Μια πικρή ιστορία

Η ιστορικά πρωτότυπη για τη χώρα μας αποπομπή της πρεσβευτού κ. Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, με απόφαση του Λευκού Οίκου, είναι μια πικρή ιστορία, όπου τέμνονται οι αντιθέσεις στις ΗΠΑ ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών, το πώς μας βλέπει η αμερικανική διοίκηση και οι κίνδυνοι από μια συναλλακτική διπλωματία που πάντως δεν εγκαινίασε ο πρόεδρος Τραμπ, αφού και επί Μπαράκ Ομπάμα είχαν διοριστεί φίλοι, χορηγοί και συγγενείς (π.χ. η κυρία Κολίν Μπελ, παραγωγός τηλεόρασης για πρεσβευτής στην Ουγγαρία…).

Η δύναμη του Τύπου που δεν αντικαθίσταται από τη νέα ψηφιακότητα είναι μια επιπρόσθετη όψη της όλης ιστορίας που απασχολεί εγχώρια και διεθνώς. Οι – με ένταση – αποκαλύψεις για τη φερόμενη δράση και ανάμειξη της απερχόμενης πρεσβευτού με λόμπι και ομάδες συμφερόντων έφεραν στο φως έναν κόσμο περιστρεφόμενων θυρών, συναλλαγών αλλά και κάτι ακόμη πιο επικίνδυνο: την ανάμειξη γεωπολιτικών θέσεων με οικονομικά οφέλη.

Την επιχειρηματικοποίηση των διεθνών σχέσεων. Δεδομένα που θα έπρεπε να είναι μέρος και σκέλη στρατηγικών των χωρών, του διεθνούς δικαίου, των κανόνων που πρέπει να διέπουν τον ταραγμένο πλανήτη, μοιάζουν προτζεκτάκια αμφιλεγόμενων προσώπων που φέρονται να αξιοποιούν διπλωματικές θέσεις για μπίζνες. Προφανώς – και για να μη γίνονται παρανοήσεις –  ένας πρεσβευτής και δη των ΗΠΑ πρέπει να συναντά επιχειρηματίες και να μετέχει σε ενδυνάμωση και προώθηση συμφωνιών.

Είναι μέρος και της δικής του δουλειάς. Με όρους όμως και με κανόνες που υπάγονται σε μια συγκεκριμένη ισχύ και θέση. Με σεβασμό στη χώρα που βρίσκεται. Πολλές υποχρεώσεις και όρια εξάλλου περιγράφονται στο άρθρο 9 της Σύμβασης της Βιέννης περί διπλωματικών σχέσεων.

Το θέμα με την Ελλάδα βέβαια και την όλη εξέλιξη έχει να κάνει με το πώς μας βλέπουν πια στην περιοχή. Ως αυτονόητους φίλους. Ως πεδίο δόξης λαμπρό και μπίζνες. Ως το ήσυχο παιδί του ΝΑΤΟ που υπογράφει ό,τι του λένε και αγοράζει όπλα.

Το βάθος των ελληνοαμερικανικών σχέσεων δεν πρέπει να συγχέεται με μια σχέση υπαλλήλου – αφεντικού. Ειδικά τώρα και κυρίως σήμερα που οι έννοιες, όπως η «Συλλογική Δύση», επαναπροσδιορίζονται και βασικός αντίπαλος των ΗΠΑ επί Τραμπ μοιάζει να είναι η Ευρώπη. Ο κάθε πρέσβης μεταφέρει και εκπροσωπεί τα συμφέροντα της χώρας του. Είναι σαφές. Οφείλει όμως να λαμβάνει υπόψη το πού εργάζεται και βέβαια τη βούληση και το θεσμικό κεκτημένο της χώρας που έχει τοποθετηθεί.

Μετεμφυλιακά, το φόντο του Ψυχρού Πολέμου και μια προπαγάνδα του «ερυθρού κίνδυνου» – βασικά υλικά συμφέροντα –  έφεραν στη γειτονιά μας διπλωμάτες που έμοιαζαν με ύπατους. Ευθέως ανακατεύονταν με τα εδώ πολιτικά γεγονότα. Φτάσανε ο Αμερικανοί να έχουν καθαρή ανάμειξη και στη Χούντα του 1967-74 με τη σύμπραξη εγχώριων ελίτ και δυνάμεων. Ελπίζουμε σήμερα και η Αμερική να έχει αλλάξει δόγμα και εμείς να έχουμε κατακτήσει βαθμούς ανεξαρτησίας και χειραφέτησης. Τα γύρω θέματα δεν συνηγορούν.

Εχει βγει μπροστά σε μια μάχη που φαίνεται πως ο παράγοντας «κόμμα» θα παίξει ρόλο. Το δικό του πλεονέκτημα είναι πως παραμένει χαρισματικός και ο πιο πρόσφατος τέως κεντροαριστερός πρωθυπουργός για τη χώρα. Ο Αλέξης Τσίπρας κάνει αυτό που ξέρει καλά. Το λουτρό στο πλήθος και τη σχέση με τον κόσμο. Αρκεί; Οχι. Θέλει και κόμμα με δικτύωση και αναφορά στους νομούς της Ελλάδας. Η δε μοναδική δεξαμενή που απευθύνεται τον θέτει αναπόφευκτα αντίπαλο του ΠΑΣΟΚ. Το θέμα είναι αυτό να γίνεται με όρους ευπρέπειας και κανόνων. Εχει σημασία σήμερα.

Συγγνώμη αλλά η πολεμική του ΣΥΡΙΖΑ κατά των ανεξάρτητων βουλευτών-τριών που δεν παραδίδουν την έδρα τους είναι σε σωστή βάση. Δεν είναι μόνον πως έχουν καθίσει στον προθάλαμο της ΕΛΑΣ και περιμένουν ένα νεύμα. Αυτό πολιτικά είναι δικαίωμά τους. Η έδρα όμως και δη όταν έχει διεκδικηθεί με άλλο κόμμα, είναι έτερο και μείζον ζήτημα. Η Αριστερά θα έπρεπε να είναι η πρώτη που σέβεται τον κοινοβουλευτισμό και τη λαϊκή εντολή όπως προκύπτει από τις εθνικές εκλογές και βέβαια τον συσχετισμό δύναμης. Να μη συμβάλλει σε μια αλλοίωση αυτού. Η συνέπεια και η αξιοπιστία του χώρου σήμερα κλυδωνίζεται και δικαίως.