Πιστεύει στον εαυτό του

Πάντα η ίδια απορία, όλα αυτά τα χρόνια που τον γνωρίζουμε. Τι κάνει τον Αλέξη, είτε ως Καραμήτρο είτε παλαιότερα ως Τσίπρα, να ξεχωρίζει; Τι είναι δηλαδή αυτό το κάτι που έχει και δεν το έχουν οι άλλοι; Είναι η αναισθησία ή το θράσος; Γιατί είναι ένα πράγμα να μη νιώθεις την ντροπή και είναι τελείως διαφορετικό να τη νιώθεις, αλλά με κάποιο τρόπο να κατορθώνεις να την κυριεύσεις και να την ξεπεράσεις. Η πρώτη κατάσταση είναι μάλλον αναπηρία, κατά την αντίληψή μου, η δεύτερη όμως προϋποθέτει ένα είδος ηθικού σθένους.

Το πρόσφατο παράδειγμα είναι ο ισχυρισμός του, σε συνέντευξη που έδωσε σε τοπικό σταθμό της Κρήτης, ότι αυτός, εν αντιθέσει με το ΠΑΣΟΚ, δεν συνεργάστηκε ποτέ με τη Δεξιά. Με την κανονική Δεξιά, όχι, δεν συνεργάστηκε ποτέ. Συνεργάστηκε, όμως, με τη χειρότερη εκδοχή της, τους ΑΝΕΛ του Πάνου Καμμένου. Πότε πρόλαβε κιόλας να τον ξεχάσει;

Συνεργάστηκε μάλιστα τόσο αρμονικά μαζί τους, ώστε στο τέλος τους απορρόφησε. Το δε εξωφρενικό στον συγκεκριμένο ισχυρισμό είναι ότι τον διατύπωσε στην προσπάθειά του να μπαλώσει την ζημιά που προκάλεσε ο λογογράφος, με την επίθεση στον Ανδρουλάκη. Πάει να διορθώσει δηλαδή και τα κάνει ακόμη χειρότερα! Πώς να μην τον ταπώσει μετά ο Ανδρουλάκης, θυμίζοντάς του τη συνεργασία με τους ΑΝΕΛ;

Είναι πασίγνωστο ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ως προσωπικότητα δεν μπορεί να ασκήσει την παραμικρή γοητεία – το καταγράφουν και οι δημοσκοπήσεις, άλλωστε. Ή, εν πάση περιπτώσει, για να είμαι ηπιότερος έχει κάποια γοητεία, αλλά είναι πολύ ειδικού τύπου, κάτι το οποίο αναγκαστικά περιορίζει το κοινό στο οποίο ασκείται, όπως, αν μου επιτρέπεται μια γαστρονομική παρομοίωση, η γοητεία που εκπέμπει σε έναν βίγκαν ένα κρύο αγγούρι που έχει μόλις βγει από το ψυγείο – όχι μόνο του, εννοείται.

Παρ’ όλα αυτά, στη συγκεκριμένη αναμέτρηση, ο Καραμήτρος ηττήθηκε από τον Ανδρουλάκη. Η εμπάθεια του αρθρογράφου έκανε συμπαθή τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και του έδωσε το ηθικό πλεονέκτημα, αυτό που λέμε «the moral high ground» – το γράφω στα ξένα, για να καταλαβαίνει ο Καπετάνιος. Ειλικρινά το λέω, περισσότερο πρόχειρο, επιπόλαιο και απροετοίμαστο πολιτικό αρχηγό δεν θυμάμαι.

Εχει, όμως, οξεία την αίσθηση του χιούμορ, έστω και ακουσίως – αυτό να του το αναγνωρίσουμε. Στην περιοδεία του στην Κρήτη, λ.χ., μας έλυσε μια άλλη απορία, σχετικά με τα κίνητρά του. Επέστρεψε στην πολιτική, είπε, «επειδή αυτός ο τόπος αξίζει καλύτερα». Για όσους δεν κατάλαβαν το αστείο, εννοεί ότι αυτός είναι το καλύτερο. Τι να πεις; Τουλάχιστον δεν του λείπει η αυτοπεποίθηση. Πιστεύει στον εαυτό του, ο καημένος…

Οσοι κυκλοφορήσατε χθες το βράδυ στους δρόμους της Αθήνας, αφού είχε σταματήσει η βροχή που έπεφτε διαρκώς από την προηγουμένη, δεν μπορεί να μη θαυμάσατε πως είχε καθαρίσει η πόλη. Τα πεζοδρόμια έλαμπαν, το νερό είχε σαρώσει το μείγμα γλίτσας και σκόνης που συσσωρεύεται, τα χρώματα στα κτίρια είχαν καθαρίσει, ένιωθες ότι περπατάς σε μια άλλη πόλη, μια καθαρή πόλη.

Ακόμη και οι σιχαμεροί κάδοι των σκουπιδιών είχαν πλυθεί! Πολλοί από αυτούς είχαν πλυθεί μαζί με το περιεχόμενό τους, αλλά δεν πρέπει να μας πειράζει αυτό, ας μην κάνουμε περιττές διακρίσεις ανάμεσα στους κάδους και τα σκουπίδια, εφόσον θέλουμε οι σχέσεις τους να είναι αρμονικές.

Τα επισημαίνω αυτά για εκείνους που γκρινιάζουν για τη ρυπαρή εικόνα της Αθήνας και την αδιαφορία του προοδευτικού δημάρχου, που δεν του περισσεύει χρόνος για ταπεινά καθήκοντα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι παραμελεί την καθαριότητα, υποθέτω όμως ότι το κάνει επειδή ως οικολόγος πιστεύει στη φυσική καθαριότητα, αυτή που έρχεται από τον ουρανό και πέφτει παντού, χωρίς διακρίσεις ανάμεσα στις πλούσιες και τις φτωχότερες γειτονιές.

Εκτός από οικολογική, αυτή η φυσική μορφή καθαριότητας, είναι και οικονομική, διότι δεν δαπανάται νερό. Χρησιμοποιείται το νερό που εξατμίζεται από τη θάλασσα, γίνεται σύννεφο και πέφτει μετά ως βροχή. Η οικολογική καθαριότητα είναι, επιπλέον, προοδευτική, με την έννοια ότι προωθεί την ισότητα, με τον ίδιο τρόπο που εξισώνει και σβήνει τις διαφορές η βρώμα.