Συμπεριφορές

Στην αιτιολογική έκθεση του νόμου του 2008 με τον οποίο θεσμοθετήθηκε το σύμφωνο συμβίωσης για ετερόφυλα ζευγάρια, αναφερόταν ότι αυτό «δεν είναι ένας ατελής γάμος», αλλά μια διαφορετική μορφή συμβίωσης, με δική της αυτονομία και λειτουργία.

Σήμερα, 18 χρόνια αργότερα – κι αφού η πολιτεία εξασφάλισε το δικαίωμα της σύναψής του και στα ομόφυλα ζευγάρια – η επισήμανση του νομοθέτη έχει γίνει πράξη.Σύμφωνα με την έρευνα των «ΝΕΩΝ», η οποία παρουσιάζεται στις σελίδες 8-9, το σύμφωνο συμβίωσης δεν είναι μια λύση ανάγκης, είναι πλέον

μια σύγχρονη οικογενειακή σύμβαση, την οποία επιλέγουν ολοένα και περισσότερα ζευγάρια προκειμένου να ρυθμίσουν εκ των προτέρων κρίσιμα ζητήματα της κοινής τους ζωής, να αποφύγουν τη γραφειοκρατία που συνοδεύει έναν παραδοσιακό γάμο και να εξοικονομήσουν χρήματα.

Η ελληνική κοινωνία φαίνεται να έχει εξοικειωθεί με την ιδέα του. Μια σημαντική μερίδα πολιτών το προτιμούν από τον γάμο, δείχνοντας πως η νομοθεσία μπορεί τελικά να αλλάξει τις κοινωνικές συμπεριφορές.

Μπορεί να τις αλλάξει επειδή αλλάζει τις αντιλήψεις. Οι θεσμοί έχουν τη δύναμη να εκπαιδεύουν τις κοινωνίες, να τις διαμορφώνουν. Οι νόμοι είτε διαιωνίζουν τις διακρίσεις, είτε προωθούν την ισότητα. Η ιστορία του συμφώνου συμβίωσης είναι το καλύτερο παράδειγμα της συμβολής τους στη μείωση των προκαταλήψεων, η οποία με τη σειρά της φέρνει μια προοδευτική, ανοιχτή στη διαφορετικότητα, κουλτούρα.

Keywords
Τυχαία Θέματα