Οι κομπογιαννίτες της ψυχής

Ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη στάθηκε αφορμή να σηκωθεί επιτέλους το «πέπλο» το οποίο κάλυπτε αυτή την «κοινότητα» της παραϊατρικής και των υπερκοστολογημένων υπηρεσιών που κανακεύουν την ανθρώπινη ματαιοδοξία και υπόσχονται αέναη νεότητα, εξαντλητική ευεξία (ας μου επιτραπεί ο νεολογισμός) και υπέρβαση των δυνατοτήτων του οργανισμού. Ενα πέπλο, μάλλον αραχνοΰφαντο (ουδείς έπεσε από τα σύννεφα με τις αποκαλύψεις) αλλά πολύ ελκυστικό, ώστε να πάρουν κάποιοι την απόφαση να το σκίσουν. Τέλος πάντων, έτσι συμβαίνει συνήθως, ένα τραγικό γεγονός γίνεται ο πυροκροτητής για να ενεργοποιηθούν τα αντανακλαστικά

Εκτός από τη σωματική όμως, υπάρχει και η ψυχική υγεία· και εδώ τα πράγματα είναι ακόμη πιο ανεξέλεγκτα, αλλά όχι λιγότερο επικίνδυνα. Οι ψυχικές διαταραχές είναι νόσοι, αρρώστιες κανονικές που μόνο η επιστήμη μπορεί να αντιμετωπίσει. Ναι, εντάσσονται σε ένα φάσμα ως προς την ένταση των συμπτωμάτων αλλά υπάρχει «πολύς» ή «λίγος» καρκίνος; Πριν από λίγες μέρες, για παράδειγμα, διάβαζα την ανάρτηση μιας κυρίας στα σόσιαλ μίντια· όπου έλεγε πόσο αγαπάει τη ΔΕΠΥ της (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας).

Που είναι «εδώ και, ταυτόχρονα, πολύ μακριά»· που όταν οι άλλοι νομίζουν ότι είναι απούσα, μέσα στο μυαλό της «συνδέονται πράγματα που για άλλους δεν συνδέονται». Και στα σχόλια, επευφημίες, πολλά «μπράβο κορίτσι μου». Και αμφίδρομη ανταλλαγή συμβουλών. Δηλαδή και της έδιναν και της ζητούσαν. Και τελικό συμπέρασμα ότι με την αγάπη όλα διορθώνονται. (Δεν ξέρω κανέναν πάσχοντα από καρκίνο να «διορθώθηκε» με αγάπη).

Στην οθόνη του κινητού ή του υπολογιστή φτάνει ένα προσεκτικά στημένο βίντεο, μια ήρεμη, αισθησιακή φωνή και λέξεις της μόδας, όπως «αυτογνωσία», «τραύμα», «ενδυνάμωση», «αυτοεκτίμηση» για να ψήσεις ότι είσαι ψυχοθεραπευτής ακόμη και για να κοτσάρεις ένα Dr. μπροστά από το όνομά σου (όσες φορές έχω ρωτήσει σε ανάλογες αναρτήσεις σε τι αναφέρεται αυτό το «Dr.», δεν έχω πάρει απάντηση).

Εντάξει, μπορεί να μην υπάρχει τεράστιος οικονομικός τζίρος, όπως στο εμπόριο της νεότητας, αλλά στις συνεδρίες κάποιος πληρώνει και κάποιος εισπράττει για υπηρεσίες που δεν νομιμοποιείται να προσφέρει. Κι αυτό, διότι στην Ελλάδα το επάγγελμα του ψυχοθεραπευτή δεν είναι ρυθμιζόμενο. Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι επίσημα κατοχυρωμένο, δεν απαιτούνται σπουδές, ούτε καν η διαδικασία βεβαίωσης άσκησής του· ούτε καν κρατικό μητρώο όσων παρέχουν υπηρεσίες ψυχοθεραπείας (προσοχή, αναφέρομαι σε ψυχοθεραπευτές, όχι σε ψυχολόγους).

Τι σημαίνει αυτό; Οτι στο με φρενήρεις ρυθμούς αναπτυσσόμενο ψηφιακό σύμπαν – όπου ο καθένας παρουσιάζει τον εαυτό του όπως εκείνος θέλει –, δημιουργείται μια «σφηκοφωλιά» όπου ουδείς ρωτάει, άρα και ουδείς απαντάει, πώς νομιμοποιείται να δίνει συμβουλές ψυχικής υγείας, από πού και πώς έχει αναγνωριστεί η άδεια άσκησης του επαγγέλματος. Διότι εδώ δεν μετράνε τα πτυχία, αλλά οι followers. Μόνο που, σε αυτήν την περίπτωση δεν αγοράζεις μια κρέμα ή ένα βρακί· αγοράζεις, χωρίς πιστοποίηση, συμβουλές που μπορούν να τσακίσουν μια ήδη εύθραυστη ψυχοσύνθεση.

Το είχα διαβάσει πριν από λίγα χρόνια στη συνέντευξη ενός γιατρού που μιλούσε για την Αλτσχάιμερ. Ελεγε για μία κυρία η οποία, κάθε φορά που πήγαινε στο ιατρείο του, τού πήγαινε ένα πολύ γευστικό και ωραία διακοσμημένο κέικ. Οταν προσβλήθηκε από τη νόσο, το κέικ ήταν όλο και πιο αποδομημένο. Στην τελευταία επίσκεψή της, του πρόσφερε ένα κουτί γεμάτο τρίμματα. Και ο γιατρός εξηγούσε ότι κάπως έτσι «θρυμματίζεται» και ο εγκέφαλος.

Το θυμήθηκα με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Αλτσχάιμερ. Μια αρρώστια που παίρνει τον άνθρωπό σου, ενώ ακόμη είναι ζωντανός. Το έχω ζήσει με τη μητέρα μου και μόνο όσοι το έχουν βιώσει μπορούν να καταλάβουν τι σημαίνει να προσπαθείς να κρατήσεις οδυνηρά ζωντανές τις αναμνήσεις σου από έναν άνθρωπο, επειδή ο ίδιος δεν μπορεί πια να θυμηθεί τον εαυτό του.