Προειδοποιήσεις

Το θέμα δεν είναι αν τον άκουσε ο ίδιος, είπε ο πιο VIP καλεσμένος του ομιλητή της εκδήλωσης της Ενωσης Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού για την 28η Οκτωβρίου. Ωστόσο, η μπηχτή για τους άλλους, που «πρέπει να τον ακούσουν», αφορούσε μόνο τους εδώ κυβερνώντες, παρότι ο κάποτε σιωπηλός πρώην πρωθυπουργός, που λύνει πλέον σε τακτά χρονικά διαστήματα τη σιωπή του, νουθέτησε και τους ευρωπαίους ηγέτες. Κι όχι μόνο προειδοποίησε τις «ευημερούσες ελίτ» της ηπείρου και τα «συστημικά Μέσα Ενημέρωσης» πως οι «εύκολοι και αβασάνιστοι αφορισμοί» τους «περί

ακροδεξιάς επέλασης, ψεκασμένων και παρασυρμένων από ανέξοδους λαϊκισμούς, όχι απλώς δεν συνιστά επαρκή απάντηση, αλλά στην ουσία επιβαρύνει την κατάσταση».

Τον ανησυχεί βαθύτατα, ανέφερε, «η απονομιμοποίηση του μεταπολεμικού κοινωνικού και πολιτικού οικοδομήματος, με ευθύνη της ευρωπαϊκής άρχουσας τάξης, πολιτικής και οικονομικής» γιατί «έρχεται καλπάζοντας και βάζει σε κίνδυνο την ομαλότητα, την κοινωνική συνοχή και ηρεμία, τον τρόπο ζωής που γνωρίσαμε». «Η βοή των πλησιαζόντων γεγονότων τείνει να γίνει εκκωφαντική», προφήτευσε. Εντάξει, δεν είναι η πρώτη φορά που στηλιτεύει το ανάλγητο ευρωπαϊκό κατεστημένο στην τωρινή ομιλητική του περίοδο· αλλά, όπως κι όλες τις προηγούμενες, ο Καραμανλής ο νεότερος περιορίζεται στην επίδειξη του αναλυτικού ταλέντου που αρκετοί νεοδημοκράτες φρονούν ότι έχει.

Χωρίς φίλτρο Πικρία

Διαπιστώνει χωρίς να καταθέτει ιδέες στον δημόσιο διάλογο· ακούει τον θυμό των σταθερών ψηφοφόρων των παραδοσιακών κομμάτων από ολόκληρη την Ευρώπη, που τα εγκαταλείπουν. Ομως, δεν μοιράζεται, έστω με το κόμμα του οποίου ηγήθηκε, προτάσεις για την αντιστροφή της τάσης (αν και γαλάζια στελέχη κάθε βαθμίδας επαναλαμβάνουν σχεδόν μονότονα ότι του αναγνωρίζουν το δικαίωμα να ασκήσει κριτική και να πει την άποψή του επί παντός επιστητού κι η ΝΔ σίγουρα έχει απώλειες, τόσο προς τα δεξιά όσο και προς τη ζώνη των αναποφάσιστων).

Οι συμπαθούντες σχολιάζουν τη στάση του, υποστηρίζοντας πως είναι βετεράνος της πολιτικής πια, δεν είναι δική του ευθύνη να βρει λύσεις. Ο αντίλογος πάλι, θυμίζει ότι κάπως έτσι, από τα υψίπεδα των θεωρητικών παρατηρήσεων, κυβέρνησε.

Οι φαν του επιμένουν πως απευθύνει παραινέσεις για τα εθνικά θέματα. Οντως, ταυτόχρονα βέβαια ρίχνει στις συστάσεις του και μια πρέζα αγωνίας για το κοινωνικο-πολιτικό μέλλον της Δύσης, αποφεύγοντας να κριτικάρει παραγωγικά το μοντέλο του δυτικού κράτους ή της Ενωσης των 27. Γι’ αυτό, οι υποδείξεις του καταλήγουν να ηχούν περισσότερο σαν στρογγυλεμένη έκφραση πικρίας για την κυβέρνηση παρά ως ειλικρινές άγχος για τις προοπτικές των ευρωπαίων πολιτών.

Keywords
Τυχαία Θέματα