Οπου φύγει φύγει

Οπου φύγει φύγει

Μια θλίψη με διακατέχει. Και μια απογοήτευση, η οποία λίγο απέχει να χαρακτηριστεί απέραντη – αν και δεν αργεί ο χρόνος, αν συνεχιστεί αυτό το φαινόμενο των αποχωρήσεων ηγετικών (λέμε τώρα) στελεχών του κόμματος Καρυστιανού. Οπου φύγει φύγει τα (αχάριστα) στελέχη, που τα έκανε νοματαίους η πρόεδρος και εκείνα αντί να της αναγνωρίσουν το χρέος, βάλθηκαν να την αποδομήσουν στο πιστό ακροατήριο.

Οτι τάχα

μου και καλά το κόμμα λειτουργεί σαν κλειστό κλαμπ, και δεν διαθέτει πολιτικά όργανα, αρχές, πολιτικές θέσεις. Εφυγαν σου λέει απηυδισμένα, καμιά 80αριά στελέχη από όλη την Ελλάδα.

Εφυγε κι εκείνος ο απίθανος «εμπειρογνώμονας» Κοκοτσάκης από το Ηράκλειο Κρήτης, αποχώρησε και ένας απόστρατος (παραμένει ένας άλλος, που είχε σπεύσει να ενταχθεί στο «Κίνημα», και ο οποίος είναι πιο ακραίος, κι από τον τοίχο στα δεξιά!). Φεύγουν. Κοπάδια. Γιατί περίμεναν να δημιουργηθεί ένα κόμμα με όργανα, και αντί γι’ αυτό, βρήκαν τα όργανα κρεμασμένα στον τοίχο. Σαν τα νταούλια…

Φεύγουν, φεύγουν, αλλά να μου το θυμηθείτε, το σύστημα Μαξίμου που «χειρίζεται» δημοσκόπους και δημοσκοπήσεις, θα μας εμφανίσει σύντομα (σήμερα, αύριο ξεκινάει το πανηγύρι των «έγκυρων» μετρήσεων) το κόμμα Καρυστιανού… τρίτο, πάνω από το ΠΑΣΟΚ! Για να το φχαριστηθεί κι ο αρχηγός που περνάει ζόρια τελευταία, και γιατί λέγε-λέγε, κάτι θα μείνει στο τέλος…

Δεν ήξεραν. Δεν ρώταγαν;

Επανέρχομαι στο θέμα των αποχωρήσεων από το νεοσύστατο κόμμα Καρυστιανού, διότι… κρίμα είναι να συμβαίνουν αυτές οι καταστάσεις, τη στιγμή που πολλοί και διάφοροι έχουν πέσει μονοί-διπλοί να τη στήσουν στα πόδια της, έτσι ώστε να υπάρχει κι αυτή στον πολιτικό χάρτη της χώρας, τώρα που γυρίζει ο τροχός (της τύχης) για όλους. Να ξεκαθαρίσω λοιπόν, ότι για μένα το θέμα δεν είναι η πρόεδρος, και το γκρουπούσκουλο που την πλαισιώνει. Οχι! Σε καμία περίπτωση. Το θέμα μου είναι όσοι φεύγουν, επειδή δεν βρήκαν… αυτό που πίστευαν ότι θα έβρισκαν (ανέκδοτο κανονικό, μιλάμε…).

Συγγνώμη τώρα, αλλά τι ακριβώς περίμεναν όταν αποφάσιζαν να συμπορευτούν με την «πρόεδρο» δοκιμάζοντας μαζί της, την τύχη τους στην πολιτική; Τι δημοκρατικές λειτουργίες, και αρλούμπες; Αφού το έβλεπαν, ότι το κόμμα είναι η πρόεδρος, ο boyfriend της προέδρου, η δικηγόρος Γρατσία, η γερόντισσα με τα αραμαϊκά, η αστρολόγος με τα μεταπτυχιακά από το Χάρβαρντ, μια κομμώτρια από την Καλαμαριά (μεγάλη σύμβουλος αυτή…), ένας-δύο «πουτινικοί», ο φουκαράς ο Νίκος Γαλανός (που δεν μπορώ να καταλάβω, πώς αποφάσισε να κλείσει την πολιτική του διαδρομή εκεί), και τίποτε άλλο. Δεν ήξεραν, ΟΚ. Δεν ρώταγαν, όλοι αυτοί που φεύγουν τώρα; Ο Καραχάλιος τα είχε πει έγκαιρα, ο Νικολόπουλος επίσης.

Ο έρωτας έληξε νωρίς

Ο κύριος Κοκοτσάκης, ο «επιστήμων», είχε, αν θυμάστε, ενεργό συμμετοχή στο παραμύθι με το ξυλόλιο, την πυρόσφαιρα και τα ρέστα. Συναγωνιζόταν σε εκτιμήσεις με την άλλη εκείνη μορφή της «ξυλολιάδας» που ακούει στο όνομα Λακαφώσης (ο οποίος ως πιο πονηρός, δεν εκτέθηκε πολιτικά με την «πρόεδρο»), και μια φορά – αυτό το θυμάμαι – είχε καταγγείλει ότι έγινε απόπειρα… δολοφονίας της κόρης του, στο Ηράκλειο, διότι ένα αυτοκίνητο παραλίγο να τρακάρει το αυτοκίνητο που οδηγούσε εκείνη. Επίσης με την ίδια σοβαρότητα είχε καταγγείλει και απόπειρα υποκλοπής του τηλεφωνικού αριθμού που χρησιμοποιούσε, διότι όπως είναι… λογικό (για το κεφάλι του Κοκοτσάκη) κάποιοι ενδιαφέρονταν ζωηρά να πληροφορηθούν τις εκτιμήσεις του για τα ξυλόλια, τα προπάνια, τα βουτάνια κ.λπ.

Κι ύστερα από όλα αυτά, μπαρουτοκαπνισμένος πια, αποφάσισε να ασχοληθεί με την πολιτική, αλλά φευ, απογοητεύτηκε γρήγορα. Ούτε μήνα δεν κράτησε ο έρωτας (με την πολιτική, να εξηγούμαστε).

Κουράγιο, να ευχηθώ, στον «επιστήμονα»…

Στο μυαλό της «τρόικας»

Πανηγύρια στο κόμμα Καρυστιανού, πανηγύρια και στον ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα, συνεδριάζει για μια ακόμη φορά η Πολιτική Γραμματεία του κόμματος (αδειανό πουκάμισο…), προκειμένου η τρόικα Παππάς – Πολάκης – Δούρου, να πιέσουν και πάλι τον πρόεδρο Φάμελλο, να τους περιγράψει το έργο από εδώ και πέρα. Ο πρόεδρος Φάμελλος δεν έχει να τους περιγράψει τίποτε, πολύ απλά, διότι αν είχε, θα είχε ήδη καθορίσει τα επόμενα βήματα. Αλλά δεν.

Στο μυαλό της «τρόικας» (ή μήπως των «θεσμών» για να θυμηθούμε και τη γελοιότητα του 2015) είναι εγκατεστημένη η εκτίμηση ότι ο Φάμελλος έχει κουβεντιάσει με τον Τσίπρα, έχει φάει απανωτές πόρτες, διότι ο άλλος, τους θέλει να πάνε ένας-ένας, χωρίς καμία (πρότερη) ιδιότητα, και το μόνο που τον κάνει να διατηρεί το κόμμα είναι μήπως τελευταία στιγμή αλλάξει γνώμη.

Η «τρόικα» όμως καταλαβαίνει ότι ακόμη και αν αλλάξει γνώμη ο πρόεδρος «στο χιλιοστό» Τσίπρας για τους υπόλοιπους, αυτούς τους τρεις δεν πρόκειται να τους εντάξει στο κόμμα-ΙΚΕ που έχει δημιουργήσει. Για πολύ συγκεκριμένους λόγους, τον καθένα. Οπότε σου λέει και η «τρόικα», εμείς μένουμε έξω όπως και να εξελιχθούν τα πράγματα, άρα το μόνο που μας απομένει είναι να κρατήσουμε το μαγαζί και ό,τι γίνει…

Ανοιχτοί σε συνεργασίες

Οπως δε μου έλεγε χθες, ο Νίκος Παππάς στο vidcast «15 Λεπτά» που προβλήθηκε στο κανάλι των «ΝΕΩΝ» (tanea.gr) στο YouTube, είναι ανοιχτοί στη συνεργασία με τις υπόλοιπες δυνάμεις της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς, του ΠΑΣΟΚ συμπεριλαμβανομένου!

Και πως επειδή ο χρόνος πιέζει, αυτά όλα πρέπει να γίνουν σύντομα. Οπότε μη σας παραξενέψει να τους δείτε (και με ΠΑΣΟΚ μέσα) σε καμία κοινή εκδήλωση, προκειμένου να «λιώσουν οι πάγοι». Και υπάρχουν ένα σωρό θέματα – για παράδειγμα, μου ήρθε τώρα, τυχαία, στον νου, μια εκδήλωση για το εκρηκτικά επίκαιρο «ιδιωτικό χρέος». Είναι και το θέμα με τα κόκκινα δάνεια μέσα (μετά την κυβερνητική νομοθετική πρωτοβουλία ύστερα από την απόφαση του Αρείου Πάγου), ωραία εκδήλωση θα μπορούσε να γίνει.

Αρκεί να υπάρχει (καλή) θέληση…

Τα ρεκόρ του Στουρνάρα

Η ορκωμοσια του Γιάννη Στουρνάρα χθες ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας, για μια νέα, τρίτη θητεία στην κορυφαία θέση της κεντρικής τράπεζας της Ελλάδος, αποτελεί, νομίζω, επιβράβευση μιας διαρκούς πορείας (και στάσης) για την υπεράσπιση των συμφερόντων της χώρας. Πορεία που σημαδεύτηκε από τα σκαμπανεβάσματα της ελληνικής οικονομίας, στη διάρκεια της μεγάλης κρίσης χρέους που αντιμετώπισε η χώρα, μέχρι να καταφέρει να ισορροπήσει. Κανείς δεν ξεχνάει τον πόλεμο που δέχθηκε ο Στουρνάρας από τη συγκυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, σε πολιτικό και -– ακόμη χειρότερα – σε προσωπικό επίπεδο, όπως και

κανείς δεν παραγνωρίζει τις αντοχές που επέδειξε. Η ανανέωση της θητείας του, τον καθιστά τον τραπεζίτη με τη μεγαλύτερη διάρκεια παρουσίας ως επικεφαλής κεντρικής τράπεζας στην ευρωζώνη και ως 3η συνεχόμενη, καταρρίπτει και κάθε άλλο ρεκόρ που αφορά στην Ελλάδα. Εξού και η συγκίνησή του χθες κατά την ορκωμοσία ήταν εμφανής, όσο και δικαιολογημένη.