Νόημα

13:02 23/6/2026 - Πηγή: Τα Νεα

Ενα-ένα, τα κομμάτια του παζλ μπαίνουν στη θέση τους και βγάζουν νόημα.

Στις 7 Μαΐου, ένα μεγάλο και σοβαρό γαλλικό περιοδικό έθεσε ένα ερώτημα που είναι σε πολλά στόματα. «Είναι τρελός ο Τραμπ;» («Le Nouvel Obs», 7/5).

Στην έρευνα μιλούσαν πολλοί αμερικανοί και γάλλοι ειδικοί.

«Αρνηση της πραγματικότητας», «οξύς ναρκισσισμός», «φραστικές επιθέσεις και ακρότητες», «χαοτική συμπεριφορά», «αδυναμία να εκφραστεί συγκροτημένα» και «διανοητικές

ικανότητες που καταρρέουν» είναι μερικές μόνο από τις διαπιστώσεις τους.

Χθες διαβάσαμε στα «ΝΕΑ» την παρουσίαση ενός βιβλίου το οποίο κυκλοφορεί αυτές τις μέρες στις ΗΠΑ με πολλές συνεντεύξεις συνεργατών και οικείων του Τραμπ που επιβεβαιώνουν πολλές από τις παραπάνω ιατρικές διαπιστώσεις (Maggie Haberman & Jonathan Swan, «Regime Change: inside the imperial Presidency of Donald Trump»).

Για να μιλήσουμε έξω από τα όρια ενός ενδεχόμενου κοινωνικού στιγματισμού και τους κανόνες της πολιτικής ορθότητας που οφείλουμε να σεβόμαστε: όλο και περισσότερο αποδεικνύεται ότι ο άνθρωπος είναι ανισόρροπος!

Φυσικά το αμερικανικό Σύνταγμα δεν επιτρέπει να τον πάρουν με τον ζουρλομανδύα ώστε να βγάζει εφεξής ακίνδυνους λόγους στον περίπατο κάποιου ευαγούς ιδρύματος.

Μη σπεύσετε όμως να λυπηθείτε τους δυστυχείς Αμερικανούς που τον ψήφισαν και θα τον υποστούν άλλα δυόμισι χρόνια.

Αφενός επειδή αυτό είναι το ρίσκο και το κόστος της δημοκρατίας. Ας πρόσεχαν…

Αφετέρου επειδή ούτε το δικό μας Σύνταγμα προβλέπει τέτοιες διαδικασίες. Κι όχι μόνο αυτό: ουδείς τολμάει να ψελλίσει την ανάγκη τους.

Ετσι, θεωρούμε λογικό κι επιβεβλημένο να ζητηθεί η παραίτηση ενός πρωθυπουργού που ασθενεί και δεν μπορεί να εκπληρώσει τα καθήκοντά του. Συνέβη το 1996 με τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Αλλά κανείς δεν μπορεί να πει κουβέντα για έναν πανίσχυρο αμερικανό πρόεδρο με όλα τα προαναφερθέντα χαρακτηριστικά μιας διαταραγμένης προσωπικότητας που κάνει άνω-κάτω την υφήλιο.

Δεν λυπόμαστε όμως τους Αμερικανούς και για έναν πρόσθετο λόγο. Επειδή τις συνέπειες ενός τέτοιου προέδρου δεν τις υφίστανται μόνο οι συμπολίτες του που τον ψήφισαν και καλά να πάθουν.

Τις ζούμε και όλοι οι υπόλοιποι που ούτε τον ψηφίσαμε, ούτε θα τον ψηφίζαμε ποτέ.

Ο πόλεμος με το Ιράν είναι χαρακτηριστική περίπτωση του ναρκισσισμού, της άρνησης του προέδρου να κατανοήσει μια σύνθετη πραγματικότητα, αλλά και μιας παρατεταμένης ασυναρτησίας όσων λέει και πράττει.

Φυσικά αυτός μας έλαχε και με αυτόν θα ζήσουμε.

Πρέπει όμως να έχουμε διαρκώς στο μυαλό μας με ποιον έχουμε να κάνουμε. Για να καταλαβαίνουμε κάθε φορά τι μπορεί και τι δεν μπορεί να γίνει.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο >>

Keywords