Περιβάλλον εκλογών

Ολα συνηγορούν ότι αμέσως μετά τη φετινή ΔΕΘ μπορούμε να έχουμε εθνικές εκλογές. Η περάτωση του Ταμείου Ανάκαμψης, η ολοκλήρωση fast track της διαδικασίας για τη Συνταγματική Αναθεώρηση, αλλά και η τροπολογία του Κυριάκου Πιερρακάκη που επικαιροποιεί τον νόμο Κατσέλη – και λόγω της ισχυρής αναδρομικότητάς του για τους δανειολήπτες – διαμορφώνουν ένα περιβάλλον πάνω στο οποίο αν προσθέσουμε

Το σενάριο παίζει. Eίναι στο τραπέζι. Ακόμα και η χειρουργική στρατηγική από τη μεριά του Μεγάρου Μαξίμου με τις καμπάνιες και τις περιοδείες υπουργών και κορυφαίων στελεχών, σε γεωγραφικά σημεία που φαίνεται πως η Νέα Δημοκρατία πάσχει, ενισχύουν το επιχείρημα μιας πρόωρης προσφυγής στη λαϊκή εντολή. Να το πούμε ακόμα πιο προσεκτικά.

Το περιβάλλον διαμορφώνεται για κάλπες ακόμη και αν αυτές δεν στηθούν τώρα. Για την ακρίβεια φτιάχνεται ένα πολιτικό σκηνικό όπου η κυβέρνηση παίζοντας το παιχνίδι με τη φθορά επιχειρεί πολύ στοχευμένα να επαναπροσεγγίσει εκλογικά και πολιτικά ακροατήρια αλλά και να «κουράσει» τον αντίπαλο. Ας φανταστούμε την εκλογική στρατηγική ως ένα είδος αρχιτεκτονικής όπου το επιχείρημα για τη σταθερότητα εναλλάσσεται με εξαγγελίες. Αυτό βέβαια συμβαίνει ως γενικός κανόνας όταν μια κυβέρνηση ακόμη έχει πολιτικό κεφάλαιο και δεν έχουν επισωρευθεί μια σειρά πολλαπλασιαστών που την καθιστούν μειοψηφική.

Τώρα το ακόμα πιο ιδιότυπο είναι ότι η Νέα Δημοκρατία παρότι έχει το προβάδισμα σε όλες αναφανδόν τις μετρήσεις, την ίδια ώρα δεν έχει τα στοιχεία εκείνα που την καθιστούν αυτοδύναμη. Επομένως δεν αρκεί απλώς και μόνον μια αρχιτεκτονική εξαγγελλιών, ούτε συνεκτικότητας με στόχο το δικό της ακροατήριο αλλά και αποδόμησης του αντιπάλου. Σήμερα είναι σε κίνηση και τα τρία στοιχεία.

Στη ΔΕΘ οι εξαγγελίες θα είναι σημαντικές. Η κυβέρνηση επαναπροσεγγίζοντας από τη μια μεριά τον Κώστα Καραμανλή και από την άλλη προσπαθώντας να απομειώσει την επιρροή ενός κόμματος Σαμαρά θέλει να καλύψει τα κενά της. Από την άλλη μεριά φαίνεται πως έχει επιλέξει να γκρουπάρει τον Τσίπρα και τον Ανδρουλάκη κάτω από τη στέγη του χάους είτε λέγοντας πως η ΕΛΑΣ είναι ένα νέο μαγαζί μεν αλλά με παλιές ρητορικές και το ΠΑΣΟΚ ένας light ΣΥΡΙΖΑ.

Οι εντελώς αδόκητοι παράγοντες που θα μπορούσαν να μεταβάλουν εντελώς τη σημερινή προσεκτική στρατηγική του Μεγάρου Μαξίμου θα είναι η όλη κουβέντα να μετατοπιστεί εντελώς στο ηθικό σκέλος και η κυβέρνηση να τιμωρηθεί από όλους όσοι θεωρούν πως απλώς ενίσχυσε το περιβάλλον διαφθοράς για επτά χρόνια. Παράλληλα να σκοντάψει πάνω στους μεγάλους «ελέφαντες» της καθημερινότητας όπως είναι η ακρίβεια και η μειωμένη αγοραστική δύναμη των πολιτών. Να πάψει να εγγυάται ένα δίχτυ κοινωνικού προστατευτισμού. Ολα αυτά είναι ανοιχτά.

Φεύγουν στελέχη και με επιστολές που δεν τις λες και ήπιες. Και δημοσκοπικά καταγράφει πορεία καθοδική. Τουλάχιστον στη χθεσινή μέτρηση της Real Polls έχει μείωση δύο μονάδων από την προηγούμενη έρευνα της ίδιας εταιρείας. Αργά ή γρήγορα αποδεικνύεται πως όσο νέο και αν είναι ένα κόμμα, γρήγορα σκοντάφτει πάνω στα κλασικά προβλήματα της πολιτικής. Η απουσία σχεδίου, αν συνδυαστεί με ελιτίστικες λογικές από τις ηγεσίες των χώρων, οδηγεί σε καθιζήσεις. Από τον κανόνα δεν ξεφεύγει η Ελπίδα για τη Δημοκρατία της Μαρίας Καρυστιανού, που μοιάζει να μην πείθει όσο ήθελε. Θα δείξει

Με αφορμή το Κατάρ-gate μια σοβαρή συζήτηση που δεν θα γίνει ή θα γίνει πλημμελώς είναι τα όρια του λόμπινγκ στους θεσμούς της ΕΕ. Σήμερα η άσκηση πίεσης από ομάδες συμφερόντων είναι ως έναν βαθμό θεσμική και επιτρεπτή και υπάρχει και μητρώο διαφάνειας. Ομως ας μην ξεχνάμε τα βασικά. Οι ευρωβουλευτές εκλέγονται από τους πολίτες των κρατών- μελών της ΕΕ και λογοδοτούν σε αυτούς. Ούτε σε λόμπι, ούτε σε επιχειρηματίες. Το παράξενο είναι πως οι συνήθεις διαπρύσιοι κήρυκες και κήνσορες μιας Ευρώπης πιο συνεκτικής και πιο φιλολαϊκής, για αυτά τα θέματα δεν μιλούν. Ούτε βέβαια για τα φαινόμενα περιστρεφόμενης πόρτας όπου ένας εκλεγμένος βρίσκεται μετά σε ΔΣ εταιρειών.

Αφού έχουμε πλατφόρμα «Πόσο κάνει» για να κάνουμε περιηγητικό καταναλωτισμό, μπορούμε και μια πλατφόρμα «Πού έχει λαγοκέφαλους». Η τεχνογνωσία υπάρχει.

Διέγραψε μια αγωνιστική πορεία με συνέπεια και ήθος. Από φοιτητής στο Γκρατς, νέος στα κινήματα του ’60, στην αντιδικτατορική πάλη με εξορία στο Παρθένι της Λέρου, με προσήλωση στο ρεύμα της ανανεωτικής Αριστεράς όλη τη Μεταπολίτευση. Ο Γιάννης Μπανιάς δεν ήταν στενά μια προσωπικότητα του χώρου του, αλλά κάτι πολύ περισσότερο για όσους τον γνώρισαν ή συνδέθηκαν μαζί του σε αγώνες και ζωή. Τώρα ο Δήμος Κεντρικών Τζουμέρκων εξέδωσε ένα βιβλίο – συναξάρι με τίτλο «Λόγος ύπαρξης» για τον Μπανιά, που επιμελήθηκε ο συνάδελφός μας στο «Βήμα» Αρης Ραβανός. Το ελάχιστο μα και το αναγκαίο.

Η περίπτωση του Συριανού – με καταγωγή και από Μύκονο – Μπάμπη Γαβριήλ, που έφυγε αδόκητα, δεν ήταν απλώς

εκείνη ενός νησιώτη γλεντζέ που έφαγε με το κουτάλι τα πανηγύρια του Αιγαίου. Λαϊκός οργανοπαίκτης ο ίδιος, έπαιζε ντουμπάκι ως συνοδευτικό της τσαμπούνας – για

χρόνια ελεγκτής της ΔΕΗ που είχε οργώσει τις Κυκλάδες, διατηρούσε ένα πνεύμα κοινοτισμού που δεν γίνεται ενέχυρο του φολκλόρ. Συγκίνησε το φευγιό του, και όχι τυχαία.

Ενα Μουντιάλ όπου όλα τα περιμένουμε από τους γηραιότερους άσους. Κάτι σαν την πολιτική σκηνή στην Ελλάδα.

Να διασωθούν τα Προσφυγικά της Λ. Αλεξάνδρας, να σωθεί ο απεργός πείνας για αυτά.

Ο εφιάλτης του Τσίπρα: να εμφανίσει ένα κόμμα α λα «ΣΥΡΙΖΑ με πολιτικά». Καλά το πάει.

Να σωθεί και το παλιό καφενείο Μουριά στην Καλλιδρομίου. Να μην πίνουμε καφέ σε λόμπι ξενοδοχείων μόνο.

Λίγο ακόμη καλοκαίρι έμεινε μέχρι το επόμενο. Μικραίνει και η μέρα.