Πεταλούδες

Οι παλιοί άνθρωποι όταν επέστρεφαν από τις διακοπές τους έσπευδαν στον φωτογράφο της γειτονιάς. Εδιναν τα φιλμ για εμφάνιση. Αυτό σήμερα δείχνει σχεδόν αδιανόητο. Ποιος εμπιστεύεται σε έναν άγνωστο τη ροή των φωτογραφιών στο τηλέφωνό του;

Παραλάμβαναν, λοιπόν, τον φάκελο με τις φωτογραφίες και επέλεγαν ορισμένες προς ανατύπωση, προκειμένου να παραδοθούν στους φίλους που εμφανίζονται στο καρέ. Εκείνους τους καιρούς, που το φιλμ

ήταν ακριβό και είχε περιορισμένες λήψεις, φωτογραφίζαμε κυρίως πρόσωπα. Δεν χαράμιζες πόζες σε αφηρημένες λήψεις. Η θάλασσα και το ηλιοβασίλεμα έμεναν στις αφηγήσεις, όχι σε απτές αποδείξεις. Με τα κινητά αυτό άλλαξε σε τέτοιο βαθμό, ώστε, κατά κάποιο τρόπο, επαναπροσδιορίστηκε η έννοια των διακοπών.

Για πολλούς ανθρώπους – ειδικά τους νεότερους – η αξία των διακοπών ορίζεται από τις φωτογραφικές ευκαιρίες που προσφέρουν. Κι έτσι άλλαξε η σχέση μας με την ανάμνηση. Οχι μόνο στις διακοπές, αλλά σε ολόκληρο το φάσμα της ζωής μας. Στον παλιό κόσμο φωτογραφίζαμε για να θυμόμαστε. Στις μέρες μας δεν θυμόμαστε γιατί φωτογραφίζουμε. Τότε οι διακοπές σού άφηναν πενήντα πόζες στο φωτογραφικό άλμπουμ.

Τώρα γυρίζεις με χίλιες λήψεις στις οποίες θα ανατρέξεις μόνο αν πρέπει να επιδείξεις στην παρέα εκείνο το μαγικό ηλιοβασίλεμα. Αλλά τι το συζητάμε; Αφού ήδη το έχεις ανεβάσει στα social. Μέσα σε είκοσι χρόνια άλλαξε η φύση των αναμνήσεών μας. Αυτό, αν το προσεγγίσεις πολιτισμικά και ανθρωπολογικά, έχει τεράστιο ενδιαφέρον. Οταν δεν είχες φωτογραφία, η ανάμνηση ξαναγραφόταν σε κάθε αφήγηση. Γινόταν σχεδόν ιστορία, ζωντανή μνήμη. Κρατούσε το συναίσθημα και πέταγε τις λεπτομέρειες. Τώρα το μυαλό μας λειτουργεί διαφορετικά. Ο εγκέφαλος ξέρει ότι η πληροφορία είναι αποθηκευμένη αλλού. Δεν μπαίνει στον κόπο να την κρατήσει στην επιφάνεια.

Το βλέπουμε με τα τηλέφωνα, τις διευθύνσεις, ακόμη και τα γενέθλια. Το ίδιο συμβαίνει και με τις εικόνες. Δεν προσπαθούμε να συγκρατήσουμε το βλέμμα μιας στιγμής, γιατί ξέρουμε ότι υπάρχει στη συλλογή φωτογραφιών. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι, με το κινητό στο χέρι, κυνηγάμε τις αναμνήσεις όπως κάποτε μάζευαν πεταλούδες με την απόχη. Τις πιάνουμε όλες, αλλά δεν μπορούμε να κρατήσουμε καμία.

Εκτός από τον Κωνσταντέλια…

Μία κυρία του καλλιτεχνικού χώρου ανακοίνωσε ότι εισήλθε στο στάδιο της εμμηνόπαυσης. Ακολούθησε ποταμός σχολίων που επιβραβεύει τη γενναιότητά της. Εχω αρκετές παρατηρήσεις επί του θέματος, αλλά ούτως ή άλλως υπάρχει ολόκληρη λίμνη σουρεαλισμού για να ρίξω ανενόχλητος το καλάμι μου, επιστρέφοντας από τις διακοπές. Να, πέτυχα τον Κυριάκο Βελόπουλο που προσφέρει δωρεάν σπίτι σε κάθε Ελληνα. Τη Ρένα Δούρου να δίνει γροθιές στον αέρα, κάνοντας επίδειξη αρχηγικής πυγμής. Τον Αλέξη Τσίπρα να δηλώνει ότι βασανίζεται, λες και είναι θαμώνας του Λευτέρη Πανταζή στα 90s. Tον Χάρη Δούκα να γράφει ότι «η πόλη μπορεί να γίνει εργαστήρι προοδευτικής διακυβέρνησης» και να μας καλεί στο «Οχι» της ανατροπής. Τον Πρωθυπουργό να λησμονεί τον Κωνσταντίνο Τσουκαλά (τον θυμήθηκε χθες…) και να επιδεικνύει τον εθνικό επαρχιωτισμό μας ευχόμενος στη Μαντόνα. Ολοι και όλα στη θέση τους. Εκτός από τον Κωνσταντέλια…

Μία λύση για τα γυαλιά

O Αδωνις Γεωργιάδης έχει πετύχει κάτι μοναδικό. Εποπτεύει κρίσιμο υπουργείο, επιβαρυμένο με σοβαρές παθογένειες. Ομως παράγει εντάσεις γύρω από το πρόσωπό του, οι οποίες ουδόλως αφορούν τον χώρο της Υγείας. Και αντί να ερωτάται για την κατάσταση του ΕΣΥ, απασχολεί τη δημοσιότητα με τα γυαλιά του ή σχολιάζοντας ελαφρότητες που εντοπίζει κατά την αδιάκοπη περιήγησή του στην κοινωνική δικτύωση. Να, τώρα διαβάζω καταγγελίες νομικών που υποστηρίζουν ότι μία αναφορά του υπουργού, σε απόφαση του Αρείου Πάγου για τη χρήση γυαλιών καταγραφής, δεν είναι αληθής. Για αυτό και θα προτείνω μία μέση λύση. Ο υπουργός να κρεμάσει στον λαιμό του πινακίδα με την οποία θα ενημερώνει ότι φέρει κάμερα που καταγράφει. Ετσι ουδείς θα μπορεί να αμφισβητήσει τη νομιμοφροσύνη του, ενώ και ο ίδιος θα εξασφαλίσει ακόμα μία νότα εκκεντρικότητας που τόσο απολαμβάνει.

Ο star της ημέρας

Το κουνούπι. Κανένα άλλο είδος δεν προκαλεί τον θάνατο τόσων ανθρώπων όσο το κουνούπι. Μόνο η ελονοσία στέλνει, ετησίως, στους αιώνιους λειμώνες 500.000 ανθρώπους. Με τις άλλες ασθένειες, φτάνεις στο εκατομμύριο. Και τώρα το βλέπεις να πετάει από πάνω σου, το ακούς σαν επιθετικό drone με ιό του Δυτικού Νείλου. Αυτό μας έλειπε και επιτέλους το έχουμε.