Όσο προλαβαίνουν

Παρατηρώ τους αγώνες που δίνει σχεδόν κάθε εβδομάδα το λεγόμενο ιστορικό κόμμα της Αριστεράς για την υποστήριξη της Κούβας και ομολογώ ότι θαυμάζω αυτούς τους ανθρώπους.

Τους θαυμάζω για την τόσο απόλυτη πίστη τους, που δεν έχει πια ανάγκη την πραγματικότητα! Τι να την κάνουν; Δεν τους χρειάζεται, χτίζουν τη δική τους. Τους βλέπουμε, λ.χ., σαββατιάτικα, με ζέστη και άπνοια, να «αγωνίζονται», δηλαδή να κάνουν τη γυμναστική που τους κρατά σε επαναστατική φόρμα, σε κεντρικούς δρόμους και πλατείες, όταν όλοι οι άλλοι βρίσκουν την ευκαιρία για αναψυχή. Θα ξέρουν και αυτοί, υποθέτω, ότι οι

διαμαρτυρίες τους εδώ στην Αθήνα δεν πρόκειται να ελαφρύνουν την ασφυκτική πίεση που ασκούν οι ΗΠΑ στο κομμουνιστικό καθεστώς. Δεν υπάρχει περίπτωση, ο Ρούμπιο να ψιθυρίσει στο αφτί του Τραμπ ότι «τετρακόσια άτομα στην Αθήνα διαφωνούν και φωνάζουν, μήπως πρέπει να κάνουμε πίσω;».

Επομένως, αυτό που οι ίδιοι θεωρούν ως αγώνα είναι το βήμα σημειωτόν. Δεν σε πάει πουθενά, στο ίδιο σημείο μένεις, νιώθεις όμως ότι βαδίζεις. Σίγουρα, επίσης, με το βήμα σημειωτόν πρέπει να καις κάποιες θερμίδες – όχι πολλές, οπωσδήποτε όμως περισσότερες από όσες καις με την απλή ορθοστασία. Η μόνη πρακτική χρησιμότητα που έχει το βήμα σημειωτόν, νομίζω, είναι στις παρελάσεις, για να μη χάνεται ο ρυθμός της κίνησης στις μανούβρες των σχηματισμών. Σε κάποιους όμως φαίνεται ότι αρέσει αυτό και το κάνουν όλοι μαζί σε δημόσιους χώρους. Αλλωστε, φλοτίλα, που είναι και της εποχής, δεν βγαίνει, γιατί η Κούβα πέφτει μακριά. Με γεια τους, με χαρά τους! Αλλά να προσέχουν τώρα με τις ζέστες, γιατί έρχονται και τα κυνικά καύματα του Ιουλίου.

Ομοίως αξιοθαύμαστο είναι πως υπερασπίζονται μια πραγματικότητα που υπάρχει μόνο μέσα στο κεφάλι τους (η σοσιαλιστική Κούβα) και η οποία συγκρούεται με την πραγματικότητα όπως τη βιώνουν οι κάτοικοι της Κούβας – τα πειραματόζωα της οικοδόμησης του σοσιαλισμού. Είναι επειδή, αντίθετα με τους υπόλοιπους, εκείνους δεν τους ενδιαφέρουν οι πραγματικοί άνθρωποι – οι οποίοι εξάλλου υπάρχουν εν αφθονία, διότι έκαναν κατάχρηση της εντολής που τους έδωσε ο Κύριος, με αποτέλεσμα να έχει πήξει ο πλανήτης από αυτό το πολύ συχνά αντιπαθέστατο είδος. Για εκείνους την προτεραιότητα στη σκέψη τους και τις αξίες τους έχει ο Ανθρωπος ως αφηρημένη έννοια.

Ομως τα πράγματα πάνε κατά διόλου για τη σοσιαλιστική Κούβα. Διαβάζω, συγκεκριμένα, ότι ο πρόεδρος Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ, παρότι σκληροπυρηνικός μαρξιστής, ανήγγειλε τολμηρές μεταρρυθμίσεις στην οικονομία με τηλεοπτικό μήνυμά του, απευθυνόμενο πρωτίστως στους Κουβανούς της διασποράς, που ευημερούν στις ΗΠΑ. Τους υποσχέθηκε ένα πλαίσιο καθαρό και σαφές για να επενδύουν τα κεφάλαιά τους με πλήρη ασφάλεια.

Μόλις ετοιμαστούν τα σχετικά διατάγματα, η εικονική Βουλή της Κούβας θα εγκρίνει το νομοθετικό πλαίσιο, που θα επιτρέπει στα ιδιωτικά κεφάλαια να επενδύσουν στην αγορά ακινήτων, θα επιτρέπει τη λειτουργία ιδιωτικών τραπεζών και θα παρέχει δυνατότητα αγοράς μεριδίου σε κρατική επιχείρηση ακόμη και από ξένους. Οπως μάλιστα γράφουν οι «Financial Times» του Σαββατοκύριακου, ο πρόεδρος Ντίας-Κανέλ, σε πρόσφατη συνεδρίαση της ΚΕ του κόμματος, αναγνώρισε για πρώτη φορά ότι, στην οικονομία, «υπάρχουν εμπόδια που δεν έρχονται απέξω, ούτε οφείλονται στο εμπάργκο». Καταλήγω λοιπόν με τη σκέψη μήπως οι σύντροφοι θα έπρεπε κάπως να εντείνουν τον αγώνα για τη σοσιαλιστική Κούβα; Οσο προλαβαίνουν.

Σκέπτομαι όμως, εκ των υστέρων, ότι σε τελική ανάλυση δεν έχει και μεγάλη σημασία αν δεν προλάβουν να σώσουν την αξιοπρέπεια της φτώχειας από τα νύχια του καπιταλισμού. Ο λόγος είναι ότι, ακόμη και αν συμβεί το απευκταίο και πάψει να υπάρχει ο φάρος του σοσιαλισμού στην Καραϊβική, οι δικοί μας εδώ θα συγκαλέσουν μια Κεντρική Επιτροπή, θα αποφασίσουν ότι η σοσιαλιστική Κούβα εξακολουθεί να υπάρχει και η ζωή θα συνεχιστεί με όλους ικανοποιημένους. Συνεπώς, προέχει να προσέχουν την υγεία τους, ενόψει του αναπόφευκτου καύσωνα, το οποίο σημαίνει να μην καταπονούνται σωματικά και να μη στρεσάρονται ψυχολογικά. Η Κούβα τους δεν πρόκειται να πάθει τίποτα, θα συνεχίσει να υπάρχει μέσα στο κεφάλι τους, ενώ η αληθινή Κούβα θα προοδεύει απαλλαγμένη από βλακώδη ιδεολογικά δεσμά. Ποιος ξέρει τι μπορεί να της επιφυλάσσει το μέλλον; Μια μέρα μπορεί να τη δούμε να γίνεται η 51η Πολιτεία…