Πάρκινγκ παιδιών

Το επεισόδιο της Δευτέρας 28 Σεπτεμβρίου, στο 1ο Νηπιαγωγείο Ανω Λιοσίων, έχει πάρει τον δρόμο της πειθαρχικής διερεύνησης για τη δασκάλα, που κατηγορείται για κάτι σαν απρεπή συμπεριφορά στα μικρά παιδιά των οποίων έχει την ευθύνη, και για τους γονείς ενός από αυτά τα παιδιά που κατηγορούνται για βίαιη επίθεση εναντίον της δασκάλας, από την οποία κατέληξε στο νοσοκομείο.

Τεκμήριο της βίαιης επίθεσης υπάρχει, έχει καταγραφεί σε βίντεο ο ξυλοδαρμός της, και μάλιστα από την πλευρά των επιτιθέμενων – ακούγεται και η κραυγή «ουστ από ‘δώ, μωρή». Ο Ρομ πατέρας του κοριτσιού παραδέχθηκε δημοσίως

Υπάρχει ακόμα μία είδηση από το σχολικό περιβάλλον που δεν πήρε ευρύτερη δημοσιότητα – την επεσήμανα και χθες. Σε ένα σχολείο της Καλαμάτας, που μόλις ανακαινίστηκε, στο πλαίσιο μιας κατάληψης, άγνωστοι κατέστρεψαν μέρος των υποδομών του, έσπασαν τζάμια, θρανία και γενικώς βανδάλισαν ό,τι μπορούσαν.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν η ανακοίνωση της τοπικής ΕΛΜΕ. Διατυπώνει με σιγουριά ότι οι ζημιές έγιναν από εξωσχολικούς, τις θεωρεί ενέργειες «προβοκατόρικες και ξένες για το μαθητικό και το λαϊκό, γενικότερα, κίνημα» και διεκδικεί αποκατάσταση των ζημιών και προσλήψεις φυλάκων.

Σε όλες τις περιπτώσεις κάτι δεν πήγε καλά. Κι αυτό που πάει χειρότερα απ’ όλα είναι η αδυναμία του σχολείου να είναι σχολείο. Να χτίζει, δηλαδή, κοινωνικά ώριμους χαρακτήρες που, εκτός από τη διεκδίκηση της γνώσης, θα ξέρουν και να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους. Οι εκπαιδευτικοί της Καλαμάτας, που κρύβονται πίσω από την ξύλινη συνδικαλιστικής κοινοτοπίας ανακοίνωση, ουσιαστικά αδιαφορούν για το σχολείο· το μόνο που τους νοιάζει είναι να φύγει από το κάδρο «ο λαός», επειδή «ο λαός» είναι πάντα σωστός, κι αν «ο λαός» κάνει λάθη είναι προς το συμφέρον «του λαού» να μην τα λέμε – γι’ αυτό, άλλωστε, οι συνδικαλιστές, χωρίς στοιχεία, μιλάνε για προβοκάτορες. Είναι το κομμάτι «του λαού» που δεν τους αφορά. Και, κάπως έτσι, συνεχίζεται η ωραία ρουτίνα τους, το βόλεμα διά της επαναστάσεως, στο όνομα πάντα του λαού.

Στην περίπτωση των Ανω Λιοσίων πάλι, μέσω της ακραίας χειροδικίας, εκφράστηκε μια γενικότερη στάση της ελληνικής κοινωνίας, κοινή σε πολλές και διαφορετικές κοινωνικές ομάδες, κι όχι μόνο στους Ρομά: στάση που θεωρεί το σχολείο κάτι σαν πάρκινγκ παιδιών και τους δασκάλους σαν παιδοφύλακες, αδύναμους να εφαρμόσουν οποιοδήποτε εκπαιδευτικό σχέδιο, παραιτημένους δηλαδή ακόμα κι από τη μίνιμουμ εξουσία η οποία απορρέει από τη θέση τους, της επιβολής μιας συνθήκης τάξης – εκπαιδευτικά και πειθαρχικά. Ενα τέτοιο σχολείο έχει παραιτηθεί από τον οποιονδήποτε ρόλο, είτε παιδαγωγικό είτε κοινωνικό· είναι έρμαιο του συνδικαλισμού και των ευκολιών του· ουσιαστικά, της κεντρικής ευκολίας του, της προσπάθειας κατάργησης κάθε είδους ιεραρχίας. Είμαστε όλοι ίδιοι – κι όποιος νικάει, βαράει.

Η εκπαίδευση δηλαδή και οι δομές της, από το νηπιαγωγείο μέχρι το πανεπιστήμιο, είναι το αποτέλεσμα του προοδευτισμού που κυριάρχησε το 1981 και κυριαρχεί έως σήμερα: καθρεφτίζει την παραίτηση του μεγάλου μέρους της κοινωνίας από τον ανταγωνισμό, την προσκόλλησή του στη θεία πρόνοια του κράτους με κάθε τρόπο. Η κοινωνική κινητικότητα, που το σχολείο ευνοούσε, δεν χρειάζεται στους ιδεολόγους αυτού του μοντέλου. Δεν είναι τυχαίο ότι το βασικό σύνθημα και η βασική προσπάθεια του συνδικαλισμού είναι να μην αλλάξει τίποτα. Μετά τη χρεοκοπία και την περιπέτεια της περασμένης δεκαετίας είναι η συνταγή του εθνικού ολέθρου.

Μιλώντας στις εκδηλώσεις του Olympia Forum VII, ο Αλέξης Τσίπρας είπε και τα εξής πολύ σοβαρά – και όπως όλα όσα είπε – χωρίς αντίλογο: «Η πλειοδοσία υποσχέσεων δεν βοηθάει στην εμπέδωση ενός κλίματος αξιοπιστίας στην πολιτική ζωή. Και νομίζω αν από κάτι πάσχουμε συνολικά στο πολιτικό σύστημα, είναι το έλλειμμα αξιοπιστίας απέναντι στους πολίτες. Τι πιο ευχάριστο λοιπόν από το να λέμε τα καλύτερα που μπορεί να ακούσει κανείς; Το θέμα είναι αν σε πιστεύει όταν τα λες, δεν είναι αν ευχαριστιέται που το ακούει».

Ο Τσίπρας μιλάει για αξιοπιστία. Ο πολιτικός που υποσχόταν να στείλει στο σπίτι της την κυρία Μέρκελ και έγινε ο άνθρωπος που υπηρέτησε τις επιταγές της. Ο ηγέτης που υποσχόταν να σκίσει τα μνημόνια με ένα νόμο και ένα άρθρο, και λόγω των χειρισμών του υπέγραψε ένα τρίτο μνημόνιο, το πιο θηριώδες. Ο άνθρωπος που ισχυρίζεται ότι έμαθε από τα λάθη του, αλλά όταν ερωτήθηκε πρόσφατα τι θα έκανε, αν ξαναναλάμβανε την εξουσία στις συνθήκες του 2015, είπε ότι πρώτα θα έκλεινε τις τράπεζες.

Η ύπαρξη του Αλέξη Τσίπρα στο πολιτικό προσκήνιο και η ανοχή των ευκολιών του από το ακροατήριο που τον ακολουθεί είναι κάτι τρομερό: το τέλος του λόγου.