Μετρώντας τα φύλα

Χλεύαζαν οι Δυτικοί τους Βυζαντινούς ότι ενώ οι Οθωμανοί βάδιζαν εναντίον της Κωνσταντινούπολης, εκείνοι – αντί να προετοιμάσουν την άμυνά τους – καβγάδιζαν για το φύλο των αγγέλων. Συκοφαντία αισχρή. Το ζήτημα είχε λυθεί αιώνες πριν από τον Θωμά Ακινάτη. Οι άγγελοι δεν έχουν φύλο. Εάν συνεπώς χρειάζονταν φάρμακα υψηλού κόστους, δεν θα δήλωναν άρρενες. Ούτε θήλεα. Θα συμπλήρωναν στη φόρμα του ΕΟΠΥΥ την επιλογή «ακαθόριστοι», η οποία – φευ! – αφαιρέθηκε ύστερα από έκρηξη του Αντώνη Σαμαρά.

Διασκέδασα, το ομολογώ, ακούγοντας τον Αρη Πορτοσάλτε να ξεκαθαρίζει στο κοινό του ότι τα φύλα είναι εκ φύσεως δύο κι αν έχει κανείς αντίρρηση, να πάει στον ψυχίατρο. Εξαλλος θα γινόταν ο τηλεοπτικός αστέρας με τον Κώστα Ταχτσή, ο οποίος όταν δεν έγραφε αριστουργήματα, προσέφερε σεξουαλικές υπηρεσίες ντυμένος γυναίκα. Πόσω μάλλον με τη νεαρή τρανς που είναι η ψυχή ενός κινηματογράφου στο κέντρο της Αθήνας – το 2026, δόξα τω Θεώ, οι διεμφυλικοί δεν έχουν πλέον ως επαγγελματικό τους μονόδρομο την πορνεία. Τολμώ να υποψιαστώ ότι ο κύριος Πορτοσάλτε αποστρέφεται πέραν της σεξουαλικής ρευστότητας και την ομοφυλοφιλία. Ολοι οι άντρες πρέπει να συνευρίσκονται αποκλειστικά με γυναίκες, μακάρι εντός γάμου. Οποιος φαλτσάρει, να αποβάλλεται από την κοινωνία.

Δεν με εκπλήσσει ασφαλώς το γεγονός ότι ένα ποσοστό των συμπολιτών μας εμφορούνται από τέτοιες απόψεις. Εχω ζήσει σε πολύ πιο βάρβαρες εποχές. Οταν το να διαφέρεις σού έκανε κανονικά τον βίο αβίωτο. Κι αναγκαζόσουν να περιθωριοποιηθείς ή να διάγεις μες στο ψέμα, παριστάνοντας τον καλό σύζυγο και οικογενειάρχη ενώ η ψυχή σου άλλα λαχταρούσε. Η πρόοδος που έχει συντελεστεί τα τελευταία χρόνια είναι εντυπωσιακή. Χάρη βεβαίως σε γενναίους αγώνες για τα ανθρώπινα δικαιώματα – για το δικαίωμα, μεταξύ των άλλων, να ακολουθείς την επιθυμία σου.

Με θλίβει ωστόσο που ζητήματα της καθαρά ιδιωτικής σφαίρας προκαλούν πολιτικές αντιπαραθέσεις. Που οι συντηρητικοί, οι αντιδραστικοί για την ακρίβεια, επιμένουν να ωρύονται και η κυβέρνηση να αμύνεται επειδή θεσμοθέτησε προ δυόμισι ετών – αιώνας μοιάζει – τον γάμο των ομόφυλων. Κι έτσι ευάριθμα ζευγάρια κατοχυρώθηκαν νομικά, γιόρτασαν με την ευκαιρία και τον έρωτά τους και συνέχισαν τη ρουτίνα τους. Τη ρουτίνα που ροκανίζει, αλίμονο, τα θεμέλια κάθε σχέσης. Οσο προχωρημένη και αν μοιάζει αυτή στους απέξω.

Εκεί έγκειται, κατά την άποψή μου, το υπαρξιακό δράμα κάθε ανθρώπου, εφόσον δεν τον βαράνε κατακέφαλα άλλα βάσανα, υγείας ή επιβίωσης. Οποια και αν είναι η ερωτική του ταυτότητα, όσα κι αν έχει πικάντικα βίτσια, θα συγκρούονται διαρκώς μέσα του η λαχτάρα για ελευθερία με την ανάγκη για ασφάλεια, θαλπωρή, σύνδεση με ένα ταίρι. Δεν πάει να παντρευτεί, να χωρίσει και να ξαναπαντρευτεί; Δεν πάει να αλλάξει τρεις φορές φύλο; Να παρελάσει για το Pride ή για τη Μακεδονία; Θα επιστρέφει πάντα στο σπίτι του. Το οποίο είτε θα του φαίνεται θλιβερά άδειο – «σαν τον κούκο έχω καταντήσει…». Είτε ασφυκτικά, αφόρητα, γεμάτο από αισθήματα και προσδοκίες και δεσμεύσεις – «αχ, να έμενα μονάχος μου, αφεντικό του εαυτού μου…».

Ο Οδυσσέας επέστρεψε θαλασσοδαρμένος στην Ιθάκη κι αφού καθάρισε τους μνηστήρες και αποκατάστησε τη βασιλεία του, ναυπήγησε – λέει – καινούργιο καράβι κι ανοίχτηκε ξανά στα πέλαγα, προς δυσμάς εκείνη τη φορά. Γιατί απλούστατα δεν άντεχε τη σιγουριά του παλατιού του, τη στοργή της Πηνελόπης, τον σεβασμό που του έδειχνε ο Τηλέμαχος. Ολα εκείνα τα ανεκτίμητα, απλώς τα σκυλοβαριόταν. Η ψυχή του δεν είχε χορτάσει και δεν θα χόρταινε μάλλον ποτέ. Οσες μάσκες κι αν της φορούσε, όσες λιχουδιές και να την τάιζε.

Ηταν ειλικρινής, γενναίος, μάγκας ο Οδυσσέας; Ή ψυχικά ανάπηρος, ανίκανος να αγαπήσει; Σε αυτό ας έβρισκαν το θάρρος να απαντήσουν ειλικρινά, κοιτάζοντας τους εαυτούς τους στον καθρέφτη, ο Σαμαράς και ο Πορτοσάλτε και οι λοιποί πολιτικοί, δημοσιογράφοι, διανοοούμενοι, διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Πιο βολικό όμως είναι να μετρούν και να ξαναμετρούν τα φύλα.