόητη προσβολή να κάνει τον… DJ την ώρα του θανάτου, του πόνου και της κρίσης, ο Σάντσεθ έγινε, άθελά του, σύμβολο της πιο βαθιάς ουσίας της σημερινής Ευρώπης: της αδιαφορίας, της υποκρισίας, της αδιαφάνειας, της πλήρους αποκοπής της νομενκλατούρας της από τους λαούς της και τα όσα αυτοί βιώνουν. Ετσι, όμως, υπήρξε άθελά του χρήσιμος: υπηρέτησε την αλήθεια. Αλήθεια τραγική. Που όλοι κάνουν ότι δεν βλέπουν.