Μια χώρα σε τρεις πράξεις

Σήμερα έχει γενέθλια ο γιος μιας φίλης μου. Είκοσι έξι ετών πια το παλικαράκι και σαν χθες θυμάμαι όταν το είδα για πρώτη φορά στο μαιευτήριο. Δηλαδή, τη φίλη μου θυμάμαι κυρίως, ως «πρώτη φορά μαμά». Γελούσαμε, όταν υπολογίζαμε ότι έπρεπε να έμεινε έγκυος ακριβώς εκείνη τη φαντασμαγορική Πρωτοχρονιά του Μιλένιουμ, λέγαμε ότι το αγόρι της ήταν το παιδί της νέας χιλιετίας. Θυμάμαι όμως και για ποια άλλα θέματα συζητούσαμε σε εκείνη την επίσκεψη.

Πριν από δύο μέρες είχε γίνει το ναυάγιο του «Εξπρές

Σάμινα», η δεύτερη, μετά το ναυάγιο στη Φαλκονέρα, μεγαλύτερη ναυτική τραγωδία της μεταπολεμικής Ελλάδας. Μέσα σχεδόν στο λιμάνι της Πάρου, στις Πόρτες – τους βράχους-φύλακες του νησιού. Ογδόντα ένας άνθρωποι πνιγμένοι στα καλά καθούμενα, επειδή το πλήρωμα δεν ήταν στη θέση του την ώρα της πρόσκρουσης, δεν υπήρχε οργάνωση κατά την εκκένωση, έπαιξε ρόλο και η παλαιότητα του πλοίου.

Είχαμε όμως και πιο ευχάριστα θέματα να κουβεντιάσουμε εκείνη την ημέρα στο μαιευτήριο. Η χώρα στα ντουζένια της στην αυγή της νέας χιλιετίας, το «πανωσήκωμα» της Αθήνας ενόψει Ολυμπιακών, και στην Ολυμπιάδα του Σίδνεϊ ο Κώστας Κεντέρης, ο «φτερωτός Ελληνας», είχε πάρει το χρυσό στα 200 μέτρα, ο μόνος λευκός αθλητής του τελικού.

Σε ανάλογο καλπασμό, δε, και το Χρηματιστήριο. Και αναρωτιέμαι σήμερα γιατί, παρά την πολιτική αντιπαράθεση που πυροδότησε το ναυάγιο, τις κατηγορίες της αντιπολίτευσης προς την κυβέρνηση Σημίτη και τον αρμόδιο υπουργό Χρήστο Παπουτσή για ολιγωρία κατά τη διαδικασία διάσωσης, και παρότι το θέμα έφτασε μέχρι την Κομισιόν, ούτε διαδηλώσεις έγιναν με σύνθημα «Πνίγομαι», ούτε τα ονόματα των θυμάτων γράφτηκαν με κόκκινη μπογιά στο Μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη, ούτε συναυλίες οργανώθηκαν, ούτε αναδείχθηκε κάποια «μάνα του “Σάμινα”». Δεν είχαμε, καταπώς φαίνεται, άλλου είδους προβλήματα και απωθημένα, ώστε να κάνουμε συλλογική προβολή στο τραγικό δυστύχημα. Σταυροκοπηθήκαμε (που λέει ο λόγος) και συνεχίσαμε την ευωχία, θεωρώντας ότι «είμαστε πια πρωταθλητές».

Κατά μία διαβολική σύμπτωση, θυμάμαι και τα γενέθλια του πιτσιρικά όταν έκλεινε τα δεκατρία του. Ηταν Σάββατο, θα μαζευόμασταν στο σπίτι της φίλης μου νωρίς το απόγευμα κάποιοι που τον ξέραμε από βρέφος και μετά θα αφήναμε το πεδίο ελεύθερο για το πρώτο του εφηβικό πάρτι.

Πόσα είχαν αλλάξει στα χρόνια από τη γέννησή του· το μωρό του Μιλένιουμ είχε γίνει το παιδί της κρίσης. Η χώρα είχε χρεοκοπήσει, από νεόπλουτοι είχαμε γίνει νεόφτωχοι, οι Αγανακτισμένοι είχαν αφήσει παρακαταθήκη το μίσος, όσοι πίστευαν στην αναγκαιότητα των Μνημονίων θεωρούνταν δωσίλογοι, ο κόσμος γενικά ήταν στα κάγκελα, η εχθροπάθεια στα άκρα, η τσογλανοποίηση της πολιτικής ζωής σε πλήρη εξέλιξη και ο «Αίολος Κεντέρης», μετά το φιάσκο του ντόπινγκ, εξαφανισμένος. Πριν από λίγες ημέρες είχε δολοφονηθεί ο Παύλος Φύσσας και εκείνο το σαββατιάτικο πρωινό ξυπνήσαμε με την είδηση ότι είχαν συλληφθεί τα ηγετικά στελέχη της Χρυσής Αυγής για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης και οπλοκατοχή.

Η φωτογραφία του Μιχαλολιάκου, καθώς έβγαινε από την Ασφάλεια με οργίλο ύφος, τις χειροπέδες και το τσαντάκι του στα χέρια, ήταν ένα από τα πρώτα viral των «νεογέννητων» ακόμη τότε σόσιαλ μίντια.

Επίλογος

Σήμερα, άλλα 13 χρόνια μετά, ο πρώην πιτσιρικάς γίνεται 26. Το μωρό του Μιλένιουμ και το παιδί της κρίσης είναι πια άνδρας. Αντίθετα, η χώρα μοιάζει να κάνει βήματα προς τα πίσω, προς μια οργισμένη εφηβεία, μια επικράτεια του συναισθήματος όπου πάντα φταίει κάποιος άλλος για ό,τι μας συμβαίνει. Ενα τερέν όπου ο πολίτης θα πρέπει να είναι στο απυρόβλητο και το κράτος – πατερούλης οφείλει να μας προστατεύει κυρίως από τον ίδιο μας τον εαυτό. Μια κοινωνία έτοιμη να πιστέψει τον κάθε απατεώνα που υπόσχεται από αιώνια νεότητα μέχρι διάσωση τιμαλφών από ραδιενέργεια. Α, μην το ξεχάσω. Ο Κασιδιάρης επανέρχεται στην πολιτική σκηνή και ο Κεντέρης είναι σαν να μην υπήρξε ποτέ. Βρισκόμαστε στην τρίτη σκηνή αυτού του «έργου» που μοιάζει με… παραμυθόδραμα.