Πορείες και Μαρίες

Η άποψη του θείου Ουμπέρτο (Εκο) έχει προ πολλού ξεπεραστεί. Βιάστηκε κι αυτός να διατυπώσει την περίφημη ρήση του, ότι τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις. Δεν περίμενε να δει τη μεγάλη έκρηξη, το big bang των σόσιαλ μίντια, για να συνειδητοποιήσει, κοτζάμ φιλόσοφος άνθρωπος, ότι τον Αύγουστο ισχύει, με τις ειδήσεις,

ό,τι, κατά τον Οδυσσέα Ελύτη, γίνεται με την άνοιξη. Δηλαδή, τον Αύγουστο, τις ειδήσεις, αν δεν τις βρεις, τις φτιάχνεις· ή μάλλον αυτοδημιουργούνται. Πώς πολλαπλασιάζονται οι μονοκύτταροι οργανισμοί διά της διχοτόμησης, αν τα θυμάμαι καλά από το σχολείο; Αυτό. Μόνο που στα σόσιαλ «πολυτομούνται». Και κάπως έτσι, το μικρό φαντάζει μεγάλο.

Εντάξει, υπάρχουν και σημαντικές ειδήσεις. Για παράδειγμα, οι πυρκαγιές, οι πυροσβέστες που έχασαν τη ζωή τους, η διαχείριση από τη Δικαιοσύνη της υπόθεσης των υποκλοπών. Εγώ, όμως, σήμερα, θα ασχοληθώ με τα μπουγαδόσχοινα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Εκεί όπου απλώνονται «σεντόνια» φτιαγμένα από την τεχνητή νοημοσύνη, που ντοπάρονται συνειδήσεις, που συγκροτούνται καλοκαιρινά κινήματα, κάπου ανάμεσα στο τίναγμα της άμμου και στην κρέμα για το «άρπαγμα» του ήλιου· τα οποία ωστόσο, αποτελούν, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, κάποιες από τις βιτρίνες της χώρας.

Από πέρυσι ας πούμε, καθιερώθηκαν, ως καλοκαιρινό χάπενινγκ, οι πορείες υπέρ της Παλαιστίνης σε τόπους διακοπών. Είδα κυρίες με τα μαγιό και τις καφίγιες τους (άλλες τις φορούσαν ως μαντίλες, άλλες ως τουρμπάνια, άλλες ως μπαντάνες, αρκετές ως παρεό, τελικά η καφίγια είναι, εκτός από σύμβολο, και το απόλυτο πολυμορφικό fashion item), κυρίους με τα σορτσάκια τους, παιδάκια με τα μπρατσάκια της κολύμβησης ακόμη στα χέρια τους να φωνάζουν τα γνωστά συνθήματα.

Εντάξει, δημοκρατία έχουμε, το δικαίωμα του συναθροίζεσθαι είναι αδιαπραγμάτευτο και τα συνθήματα δεν περνούν από λογοκρισία, οι δε συναθροιζόμενοι μεγάλα παιδιά είναι, αν κάποιοι δεν μπορούν να διακρίνουν την αλήθεια πίσω από τις εντυπώσεις, αν θεωρούν αντίσταση την τρομοκρατία και αντιμετωπίζουν το φονταμενταλιστικό ισλάμ, ως το νέο προλεταριάτο, δικό τους πρόβλημα.

Το θέμα, ωστόσο, είναι πως τα συνθήματα υπέρ της Παλαιστίνης αποτελούν, στην πραγματικότητα, το προκάλυμμα του μίσους εναντίον των Εβραίων που, εσχάτως, παραπέμπει σε άλλες εποχές. Γιατί το κάλεσμα έχει επικεφαλίδα «Μέρες οργής» και όχι «Μέρες συμπαράστασης»; Η οργή απευθύνεται σε κάποιον και στην προκειμένη περίπτωση, είναι σαφής ο στόχος της.

Οχι μόνο η κυβέρνηση του Ισραήλ, αλλά όλοι οι Εβραίοι. Αλλιώς δεν θα τους προπηλάκιζαν χωρίς να γνωρίζουν το πού ζουν, την ιδεολογία τους, τη γνώμη τους για τον Νετανιάχου. Δεν ξέρω πόσο τιμά τη χώρα μας να γράφεται το ότι στην Τήλο, αν υπάρχουν ισραηλινοί τουρίστες, κυκλοφορούν undercover – δηλαδή μυστικά· δηλαδή κρύβονται. Οπως στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο να υποθέσω; Πόσο καλά μπορούμε να αισθανόμαστε, όταν κυκλοφορεί σε όλον τον κόσμο βίντεο από τη φιλοπαλαιστινιακή συγκέντρωση στο Σύνταγμα όπου ασκείται λεκτική και σωματική βία σε ζευγάρι εβραίων τουριστών; Και φωνάζουν στη γυναίκα την αγοραία λέξη για τη σεξεργάτρια. Προοδευτικοί άνθρωποι υποτίθεται. Με την επίρριψη μιας αόριστης συλλογικής ευθύνης στους Εβραίους άρχιζαν πάντα οι διωγμοί τους ανά τους αιώνες.

Ισως να ακούγομαι αφελής, αλλά θεωρώ ότι το μόνο κόμμα που μπορεί να διαχωρίσει τη δίκαιη υποστήριξη στην Παλαιστίνη από το άδικο μίσος εναντίον των Εβραίων είναι το ΚΚΕ. Οπως τότε που απέτρεψε το «ντου» στη Βουλή.

Μαρία,

Μαράκι, Μαριώ

Και από τις πορείες, στις Μαρίες· την κυρία Καρυστιανού και την κυρία Γρατσία. Μεγάλο υπαρξιακό θέμα έχουν, να αντιμετωπίσουν, όσοι επένδυσαν στην πρώτη, σε εκείνες τις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις για τα Τέμπη, καθώς δεν υπάρχει χειρότερο από το να παραδεχθεί κάποιος ότι εξαπατήθηκε ιδεολογικά, από το να υποχρεωθεί να κατεβάσει από τα βάθρα τους «θεούς» που ο ίδιος ανέβασε σε αυτά. Είναι μια σκληρή τιμωρία, για όσους τουλάχιστον έχουν συνείδηση και τιμούν τον δημόσιο λόγο τους.  Βέβαια, οι περισσότεροι δεν έχουν· διότι η «δημοκρατία του συναισθήματος» δεν ενσωματώνει τη συνείδηση. Ετσι, η «ελπίδα για την Ελλάδα», μετά τις αθρόες αποχωρήσεις από το κόμμα της και τις καταγγελίες περί ιδιοκτησιακής αντίληψης έγινε μία «θρησκόληπτη κυρία». Συμβαίνουν αυτά παιδιά.