Πληρώνω

Κανονικά, η είδηση αυτή είναι για πανηγυρισμούς. Η Ελλάδα πληρώνει πρόωρα, μέσα στο 2026, δημόσιο χρέος 13 δισ. ευρώ. Η είδηση, σε μεγάλο βαθμό, έγινε δεκτή με γκρίνια, από δημοσιολογούντες για τα πανηγύρια: και λοιπόν, σε τι θα μας βοηθήσει, εδώ και τώρα, αυτό, εμάς που περνάμε δύσκολα; Ο τοξικός μηδενισμός είναι πάντα κακορίζικος.

Δεν ξέρω τι περιμένουν, εδώ και τώρα, άνθρωποι που συχνά έχουν απαιτήσεις από το κράτος αλλά δεν έχουν απαιτήσεις από

τους εαυτούς τους – άνθρωποι που επένδυσαν σε κίνημα με την ονομασία «Δεν πληρώνω».

Ξέρω, όμως, τι σημαίνει η πρόωρη αποπληρωμή δημόσιου χρέους. Ξέρω ότι συμφέρει. Κάθε δισεκατομμύριο εξοικονομεί περίπου 30 εκατομμύρια ευρώ. Στα 13 δισ. το όφελος είναι περίπου 390 εκατομμύρια τον χρόνο – 2 δισ. στην επταετία.

Γιατί δεν κρατάμε αυτά τα 13 δισ. για μισθούς, συντάξεις, επιδόματα – «για να ανασάνουμε»; Επειδή το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον. Την αποπληρωμή του δανείου δεν θα τη γλιτώσουμε. Συμφέρει σήμερα λόγω εξοικονόμησης τόκων και μείωσης των χρηματοδοτικών αναγκών. Και ιδίως για την ενίσχυση της πιστοληπτικής εικόνας της χώρας.

Πριν από δεκαπέντε χρόνια η Ελλάδα ανακάλυψε ότι λεφτά δεν υπήρχαν. Γι’ αυτό παρακαλούσε να της δανείσουν χρήματα για να πληρώσει τα δανεικά. Διαπραγματευόταν επιμηκύνσεις, περιόδους χάριτος και δόσεις. Κάθε μερικούς μήνες αναρωτιόμασταν αν θα χρεοκοπήσουμε. Και το 2015 ζήσαμε τη μαγεία των capital control.

Σήμερα συζητάμε πόσα δισεκατομμύρια θα επιστρέψουμε νωρίτερα.

Μπορεί να μην είναι κάτι που συγκινεί όσο ένα επίδομα. Αλλά, για μια χώρα που είχε χρεοκοπήσει, είναι ένας θρίαμβος. Ο θρίαμβος της ενάρετης πορείας προς την ανασυγκρότηση και την ισχυροποίηση. H άλλη όψη της φαυλοκρατίας, των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και του πληθωρισμού.

Η πορεία αυτή είναι η μόνη σοβαρή επένδυση στο μέλλον μας και, παρά τις διάφορες παραφιλολογίες, χτίζεται συστηματικά, σε αντίξοες διεθνείς συνθήκες, τα τελευταία χρόνια. Είναι ο μόνος τρόπος να έρχονται στην Ελλάδα επενδυτές, να μεγεθύνεται το ΑΕΠ και να υπάρξει σύντομη σύγκλιση του βιοτικού επιπέδου μας με αυτό των πλουσιότερων χωρών της ΕΕ.

Δεν θα είναι κάτι πρωτόγνωρο: από το 1950/1953 ως το 1973 η ελληνική οικονομία είχε τον δεύτερο ταχύτερο ρυθμό μεγέθυνσης στον κόσμο, μετά την Ιαπωνία. Χωρίς ελλείμματα, με χαμηλό πληθωρισμό, με δημοσιονομική σύνεση, η μεταπολεμική Ελλάδα ανασυγκροτήθηκε μέσα σε μια γενιά.

Ξέρω ότι είναι πολλοί αυτοί που την εμποδίζουν να το επαναλάβει. Δεν θέλουν να αποτύχουν, δεν θέλουν να χάσουν τη βολή τους.

Ξέρω επίσης ότι η πρόωρη αποπληρωμή χρέους δεν είναι η είδηση που κερδίζει εκλογές. Δείχνει, όμως, τον δρόμο της χώρας στο παρόν και στο μέλλον. Και εξηγεί γιατί θα είναι οδυνηρή μια πιθανή εγκατάλειψη, ενόψει εκλογών, του μόνου δρόμου που νοιάζεται όχι μόνο για μας αλλά και για τα παιδιά μας.

Keywords
Τυχαία Θέματα